در flydubai، اسرائیلی ها مسئولیت را بر عهده گرفتند. در مورد 7 اکتبر، رهبران باید همین کار را انجام دهند - نظر

وقتی هواپیماربایی به زندگی ما بازگشت، همه شگفت زده شدند. هیچ کس از فهمیدن اینکه افرادی که هواپیماربایی را خنثی کردند، اسرائیلی‌هایی بودند که بلافاصله برای مقابله با اولین افسر در کابین خلبان به پرواز درآمدند، شگفت‌زده نشد.

نه از سر تشنگی خون، بلکه به عنوان ابراز مسئولیت عمیق در قبال مردم اطراف و تمایل به به خطر انداختن جان خود در برابر هر کسی که شما و جامعه شما را تهدید می کند. این حادثه دقیقا در میانه یک بحث بیهوده و بیهوده روی یک سوال اتفاق می افتد: آیا نخست وزیر بنیامین نتانیاهو قبل از جنگ مطلع شده بود؟ آنها فریاد می زنند: "اگر فقط او را بیدار می کردند، همه چیز متفاوت به نظر می رسید." بحث خالی است.

بی معنی است زیرا سعی می کند یک منطق حقوقی محدود را به واقعیت تحمیل کند، و همه چیز را در یک زنجیره علی مستقیم از پروتکل ها، ساعت ها خواب و گزارش های اطلاعاتی تا نتیجه وحشتناک آویزان کند. این محصول یک منطق باستانی و ابتدایی است که ما جایی در این راه گم کردیم. برای درک اینکه چقدر این غربال کردن ساده جزئیات، این تلاش برای اثبات گناه یا شستن آن چقدر منحرف و مخرب است، تصویر زیر را به تصویر بکشید: بچه ها را با یک پرستار بچه رها کردید و به سینما رفتید.

وقتی به خانه آمدی، دیدی که بچه‌ها در خانه ذبح شده‌اند. شاید این پرستار بچه نمی‌توانست جلوی چیزی را بگیرد. ممکن است هیچ شخص دیگری به جای آنها موفق به جلوگیری از این حکم نشود. و هنوز هم، آن پرستار بچه خاص تمام وزن آن را به دوش می کشد، این واقعیت که وحشت در ساعت آنها اتفاق افتاده است، تا آخرین روز زندگی آنها. اگر آنها آن مسئولیت فلج کننده، آن وزن غیرقابل تحمل را با سؤالات فنی، با تقطیع مو در مورد رویه ها و محاسبات شرایط معاوضه کنند، به درستی به عنوان یک انسان هیولا دیده می شوند.

یکی بدون انسانیت. مثال پرستار بچه کاملا دقیق نیست. نتانیاهو اتفاقا در زمان و مکان نامناسب به فکر بچه‌ها نبوده است. او رهبری است که با قدرت استعداد و کاریزمای خود، نقش های مدیر ساختمان، معمار و مهندس را به یکباره به دست آورد. در تصویر به روز شده، کودکان بر اثر ریزش بخشی از سازه کشته شدند.

این مدیر ساختمان، معمار و مهندس می تواند از اینجا تا ابد شکایت کند که کمیته ساکنان (در ساختمان های آپارتمانی اسرائیل، کمیته منتخبی از مستاجران که بودجه و تصمیمات تعمیر و نگهداری ساختمان را کنترل می کند) دستان او را بسته اند، اما او همچنان مدیون پاسخ هایی است: چگونه 20 سال دست بسته او را از مسئولیت رها می کند و چرا این واقعیت که او از زیرساخت های زیربنایی خود آگاه نبوده است، مسئولیت سنگینی دارد. شانه ها؟ اما مدتها قبل از هر یک از اینها، باید احساس گناه کوبنده وجود داشته باشد.

چون بچه‌ها زیر نظر او مردند. این دقیقا منطقی است که فیلسوف برنارد ویلیامز در کتاب شرم و ضرورت خود از آن استفاده می‌کند. ویلیامز نشان می‌دهد که چگونه مفهوم مدرن، ایده مسئولیت را به تقصیر قانونی محض کاهش می‌دهد: برای اینکه کسی مسئولیتی را بر عهده بگیرد، اکنون یک پیوند علت و معلولی اثبات شده، کنترل کامل و قصد روشن را می‌خواهیم. و اگر کادرهای درست بررسی می‌شدند، یا ساعت خیلی دیر بود، مسئولیت از بین می‌رفت. برعکس، در میان یونانیان باستان، دیدگاه بسیار واقعی‌تر و واضح‌تر بود.

