دست نگه دار - با صحبت کردن با مرد RIAA خوش گذشت

امروز، من با میچ گلازیر، مدیر عامل و رئیس RIAA صحبت می کنم.

این مکالمه برای من یک لحظه کامل بود: زمانی که Napster ضربه خورد، در کالج بودم و RIAA به دلیل شکایت از بچه ها برای دانلود موسیقی، شرور همه شد. در آن زمان بود که تصمیم گرفتم وکیل حق چاپ شوم، که بقیه دوران حرفه ای من را به حرکت درآورد - و میچ به عنوان یک وکیل جوان در RIAA در پس زمینه بود که روی آن پرونده ها کار می کرد. بنابراین بخشی از من بسیار عمیق، بسیار واقعی شگفت زده شد که متوجه شدم چقدر از صحبت کردن با میچ لذت می بردم.

این به این دلیل است که در اینجا در سال 2026، میچ، RIAA، شرکت‌های ضبط، هنرمندان و مردم عادی، همگی از شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی به یک شکل ناراضی هستند، زیرا بدون اجازه در مورد کار همه آموزش می‌دهند و فیدهای ما را پر می‌کنند.

مشترکین همگام، فراموش نکنید که از هر کجا که پادکست‌های خود را دریافت می‌کنید، به رمزگشای بدون آگهی دسترسی انحصاری دارید. به اینجا سر بزن مشترک نیستید؟ می توانید در اینجا ثبت نام کنید.

همه از این موضوع عصبانی هستند! و از آنجایی که RIAA هم گروهی است که برای تغییرات در قانون لابی می کند و هم گروهی است که در مورد مواردی که بر شرکت های ضبط و توزیع کنندگان اثر می گذارد شکایت می کند، میچ این روزها مرد بسیار شلوغی است. ما عمیقا به پیچیدگی حقوقی چیزهایی مانند دیپ‌فیک‌های هوش مصنوعی، اینکه ممنوع کردن آنها ممکن است بر انواع دیگر بیان تأثیر بگذارد، و اینکه چگونه سیستم‌های تشخیص و برچسب‌گذاری هوش مصنوعی که به نظر می‌رسد همه ما می‌خواهیم ممکن است در عمل عمل کنند، وارد شدیم - به خصوص اگر پلتفرم‌های بزرگی مانند Spotify و YouTube وارد عمل نشوند.

من فقط می خواهم مستقیما وارد آن شوم. این مکالمه یک سواری واقعی از طریق تلاقی هوش مصنوعی، قانون، هنر و تجارت است. فکر می کنم می توانید بگویید، میچ و من از صحبت کردن در مورد آن بسیار لذت بردیم.

قبل از شروع، به من لطف کنید و مشترک Decoder در YouTube شوید، جایی که ما هر دوشنبه و پنجشنبه قسمت‌های جدیدی را منتشر می‌کنیم.

خوب: میچ گلازیر، مدیر عامل RIAA. در اینجا ما می رویم.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح کمی ویرایش شده است.

میچ گلازیر، شما رئیس و مدیر عامل انجمن صنعت ضبط آمریکا هستید که مردم آن را با نام RIAA می شناسند. به Decoder خوش آمدید.

متشکرم. با تشکر از شما، نیلا. من برای حضور در اینجا هیجان زده هستم.

من بسیار هیجان زده هستم که با شما صحبت می کنم. باید به شما بگویم، این یک لحظه بسیار کامل برای من است. زمانی که در دانشگاه بودم، تمام حرفه‌ام در مسیر درست قرار گرفت. Napster بیرون آمد، دانشگاه من Napster را از شبکه مدرسه محروم کرد، و من همان موقع تصمیم گرفتم که وکیل حق چاپ باشم. و سپس من یک وکیل حق نسخه برداری بودم و از بچه هایی که به دلیل استفاده از Kazaa مورد شکایت قرار گرفتند دفاع کردم. من در آن کار خوب نبودم. برآورده نمی شد. و من روزنامه نگار شدم زیرا می توانستم در مورد قانون کپی رایت روی آی پاد بنویسم. بنابراین صحبت کردن با شما به همان اندازه که برای من کامل است. ممنون از حضور شما در برنامه

خوب خوب پس، من دیگر برای سیاست هایی که مدرسه شما را مجبور به اجرای آن کردیم متاسف نیستم زیرا باعث شد شما یک وکیل حق نسخه برداری شوید. بنابراین جهان در پایان روز سود برد. رویش آسترهای نقره ای داشت.

