در یمن، چین از شکاف امنیتی ایالات متحده در حالی که به دنبال مهار حوثی ها است، سوء استفاده می کند

واشنگتن - درست زمانی که به نظر می رسید خاورمیانه بیش از اندازه فشار بر آبراه های خود دارد، حوثی ها جبهه دیگری را در یمن باز کردند. در یک حمله برق آسا هفته گذشته، این گروه نیروهای تحت حمایت عربستان را از خط ساحلی دریای سرخ یمن شکست داد، بندر استراتژیک مخا را تصرف کرد و به سمت جزیره پریم، در ورودی باب المندب حرکت کرد. این امر حوثی ها را در موقعیتی قرار می دهد که دومین کریدور حیاتی کشتیرانی را تهدید کنند در حالی که ایران که از آنها حمایت می کند همچنان کنترل تنگه هرمز را در دست دارد.

بر خلاف واکنش دولت ترامپ به بحران هرمز، کاخ سفید از تشدید تنش نظامی برای دفاع از متحد خود، عربستان سعودی، در برابر حوثی‌ها خودداری کرده و در عوض تصمیم گرفت یک کانال دیپلماتیک جداگانه با این گروه باز کند، که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در مارس 2025 آن را به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی معرفی کرد.

برای پکن، بحران کنونی یک شمشیر دولبه است. به گفته محقق یمنی، فاطمه الاسرار، این درگیری از یک سو می تواند موقعیت امنیتی تضعیف شده ایالات متحده را در خلیج فارس بیشتر کند، اما از سوی دیگر، عربستان سعودی، نزدیک ترین شریک خلیج فارس چین را تضعیف کند.

حمله حوثی ها که در 9 سپتامبر آغاز شد، بزرگترین پیشروی این گروه در امتداد سواحل دریای سرخ یمن از مراحل اولیه جنگ داخلی این کشور در سال 2014 بود. این حمله موخا را تصرف کرد، نیروهای تحت حمایت عربستان را از قلمرو ساحلی عقب راند و جنگجویان حوثی را در جزایر پریم و هنیش، در آبراه باب المندب، و اتصال آب دریای گلنار عف، مستقر کرد.

با اختلال در تنگه هرمز به دلیل جنگ با ایران، عربستان سعودی به دریای سرخ - از طریق بندر ینبع - به عنوان مسیر جایگزین صادرات نفت و سایر محصولات متکی شد. پیشروی حوثی‌ها اکنون این گزینه را نیز تهدید می‌کند.

فاطمه الاسرار، محقق و محقق با تمرکز بر پویایی درگیری در یمن، به المانیتور گفت: "حمله بسیار قابل پیش بینی بود" و توضیح داد که حوثی ها در هفته های گذشته نسبت به تشدید تنش هشدار داده بودند. وی همچنین خاطرنشان کرد که درگیری‌هایی از قبل در اطراف موخا رخ داده بود و نفتکش‌های سعودی در دریای سرخ مورد حمله فعال قرار داشتند.

او گفت: «شاید یکی از دست کم گرفته‌شده‌ترین ظرفیت‌های حوثی‌ها، نیروی انسانی است. هیچ راهی وجود ندارد که این موضوع قابل پیش بینی نباشد.»

سرعت پیشروی حوثی‌ها نباید شرایطی را که آن را قادر می‌سازد پنهان کند. اسرار استدلال می‌کند که سال‌ها تجربه در میدان نبرد حوثی‌ها، شبکه‌های محلی، خط ساحلی طولانی آسیب‌پذیر در برابر تحرکات سریع، و ساختار نیروی تحت حمایت عربستان سعودی که قبلا تحت فشار قرار گرفته بود، همگی به حوثی‌ها کمک کردند تا مزیتی کسب کنند.

پس از حمله حوثی‌ها، رئیس‌جمهور ترامپ و معاون رئیس‌جمهور جی دی ونس طی چند روز تایید کردند که مذاکرات با حوثی‌ها در جریان است. در مقابل، پس از تشدید تنش حوثی ها در مارس 2025، ایالات متحده حملاتی را علیه این گروه آغاز کرد.

رویترز روز چهارشنبه گزارش داد که مقامات ایالات متحده در آخر هفته با نمایندگان حوثی ها در مسقط برای گفتگوهایی که با کمک عمان سازماندهی شده بود، دیدار کرده اند. این جلسه علنی نشد منابع گفتند حوثی ها به مقامات آمریکایی گفته اند که قصد حمله به کشتی های آمریکایی را ندارند و به آتش بس سال 2025 با ایالات متحده متعهد هستند.

اسرار ارزیابی می‌کند که دولت ترامپ نشان می‌دهد که «روی جداگانه‌ای در مذاکرات با حوثی‌ها دارد».

