در پایتخت آلاسکا، غذا از طریق آب، هوا یا اغلب از طریق اشتراک‌گذاری در جامعه تامین می‌شود
جونو زمین زراعی کمی دارد، فصل رشد کوتاهی دارد و کشاورزان کمی دارد - و سنت های عمیق ساکنان و زمین هایی که به یکدیگر غذا می دهند چهل مایلی شمال غرب پایتخت آلاسکا، بزرگراه به تازگی به پایان می رسد. در شمالی‌ترین نقطه بزرگراه گلاسیر، سنگ‌فرش تبدیل به سنگ‌ریزه می‌شود، سنگ‌ریزه‌ها به یک چرخش عریض می‌شوند و مسیرهای لاستیک از مسیری که آمده‌اند منحنی می‌شوند. در انتهای دور، جنگل آغاز می شود، یک مسیر باریک پیاده روی…
جونو زمین زراعی کمی دارد، فصل رشد کوتاهی دارد و کشاورزان کمی دارد - و سنت های عمیق ساکنان و زمین هایی که از یکدیگر تغذیه می کنند.
چهل مایلی شمال غربی پایتخت آلاسکا، بزرگراه به تازگی به پایان می رسد.
در شمالی‌ترین نقطه بزرگراه گلاسیر، سنگ‌فرش تبدیل به سنگ‌ریزه می‌شود، سنگ‌ریزه‌ها به یک چرخش عریض می‌شوند و مسیرهای لاستیک از مسیری که آمده‌اند منحنی می‌شوند. در انتهای دور، جنگل آغاز می شود، یک مسیر پیاده روی باریک که به سمت انتهای جنوبی خلیج برنرز می لغزد. به خواندن ادامه دهید...
متن اصلی (انگلیسی)
In Alaska’s capital, food comes by water, air or, most often, community sharing
Juneau has little arable land, a short growing season and few farmers – and deep traditions of residents and the land feeding each other Forty miles north-west of Alaska’s capital, the highway just ends. At Glacier Highway’s most northern point, the pavement turns to gravel, the gravel widens into a turnaround and the tire tracks curve back the way they came. At the far end, the woods begin, a narrow hiking trail…