زمانی که من برای اولین بار در RIAA شروع به کار کردم، بدیهی است که Napster مشکل بزرگی بود. هیچ کس قبلا چنین چیزی را ندیده بود. آخرین تغییر تکنولوژیکی واقعا سی دی ها بود. منظورم این است که مدت زیادی بوده است، یک تغییر بسیار تدریجی تر و خیلی کمتر ناگهانی. بنابراین آنها به این نتیجه رسیدند که از آنجایی که من در آن زمان جوان بودم، این ایده خوبی است که مرا مجبور کنند به محوطه دانشگاه بروم، به سالن‌های نمایش بروم و این دانشجویان را متقاعد کنند که نباید از فناوری همتا به همتا استفاده کنند.

صبر کن صبر کن تصور می‌کنم وقتی این را گفتید، بیشتر شبیه موقعیت خیابان جامپ استریت 21 بود که در سالن غذاخوری ژست می‌گرفتید و می‌گفتید: «ما باید هزینه آن را بپردازیم». آیا شما ارائه می دادید؟

بله، وحشتناک بود. همه این تی شرت های ضد RIAA را به تن داشتند. یادم می آید یک بار چاک دی را دنبال کردم، کسی که در آنجا تبلیغ همتا به همتا بود. و نمی‌دانستم چه کار کنم، و می‌دانستم که قرار است هو شود. بنابراین یک کیسه زباله برداشتم، آن را روی سرم گذاشتم و به روی صحنه رفتم، فکر کردم که می خواهند به سمت من گوجه فرنگی پرتاب کنند. من همچنین می توانم آن را کم رنگ کنم.

اما باید بگویم، اگرچه دوران بسیار سختی بود، برخی از صحبت‌هایی که در آن زمان با دانش‌آموزان داشتیم، برخی از بهترین مکالمه‌هایی بود که تا به حال داشته‌ام - حتی اکنون با هوش مصنوعی - در مورد تغییر فناوری‌ها، چیزهایی که طرفداران محور هستند، و قطع ارتباطی که می‌تواند گاهی اوقات بین یک صنعت و افرادی که آنجا هستند و باعث تغییر در صنعت می‌شوند رخ دهد. بنابراین در نهایت تجربه خوبی بود، اما مطمئنا در آن زمان احساس خوبی نداشت.

در آن زمان برای من چنین حسی نداشت. ممنون که گفتید اثر پروانه واقعی است. اما گرم شده بود. گرم بود.

یکی از چیزهایی که با افزایش سن واقعا برای من اتفاق افتاده است و هوش مصنوعی وجود دارد و می بینم که پلتفرم ها ارزش اقتصادی زیادی را از هنر می گیرند، این است که نظرات من در مورد اعمال مالکیت معنوی تغییر کرده است. به نظر می‌رسد که من از تمام ایده‌آل‌هایی که در کودکی درباره اینترنت داشتم، دست می‌کشم که دسترسی آزاد به اطلاعات خوب بود، این که... قدیم‌ها چنین میم‌هایی وجود داشت: همه چیز یک ریمیکس است، و همه ما باید تا آنجا که می‌خواهیم روی هنر یکدیگر بسازیم، زیرا این فرهنگ را به جلو می‌برد. من هنوز در مورد آن بسیار ایده آل هستم.

و قطعا فکر نمی‌کردم شکایت از کودکان صنعت ضبط راه مناسبی برای محافظت از مالکیت معنوی هنرمندان در آن زمان باشد.

