در SNL، مبارزه (برای قدرت) واقعی بود

این فصل از شنبه شب زنده از انفعال مسافت پیموده شده است. هفته به هفته، طرح به طرح - در حالی که نسخه جیمز آستین جانسون از دونالد ترامپ، هر کمدی را که ممکن است در جریان بازی باشد، قطع می‌کند - اجراکنندگان سریال با یورش رئیس‌جمهور به صحنه، کاری فراتر از کناره‌گیری انجام داده‌اند. در عوض، حضور او آن‌ها را به‌طور خنده‌داری متحجر می‌کند: تقریبا در لحظه ورودش، یخ زده، قادر به انجام هیچ کار دیگری نیست.

مانند بسیاری از چیزهایی که در تلویزیون زنده پخش می‌شود، این تهوع کار می‌کند زیرا، اغلب، کاملا انجام نمی‌شود. نیمی از لذت تماشای ستارگانی مانند کنان تامپسون است که به طور موقت به اعضای تماشاچی تبدیل شده‌اند و سعی می‌کنند خنده‌شان را در حالی که جانسون ترامپ را خفه می‌کند خفه کنند. با این حال، دستگاه فریز فریم نیز به دلیل اصلی بودن آن کار می کند. شوخی‌های کمی توانایی‌های رئیس‌جمهور در سرقت صحنه را بهتر نشان می‌دهند تا شوخی‌هایی که ترامپ را مانند مدوسای امروزی می‌بیند و هر کسی را که در مسیر او قرار می‌گیرد به سنگ تبدیل می‌کند. با این حال، یک خط باریک بین جوک و عصا وجود دارد - و این خطی است که SNL اغلب از آن عبور کرده است.

تنها در پنج قسمت از فصل جاری، بیت‌های فریم فریم به طور قابل توجهی سرد شده‌اند.

اما در اپیزود دیشب، فریم‌های ثابت تنها نکته اصلی نبودند. نکته ای را بیان کردند سرمای باز خلاصه ای اجتناب ناپذیر از انتخابات میان دوره ای بود: موج آبی که روز سه شنبه کشور را فرا گرفت. اقدام طرح به شکل مورد انتظار آغاز شد، با دموکرات‌های سنا Hakeem Jeffries (با بازی تامپسون) و چاک شومر (سارا شرمن) که پیروزی بزرگ حزب خود را جشن گرفتند و تجزیه و تحلیل کردند. چگونه این کار را انجام دادند؟ منشأ توبیخ تاریخی آنها به ترامپ، ائتلاف MAGA و وضعیت سیاسی موجود چه بود؟

"من!" ترامپ با هجوم به صحنه گفت. نسخه جانسون از رئیس‌جمهور ناسزا گفت (درباره هیاهوی هزاره، درباره کمدی کمدی قدیمی دختر جدید، در مورد پشت مردانه). کالین جوست، در نقش پیت هگزث، در یک لحظه به صحنه آمد. در تمام طول این مدت، جفریس و شومر به پس‌زمینه تنزل پیدا کردند، حال حاضر اما خالی: دو بازیکن قدرتمند به طرز ناخوشایندی خنثی شدند.

صحنه پردازی منطقی بود - زیرا صحنه سازی بالا معنی داشت. طرحی که ترامپ حتی در لحظه شکستش بر آن تسلط داشت، به توانایی مشهور دموکرات ها در ربودن شکست از آرواره های پیروزی اشاره کرد. همچنین عملکرد ناپایدار سیاست حزبی آمریکا را تجسم کرد. قدرت، به ویژه در این لحظه، عمدتا تابع توجه است: موضوعی که سیاستمدار می تواند خط مقدم صفحه نمایش و ذهن رأی دهندگان را به خود اختصاص دهد. این طرح، در حالی که هر شخصیت به دنبال چشم‌ها بود، توانست آن واقعیت را به کمدی تبدیل کند.

سیاست آمریکا نبرد فرسایشی است. شب گذشته، در SNL، مبارزه (قدرت) واقعی بود.

مجری اپیزود آن سالووی افتتاحیه را بسیار مناسب ساخت. دروسکی کمدین از سیخ کردن سیاست نژادی (که با خود به نمایش آورد، از جمله در طرحی با همبازی اندرو دیسموکس در نقش یک گزارشگر خیالی آتلانتیک) تخصص پیدا کرد و با انتشار ویدئوهای کمدی در اینستاگرام به شهرت رسید. او اولین خالق دیجیتالی است که میزبان SNL است. اپیزود او به شکلی مناسب و زیبا، عملکرد صفحه نمایش تلفن و پویایی بی رحمانه اقتصاد دیجیتال را تقلید کرد. تصاویر، رقابت برای برتری: اکنون اطلاعات اینگونه است. اکنون فرهنگ اینگونه عمل می کند.

اکنون سیاست اینگونه است. کاندیداها نه تنها برای متقاعد کردن رای دهندگان که راه درست است، بلکه برای اینکه به سادگی در آنجا حضور داشته باشند، مبارزه می کنند - غیرقابل انکار، اجتناب ناپذیر و همیشه در پیش زمینه.

این طرح، در به رسمیت شناختن آن، یک دزد صحنه جدید را معرفی کرد: سناتور منتخب جیمز تالاریکو، که پیروزی او در این هفته باعث شد تگزاس آبی رنگ شود. Talarico که در یکی دیگر از سنت‌های قدیمی SNL کار می‌کرد، یک صحنه شگفت‌انگیز ایجاد کرد و با نمایش دادن همه افراد دیگر، به معنای واقعی کلمه و نمادین، طرح را به پایان رساند. مجریان لنگ، رهبران نهاد قانونگذاری - برای اولین بار پس از مدت ها، در حالی که این سیاستمدار جوان در مورد روز جدیدی در سیاست آمریکا صحبت می کرد، به پس زمینه سقوط کردند.

تالاریکو با پوزخند گفت: «معلوم است که مردم چیز جدیدی می‌خواهند. اما تغییر واقعی - دگرگونی واقعی - آسان‌تر از انجام آن است. و قبل از اینکه تالاریکو شعار مرسوم «زنده از نیویورک» را فریاد بزند، ظاهرش را با شوخی به پایان رساند که به طرز طعنه آمیزی، اما شاید به درستی، پیام خودش را تغییر داد. او قبل از رسیدن به خط پانچ گفت: آمریکایی‌ها چیز متفاوتی می‌خواهند: «البته من در مورد سرمای SNL صحبت می‌کنم.»