در ها-چان، غنیمت را تکان دهید!، رقص و میل درمانی برای غم و اندوه هستند

رینکو کیکوچی در هاچان، غنیمت را تکان بده! - با اجازه سونی پیکچرز کلاسیک

غم و اندوه با مردم کارهای خنده داری می کند. گاهی اوقات حتی آنها را کمی دیوانه می کند. این همان اتفاقی است که برای هارو، بیوه داغدار، با بازی رینکو کیکوچی، در کمدی تلخ و شیرین ها-چان، جوزف کوبوتا ولادیکا، غنیمت تکان می‌خورد! هارو با همسرش، لوئیس (الخاندرو ادا)، که شریک رقص او نیز هست، با خوشحالی در توکیو زندگی می‌کند - این دو از رقص رقابتی تالار رقص لذت می‌برند، یک نمایش فیزیکی شادی‌بخش از زندگی عاشقانه آرام و واقعی که در خانه انجام می‌شود. سپس لوئیس از هارو گرفته می شود. او از دیدن دوستان و خانواده خودداری می کند و بدتر از آن، رقصیدن را متوقف می کند.

نه ماه بعد، زمانی که او در نهایت متقاعد شد که برای یک کلاس به استودیو بازگردد، یک مربی جدید، آلبرتو گوئرا، فدیر، او را متوقف می‌کند: او یک رقصنده فوق‌العاده و خوش‌تیپ مانند یک اسب نر است. یک پرت ممکن است همان چیزی باشد که او نیاز دارد. یا ممکن است بدترین چیز باشد؟

این تنها نمای کلی از وضعیت اسفناک هارو است. فیلم Wladyka، همراه با نویسنده‌اش، نیکلاس هوین، در اطراف او ساخته شده است، چرخشی از میل رها نشده، از سکانس‌های رقص فانتزی که در خیابان‌های معمولی توکیو رخ می‌دهد، و احساسات کاملا آشفته. هیچ راه ساده و یکسانی برای از دست دادن یک عزیز وجود ندارد، فقط یکی از حقایقی است که Ha-Chan، Shake Your Booty! با گرمی و طنز حرکت می کند. این فیلم، هر چند جزئی، خوشایند است، اگرچه عملکرد کیکوچی به اندازه‌ای ظریف است که شما را تماشا می‌کند و باعث می‌شود که او را ریشه‌یابی کنید.

به عنوان هارو، کیکوچی (مرکز) توسط چرخشی از میل رها شده احاطه شده است - با اجازه سونی پیکچرز کلاسیک

صمیمیت بین هارو و لوئیس در گرمای خانه ای که آنها با هم ساخته اند منعکس می شود - به ویژه دیواری از آلبوم های ال پی که در جلوی یک میز گردان قرار دارد و به عنوان نوعی اجاق گاز عمل می کند که برای دو نفر که عاشق رقصیدن هستند منطقی است. شبیه بهشت ​​است، اما برای هارو به نوعی برزخ تبدیل می‌شود، جایی که مرده‌ها و زنده‌ها گاهی اوقات با ناراحتی شانه‌هایشان را می‌سایند. پس از مرگ لوئیس، هارو به سختی می تواند خود را با موسیقی مواجه کند، چه به معنای واقعی کلمه یا به صورت مجازی.

او هنوز حضور او را در همه جا احساس می کند، و او نیز آن را می بیند: او به طرز عجیبی به شکل پرنده ای سیاه و سفید بزرگ با چشمان تیره و براق برای او ظاهر می شود. بازوهای انسانی او زیر بال های پرنده اش به سمت او می آیند و او به خود اجازه می دهد در آغوش او قرار گیرد. هم مکانی آرامش بخش است و هم مکانی که کمی خطرناک است.

وقتی هارو با فدیر آشنا می‌شود - همسرش که یک قهرمان رقص در پاریس است، گرچه ازدواج او باز است - به فرصت‌های تازه یا حداقل فقط یک ماجراجویی نگاه می‌کند. در یک صحنه اولیه، بعد از اینکه او و فدیر یک شام دلپذیر و افلاطونی را با هم نوش جان کردند، آنها آماده هستند تا راه خود را در خیابان جدا کنند. خدمه ای از تاجران مست هارو را زیر و رو می کنند و فدیر از او دفاع می کند.

آنچه در ادامه می‌آید یک باله رویایی طراحی شده هوشمندانه است - اگرچه این ژانر در واقع باچاتا است، یکی از فرم‌های رقصی که فدیر آموزش می‌دهد، حرکات آن بیانگر اشتیاق و درد دل است - که در آن فدیر از ناموس هارو در برابر این باند مردان فقیر دفاع می‌کند. سایر رهگذران به آن ملحق می شوند و صحنه به استعاره ای از عمل پیوستن دوباره به زندگی تبدیل می شود. تا پایان عصر، هارو و فدیر به رختخواب رفته اند.

دو رابطه آنها لذت بخش و لطیف است - تا زمانی که همسر ظاهر می شود و هارو متوجه می شود که احساساتی دارد که نمی تواند کنترل کند. کیکوچی به آرامی دنده‌ها را عوض می‌کند: یک دقیقه، او نشان می‌دهد که چگونه هارو در غم و اندوه تقریبا مرده است. بعد، نشاط او به نوعی آفتاب مصنوعی تبدیل می شود. اما یک جرقه خشم و حسادت باعث می‌شود که در صحنه‌ای که شما را حتی در حین خندیدن، کمی عقب‌نشینی کنید. کیکوچی شاید بیشتر برای نقش‌هایش در فیلم‌هایی مانند Babel و Pacific Rim و همچنین Tokyo Vice از HBO شناخته شود که ولادیکا چندین قسمت آن را کارگردانی کرد.

در اینجا، او روح زنی را به تصویر می کشد که آرزوی بازگشت به خودش را دارد، اگر فقط بتواند به یاد بیاورد که آن خود کیست. هارو هم بادگیر و محتاط است و هم کاملا گم شده است. در پایان فیلم، او راه خود را به جلو پیدا کرده است، زیرا متوجه می شود که بازگشتی وجود ندارد. او باید یک فرد جدید باشد و تجربیات و خاطرات قبلی را در بر بگیرد. کیکوچی همان گذار دشوار پروانه ای را در حین آشکار شدن به تصویر می کشد. تماشای آن هم دردناک و هم خنده دار است.

اما در پایان، او به ما نشان می‌دهد که چگونه هارو راه خود را به سمت موسیقی بازمی‌یابد، که تنها راهی است که او می‌تواند به سمت آینده حرکت کند، یک نت، و یک گام رقص، در یک زمان.