اما اینجا ما در عصر هوش مصنوعی هستیم و به نظر می‌رسد که هیچ‌کس پول کافی برای ساختن هنر ندارد به جز بزرگترین هنرمندان جهان - که همگی اکنون به نوعی سرمایه‌گذاران فناوری هستند - و پلتفرم‌های فناوری که کسری پول از همه چیز جمع‌آوری می‌کنند و در حال ساخت مرکز داده یا هر چیز دیگری هستند. و این فقط پویایی وجودی برای من جایی است که می خواستم شروع کنم.

من می‌خواهم در مورد نحوه کار RIAA و همه سؤال‌های Decoder صحبت کنم، اما فقط به این فکر می‌کردم که واقعا می‌خواستم از شما بپرسم، و به این نتیجه می‌رسد: ما باید از کار محافظت کنیم، اما تعادلی در محافظت بیش از حد از کار وجود دارد که ساختن چیزهای جدید را برای مردم سخت‌تر می‌کند. و سفر خود من با RIAA یک تجدید نظر در آن است زیرا چیزهای بیشتری گرفته می شود.

کجا فرود آمدی؟ شما بیش از 20 سال آنجا بودید. در مورد آن تعادل چه احساسی دارید؟

بله، بنابراین کلمه تعادل کلمه درستی است و آسان نیست. این یکی از مواردی است که به مرور زمان، مانعی در اینجا ظاهر می‌شود و سپس شما به نوعی می‌چرخید، و سپس مانعی در اینجا ظاهر می‌شود و به نوعی می‌چرخید، و به نوعی در منطقه‌ای فرود می‌آیید که احساس درستی می‌کنید، زیرا پاسخ‌هایی که دریافت می‌کنید، هم از طرف جامعه خلاق و هم از طرف طرفداران، شروع می‌شوند. و من فکر می‌کنم در هوش مصنوعی، آن‌ها بسیار نزدیک‌تر از سال‌های قبلی اختلال در صف قرار می‌گیرند.

بخشی از آن به دلیل دموکراتیک شدن صنعت بوده است، جایی که نقش دروازه بان تغییر کرده است، جایی که مشارکت بین کسانی که با هنرمندان شریک و سرمایه گذاری می کنند و خود هنرمندان تغییر کرده است. در دنیایی که هنرمندان و خدمات برچسب، مانند خدمات à la carte، بخش بیشتری از درآمد را تشکیل می دهند، در منطقه ای که فهرست، بهره برداری همیشگی و سرمایه گذاران جدید در صنعت وارد شده اند، اکنون چشم انداز بسیار گسترده تر است. و اینطور نیست که فقط دو نوع بازیگر بزرگ وجود داشته باشد که همه پول را کنترل کرده یا در آن سهیم هستند.

اکنون ده‌ها نوع مختلف از مردم وجود دارد که هنرمندان را در مکان‌های مختلف ملاقات می‌کنند و طرفداران را در مکان‌های مختلف ملاقات می‌کنند. و بنابراین برای من احساس این اختلال است، که بسیار بزرگ است، و امیدوارم در مورد آن صحبت کنیم... خبر خوب این است که برخلاف Napster، من احساس نمی‌کنم که با آن در تضاد مواجه شویم، چیزی که در آن زمان احساس می‌کردیم.

اکنون به نظر می‌رسد که در یک مکان نیستیم، اما به نوعی در یک جهت کلی پارو می‌زنیم، یعنی همه می‌دانند که هنر و تجارت همیشه تنش داشته‌اند، و همیشه باید تعادل وجود داشته باشد. اما اصالت و این ارتباط بین یک هنرمند انسان و یک طرفدار، حفظ آن به نظر در هر کاری که ما انجام می‌دهیم، مهم است، چه سرمایه‌گذاری کنید، چه گوش کنید یا اجرا کنید.

و به نظر من، ما دیگر در این فضا بین یک مدل تجاری یا سرمایه گذاری نمی جنگیم. ما اکنون می‌جنگیم تا هنر به‌عنوان انسان حفظ شود و ارتباط بین یک هنرمند و یک طرفدار حفظ و زنده بماند. و این به نظر من هدف بسیار بزرگتری به نظر می رسد. بنابراین برای من بسیار متفاوت است. احساس می کند یک کتاب خوب است.