ادیپ هیچ ظرفیتی برای مقاومت در برابر سرنوشت خود نداشت، سرنوشتی که قبل از تولد او مهر و موم شده بود. او حقایق را نمی دانست، با این حال هرگز به ذهنش خطور نمی کرد که ادعا کند هیچ کس به موقع او را بیدار نکرده است، و بنابراین فاجعه ای را که در دیده بانش اتفاق افتاده انکار کند. او تمام بهای کاری را که انجام داده بود پرداخت، زیرا در دنیای پر هرج و مرج، عجله وقایع به منزله معافیت از مسئولیت نیست، بلکه یک تقاضای سازش ناپذیر برای به عهده گرفتن آن است. استفاده از جریان بی پایان اطلاعات امروزی برای مانور دادن، سرزنش کردن یا طفره رفتن از آن، اساسی ترین ایده رهبری را از بین می برد.

اما چیزی مهمتر را نیز تهدید می کند: DNA اسرائیل. مسئولیت پذیری در DNA اسرائیل است. این آمادگی برای جنگیدن، فداکاری، و مسئولیت پذیرفتن شخص دیگری نوعی معجزه است، اما همچنین یک پدیده روانی اجتماعی متمایز است که عمیقا مورد مطالعه و رمزگشایی قرار گرفته است. آنجل گومز و همکارانش روانشناس اجتماعی در مقاله خود "مسیرهای فرافرهنگی به سوی اراده برای مبارزه" نشان می‌دهند که چگونه قدرت‌های بزرگ بارها و بارها شکست خوردند - در ویتنام، عراق، افغانستان و تقریبا در اوکراین، زمانی که آنها بر برتری مادی عظیم تمرکز کردند و نادیده گرفتند.

اراده برای مبارزه، این عامل ناملموس به اشتباه اندازه گیری آن غیرممکن تلقی می شود. گومز با تکیه بر 31 مطالعه در میان هزاران جنگجو و غیرنظامی، نشان داد که تمایل به فداکردن جان خود بر یک زنجیره علمی روشن استوار است: آمیختگی هویت، احساس یکی بودن با جمع، که درک قدرت معنوی را ایجاد می‌کند که بر تعادل فیزیکی نیروها برتری دارد، و به عمل تبدیل می‌شود که از طریق اعتماد غیرقابل تزلزل افراد به یک فرد تبدیل می‌شود.

این ثمره آن سه جزء است که در اینجا در سطحی وجود دارد که در هیچ کجای جهان غرب قابل مقایسه نیست. فاجعه کنونی این است که به نام بقای سیاسی، فرار از مسئولیت، و گفتمان حقوقی فنی و بیگانه‌کننده، دست خود را به کار می‌گیریم تا همین مؤلفه‌ها را در هم بشکنیم. ما از طریق تحریک درونی، آمیختگی هویت را از بین می بریم. ما قدرت معنوی را از طریق تبعیض و بدبینی نسبت به ارزش خدمات خالی می کنیم، و اعتماد اساسی را که به شخص اجازه می دهد جان خود را برای جمع به خطر بیندازد، از بین می بریم.

هیچ ملتی نمی تواند در طول زمان زنده بماند، زمانی که آن بنیاد از درون جدا می شود. گفتمان سیاسی قرار است در مورد پیشبرد سیاست باشد. اما در سال‌های آتی، هرکسی که آماده است کنار بزند، در مقابل جوامعی قرار بگیرد که در اسرائیل خدمت می‌کنند، صرفا به این دلیل که پیشبرد سیاست‌های خود حیاتی‌ترین چیز است، باید یک چیز را در نظر بگیرد: ما به یک نقطه عطف رسیده‌ایم. ما به یک خطر ملموس برای وجود اساسی ترین هسته ای رسیده ایم که به بنگاه صهیونیستی اجازه می دهد وجود داشته باشد.

ممکن است این تصمیمی باشد که در کوتاه مدت سیاسی منطقی باشد، اما معنای آن روشن است: برای به دست گرفتن چرخ روی عرشه، آنها مایلند موتور را خراب کنند و بدنه را بشکنند. آنچه در سال های آینده در خطر است نه تنها بقای فیزیکی کشور اسرائیل در برابر چالش های عظیم، بلکه حفظ اساسی ترین DNA ما است: مسئولیت، خدمت و وفاداری.

قبل از اینکه نسلی را پیدا کنیم که از سقوط هواپیماها جلوگیری نمی کند، باید برای آنها جنگید و با هر آنچه که داریم از آنها محافظت کرد، زیرا بالاخره این مسئولیت آنها نیست. نویسنده مدیر عامل مرکز ریبو است.