در یک اشتباه تاریخی، قبیله وو تانگ آلبومی را به عنوان یک اثر هنری منحصر به فرد فروخت - یک سند جدید داستان یک معمار فروش را روایت می کند

اگر در سال 2015 در اینترنت بودید، احتمالا داستان پرپیچ و خم قبیله Wu-Tang's Once Upon a Time in Shaolin را دنبال کرده اید. غول‌های هیپ‌هاپ استاتن آیلند این آلبوم را به عنوان یک اثر هنری مفهومی، اعتراضی علیه ارزان‌تر شدن موسیقی در عصر دزدی دریایی گسترده تصور کردند. این اثر به جای انتشار این موسیقی برای عموم مردم، در حراجی به قیمت 2 میلیون دلار به یک خریدار آمریکایی ناشناس فروخته شد که ظاهرا ثابت می‌کند که موسیقی می‌تواند در سطح پیکاسو و وارهول بفروشد.

زمانی که مشخص شد خریدار منفور «برادر داروسازی» مارتین شکرلی است، این یک پیروزی پیرییک بود. این اپیزود درس تلخی برای گروه بود که نتیجه آن کینه و تفرقه بود. حتی متد من یکی از اعضای قبیله گفت: "لعنت به آن آلبوم. ... وقتی موسیقی نمی تواند موسیقی باشد و شما آن را به چیز دیگری تبدیل می کنید، لعنت به آن. آن را به مردم بدهید، اگر می خواهند این مزخرفات را بشنوند، بگذارید آن را داشته باشند. آن را رایگان بدهید." (او اخیرا با شنیدن آلبوم تا حدودی موضع خود را نرم کرده است.)

یک مستند جدید نتفلیکس، The Disiple: A Wu-Tang Fable (2026)، تجربه ای طولانی و پشمالو را ارائه می دهد. این فیلم به کارگردانی جوآنا ناتاسگارا، تهیه‌کننده و با حضور RZA به عنوان تهیه‌کننده اجرایی، تماشای خسته‌کننده‌ای را به نمایش می‌گذارد: به نظر می‌رسد که هیچ‌کس درگیر، حتی در حال حاضر، در مورد درس‌های تلاش خود برای ربودن بازار هنر فکر نکرده است، دنیایی گاه غیرقابل پیش‌بینی که در آن اشتباه می‌کردند، به نظر می‌رسید کمی در مورد آن می‌دانند در حالی که به نوعی تصور می‌کردند که پول کلان همین جا بوده است. گروه در آن زمان گفت: «هنر معاصر به دلیل انحصاری بودنش میلیون‌ها ارزش دارد.

البته، درصد بسیار کمی از آثار هنری هر دوره ای در آن سطح قیمت گذاری می شوند، اما شاید تصور اشتباه آنها قابل درک باشد، زیرا نقاط مرجع دنیای هنر اعضا، حداقل با قضاوت از نحوه نقل قول آنها در فیلم، به نظر می رسد محدود به لئوناردو داوینچی، پیکاسو و وارهول باشد.

بسیاری از اهالی دنیای هنر می توانستند به آنها هشدار دهند که از این شیرین کاری دوری کنند. به اندازه کافی خنده دار، در سال 2017، ریچارد پرینس در طول کل گرد و غبار، یک اثر هنری را که قبل از ورود پدرش به سیاست به ایوانکا ترامپ فروخته بود، انکار کرد. البته تا آن زمان برای هشدار دادن به RZA خیلی دیر شده بود.

فروش آلبوم در سکانس آغازین ذکر شده است، با صدای مصاحبه‌گر ناشناس که آن را «یکی از جالب‌ترین داستان‌های تاریخ هنر» می‌خواند. RZA این تفکر را توضیح می‌دهد: "ما یک نسخه از آلبوم را می‌سازیم، مانند مونالیزا با آن رفتار می‌کنیم. این ترکیبی از ایده‌ها بود که منجر به آن شد. من و شاگردم Cilvaringz همه اعتبار را نخواهیم گرفت."

"آیا هرگز آن را دوباره انجام می دهید؟" از مصاحبه کننده می پرسد.

خواننده رپ با یک کلمه دو حرفی بارگذاری شده می گوید: "امم..."

داستان پشمالو از یک آشفتگی آشکار

سپس فیلم به مدت 55 دقیقه دیگر از آلبوم نامی نمی برد، در عوض بیننده را به مدت طولانی در داستان زندگی Tarik Azzougarh، تهیه کننده رپ هلندی-مراکشی، یکی از مغز متفکران پروژه، از جمله تجربیات آسیب زا در دوران کودکی او از نژادپرستی و سوء استفاده، فرو می برد.

او در مطالب مطبوعاتی توضیح می‌دهد که کارگردان او را قانع‌کننده می‌داند: «تاریک طی یک ناهار طولانی در مراکش زیبا، جایی که در آن زندگی می‌کرد، پیچ‌وخم‌های داستان 30 ساله آلبوم را به من گفت و من مجذوب شدم. این نه تنها یک داستان عالی بود، بلکه شخصا به‌عنوان شخصی که اغلب با صحبت‌های ترکیبی درباره‌ی او در دهه 90 بزرگ شده بودم، طنین‌انداز شد. نوجوانان از فرهنگ آسیای شرقی از طریق فیلم الهام گرفتند، در حالی که تاریک و دوستانش به نوبه خود از قبیله الهام گرفتند.

