در یک لحظه کوتاه همه ابدیت اثر الیف شافاک - نظر مادام بوواری درباره فلوبر

این پرتره جسورانه نویسنده فرانسوی از نگاه زنانش، نامه عاشقانه شافاک به ادبیات در دوران تاریک است.

النا فرانته در فرانتوماگلیا، مجموعه مقالات او در مورد نوشتن و خواندن، می نویسد که او گاهی اوقات گوستاو فلوبر را به عنوان یک "زن ستیز" رد کرده است، که از اختراع او برای مادری بی رحم مانند اما بوواری عصبانی شده است. با این حال، در حالات دیگر، او به این فکر کرده است که آیا فلوبر به شخصیت‌های زنش اجازه می‌دهد آنچه را که «زنان واقعا فکر می‌کنند، می‌گویند و زندگی می‌کنند، اما جرأت نوشتن را ندارند» بگویند.

دوسوگرایی فرانته، به نظر من، مناسب ترین پاسخ فمینیستی به رمان فلوبر است. وسوسه انگیز است که او را به عنوان یک نویسنده مرد که شخصیت زنش را می کشد، سرزنش کنیم زیرا او نمی تواند پایان دیگری برای یک زن متجاوز تصور کند. او را سرزنش کنیم که چرا به اما بواری ژرفای احساساتی را که تولستوی آنا کارنینا را آغشته می کند، نداده است.

اما این تمام ماجرا نیست، زیرا فلوبر شخصیتی بسیار پیچیده بود: بی‌قرار به خود شک داشت، حتی زمانی که در عصر منیت‌های جسورانه بیش از حد خود را حفظ می‌کرد. در حالات انفرادی آفرینش زیبایی‌شناختی خود به شدت خوشحال است، دقیقا به این دلیل که می‌توانستند او را در داستان‌ها و ذهن‌های دیگران پرتاب کنند. به خواندن ادامه دهید...