چند روز قبل از این نشست، اکسیوس، نیویورک تایمز و رویترز همگی گزارش دادند که محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی از ترامپ درخواست کمک نظامی کرده است، که ایالات متحده پاسخ داد که فعلا مستقیما مداخله نخواهد کرد، اما در عوض پشتیبانی اطلاعاتی ارائه خواهد کرد.

اسرار یک تناقض استراتژیک می بیند. او گفت: «شما نمی توانید هرمز را از باب المندب جدا کنید در زمانی که می خواهید روز اقتصادی را به تهران تحمیل کنید. "این فقط فقدان استراتژی را نشان می دهد."

مبارزان وفادار به مقامات حوثی، در طول تجمعی برای جذب جنگجویان بیشتر، در صنعا در 10 سپتامبر 2026 راهپیمایی کردند. (محمد هویس / خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ)

برای چین، فقدان استراتژی منسجم ایالات متحده در قبال ایران و افزایش اصطکاک عربستان و ایالات متحده یک فرصت است.

اسرار گفت: «من فکر می‌کنم چین می‌تواند آرامش داشته باشد زیرا با حوثی‌ها معامله دارد.

بلومبرگ در سال 2024 گزارش داد که حوثی ها به چین و روسیه، پس از مذاکرات در عمان، گفته اند که کشتی های آنها می توانند بدون حمله از دریای سرخ و خلیج عدن عبور کنند.

اسرار گفت: «همه اینها نشان دهنده شکست در ساختار امنیتی ایالات متحده برای خلیج فارس است.

این اولین بار نیست که ترامپ به نظر می رسد از تعهدات امنیتی واشنگتن در قبال عربستان سعودی چشم پوشی می کند. پس از حمله سال 2019 به تاسیسات نفتی بقیق و خریس - که به طور موقت تقریبا نیمی از تولید نفت عربستان را مختل کرد - ترامپ از دستور تلافی‌جویانه نظامی علیه ایران خودداری کرد و در عوض تحریم‌ها و تقویت محدود نیروهای آمریکایی در پادشاهی را دنبال کرد.

این اپیزود اعتماد سعودی ها به تضمین امنیت طولانی مدت ایالات متحده را متزلزل کرد و با منطق دکترین کارتر که بر اساس آن تلاش یک قدرت خارجی برای تسلط بر خلیج فارس به عنوان حمله به منافع حیاتی آمریکا تلقی می شود و در صورت لزوم با نیروی نظامی برخورد می شود، مغایرت داشت.

برای دهه‌ها، روابط ایالات متحده و عربستان تا حدی بر این انتظار استوار بود که واشنگتن به بازدارندگی یا پاسخ به تهدیدات علیه پادشاهی و آبراه‌های اطراف آن کمک کند. تصمیم برای عدم مداخله مستقیم علیه پیشروی حوثی‌ها می‌تواند نگرانی‌های عربستان را در مورد محدودیت‌های این تعهد افزایش دهد.

اینجاست که چین فرصت می بیند. این کشور می‌تواند به سمت تعمیق روابط اقتصادی و دیپلماتیک منطقه‌ای حرکت کند و برای معماری امنیت منطقه‌ای جمعی استدلال کند، بنابراین خود را از تحمل بار نظامی کامل که مدت‌ها با نفوذ ایالات متحده در خلیج فارس همراهی می‌کرد، رها می‌کند.

در عین حال، پکن هیچ علاقه ای به اختلال طولانی مدت، چه در دریای سرخ یا هرمز، که به تجارت جهانی لطمه می زند یا عربستان سعودی، یک شریک بزرگ انرژی را بی ثبات می کند، ندارد. با این حال، زمانی که کشورهای حوزه خلیج فارس می‌پرسند که آیا واشنگتن همچنان می‌تواند امنیت دریایی را تضمین کند، سودمند است.

برداشت جویس: پیشروی حوثی ها برای چین هم فرصت و هم خطر ایجاد می کند. با زیر سوال رفتن تعهدات امنیتی ایالات متحده، پکن می تواند از تماس های خود برای محافظت از منافع دریایی خود و تقویت تصویری از ارتباط دیپلماتیک استفاده کند. با این حال، چین خواهان یک عربستان سعودی ضعیف، یک جنگ منطقه ای یا یک شوک انرژی پایدار که به اقتصاد خود آسیب می زند، نیست.

داستان بزرگتر این نیست که چین یک شبه به عنوان ضامن امنیت خلیج فارس، شریک نظامی یا قدرت خارجی مسلط جایگزین ایالات متحده می شود. این است که نظم امنیتی چندپاره‌تر و پس از آمریکا در خلیج‌فارس در حال ظهور است، نظمی که چین می‌تواند با درگیر کردن گزینشی بازیگرانی که واشنگتن نمی‌تواند یا نخواهد به طور کامل با آنها مقابله کند، نفوذ پیدا کند.