تاریک ازوگره در شاگرد . با حسن نیت از نتفلیکس © 2026

متأسفانه، برای پول من، Azzougarh در نهایت حضور قانع کننده ای را در صفحه نمایش ثابت نمی کند. آزوگار در همان ابتدا با مشاهده‌ای نه چندان برق‌آمیز به کارگردان خارج از دوربین می‌گوید: «تصور کردم که یک دکتر جنبه من از داستان را نشان می‌دهد.

این فیلم به آرامی نشان می دهد که رپر و سوپر فن مشتاق خود را به محافل گروه جذب کرده و در نوجوانی چندین بار برای این هدف به نیویورک پرواز کرده است. او موفق به کسب جایزه Cilvaringz و عضویت در Killa Beez، شبکه ای از نوازندگان خانواده بزرگ Wu-Tang شد، که رکوردهای خود را بر روی چاپ آنها منتشر کرد و همچنین برخی از آلبوم های Clan را تولید کرد.

همانطور که فیلم نشان می دهد روزی روزگاری در یک جعبه نقره ای دست ساز سفارشی بسته بندی شده بود و با تمام شکوه و امنیت یک اثر هنری هفت مجسمه سفر می کرد. در اعتراض به از بین رفتن هاله موسیقی در عصر تکرارپذیری دیجیتال، به تعبیر والتر بنیامین، فیلسوف آلمانی، تنها یک نسخه به طور قانونی وجود خواهد داشت. گروه در سال 2015 این آلبوم را از طریق حراج آنلاین Paddle8 فروخت، با این شرط که خریدار نمی تواند آن را به مدت 88 سال به صورت تجاری منتشر کند، اگرچه می توانند آن را در مهمانی های شنود بنوازند.

آلبوم روزی روزگاری در شائولین وو تانگ در سال 2015. با حسن نیت از نتفلیکس © 2026

با توجه به مضمون هنرهای زیبا، گروه یک رویداد شنیداری را در MoMA PS1 برگزار کرد، پس از آن Complex ضبط را به عنوان "غنی، لایه ای، و از نظر صوتی غم انگیز" توصیف کرد، با "صدای خشن و سخت" که یادآور آلبوم های اولیه Wu-Tang Clan است. دن دوری که کمی بدبین تر می نویسد، در نوشتن برای ARTnews خاطرنشان کرد: «نمونه های غیرمنتظره زیادی وجود داشت، بوق های ملودراماتیک، قطعات جذاب دیالوگ کونگ فو.» تکه هایی در مستند شنیدنی است.

سپس شکرلی دستگیر شد و برخی از لحظات خنده‌دار فیلم با بحث در مورد تلاش‌های وو تانگ برای یافتن راهی برای معکوس کردن فروش و رساندن موسیقی به مردم رخ می‌دهد، از جمله یک بند شایعه در قرارداد که به موجب آن اعضای قبیله یا بازیگر بیل موری می‌توانند به‌طور قانونی رکورد را به سرقت ببرند.

در سال 2018، شکرلی به اتهام کلاهبرداری و توطئه در اوراق بهادار محکوم شد و وزارت دادگستری برای کمک به پرداخت غرامت او این رکورد را فروخت. در سال 2021، به مبلغ 4 میلیون دلار، به مجموعه هنر دیجیتال و رمزارز PleasrDAO فروخت، که امروزه در دستان آن باقی مانده است. موسس فقید گروه، جیمیس جانسون، در سال 2021 گفت که "دنیایی نیست که ما مالک این آلبوم نباشیم." این گروه چندین رویداد شنیداری را در مکان‌هایی از موزه هنرهای قدیم و جدید در تاسمانی تا مرکز آنجل اورنسانز، که در کنیسه‌ای 175 ساله سابق در نیویورک قرار دارد، ترتیب داده است.

نقره ساز یحیی، سمت راست، در شاگرد. با حسن نیت از نتفلیکس © 2026

بنابراین اکنون روزی روزگاری در شائولین، با تمام تناقضات و چالش هایش، مشکل PleasrDAO است. آدریان جانسون، برادر جیمیس، «افسر خوش‌نفس» گروه، در مصاحبه‌ای ویدیویی با ARTnews، موقعیت دشواری را که گروه در آن قرار دارد را تشریح کرد.

او گفت: «ما نمی‌خواهیم رکورد پخش شود. "لحظه ای که هست، تبدیل به آلبوم دیگری می شود."

او ادامه داد: "همه چیز در مورد آن یک پارادوکس است: برای مردم است، اما همچنین بسیار خلاقانه است. به عنوان مباشران این هنر کار بسیار دشواری است که بگوییم "چگونه می‌توانیم آن را به مردم بیاوریم اما ارزشش را کم نکنیم؟" و من معتقد نیستم که قفل نگه داشتن آن درست است. بنابراین من نیز به طور مداوم به دنبال راه‌های درست در دسترس نیستیم. مردم.”

برای فعال‌سازی‌های آینده، یک وب‌سایت اختصاصی را زیر نظر داشته باشید و برای مستند با نتفلیکس همراه شوید، اما هیجان زیادی را تحمل نکنید. بهش نمره قبولی میدم