من هم مثل شما کارم را با Napster شروع کردم، اما در طرف دیگر بودم، به عنوان یک وکیل جوان خیلی چیزها را یاد گرفتم، و حالا در طرف دیگر، ما هوش مصنوعی داریم، و مقایسه این دو بسیار وحشیانه است. منظورم این است که نظرسنجی ها در طول Napster مانند طرفداران اینجا بودند و سازندگان کمی پنهان شده بودند و شرکت ها در اینجا. و حالا انگار هوش مصنوعی اینجاست، و ما همه با هم در طرف دیگر هستیم.

آره منظورم این است که باز هم نمی توانم به اندازه کافی روی این موضوع تاکید کنم: من وکیل بدی بودم و نباید آن کار را انجام می دادم.

[می خندد] من شک دارم.

من در آن خوب نبودم. من واقعا نبودم و چیزی که از آن زمان به یاد دارم این بود که بچه های دانشگاه بودند. دانشگاه‌هایشان آدرس‌های IP خود را تحویل می‌دادند و شکایت کوچک خود را دریافت می‌کردند. به آنها می‌گفتیم، "ما به دادگاه منطقه در شیکاگو می‌رویم؛ شما با 5000 دلار تسویه حساب خواهید کرد، زیرا RIAA این برنامه را با آن اجرا می‌کند. این تسویه حساب 5000 دلاری است تا هزینه‌ها را کنار بگذارد و شما را بازدارد، و سپس شما یک ترم در محل پیتزا کار می‌کنید، و قبض خود را پرداخت می‌کنید." و من فکر کردم، این نمی تواند به یک هدف دست یابد.

کاری که در حال حاضر انجام می دهم چیزی نیست. و شاید به همین دلیل بود که احساس می کردم یک وکیل وحشتناک هستم. شاید به همین دلیل است که از آن خارج شدم. اما چیزی که شما توصیف می‌کنید، قطب‌هایی است که در آنجا هیچ فشاری وجود نداشت، خوب، این بچه‌ها فقط موسیقی را دوست دارند. چیزی که آنها دوست دارند فقط موسیقی است و اکنون می توانند آن را دریافت کنند و آن را دارند. آنها به مدل کسب و کار سی دی ها فکر نمی کردند.

این چیزی است که Napster اساسا مختل کرد. یک جسم فیزیکی کمیاب وجود داشت که می‌توانستید ۱۵ دلار برای آن بپردازید، و اگر متالیکا به اندازه کافی از آن‌ها را بفروشد، هواپیمای آن‌ها بزرگ‌تر می‌شد و همه می‌توانستند آن را ببینند. و «من به مقدار زیادی از این موسیقی گوش می‌دهم، و این باید تو را ثروتمند کند» به هیچ وجه به واقعیت نزدیک نبود. ما اکنون آن مدل ها را ساخته ایم. ما Spotify و Apple Music و همه مدل های اشتراک را ساخته ایم.

من می خواهم کمی در مورد YouTube صحبت کنم، در واقع، جایی که می توانید موسیقی زیادی گوش دهید و برخی افراد ثروتمند می شوند، اما طبقه متوسط ​​​​از هنرمندان ممکن است کاملا توخالی شوند. و اکنون شرکت‌های هوش مصنوعی می‌گویند: «و ما یک رقیب راه‌اندازی می‌کنیم که در آن شما فقط می‌توانید موسیقی بخواهید و هیچ‌کس جز ما پولی دریافت نخواهد کرد». و این احتمالا بر روی دسته ای از هنرمندان ساخته شده است که قبلا با توجه زیاد پول در می آوردند.

این چرخش برای من همان چرخشی است که نمی توانم تصمیم بگیرم ایده آل هایم در کجا قرار می گیرند. به‌عنوان فردی که سونو را باز کرده‌ام و تنها با ساختن چند آهنگ زمان خوبی را سپری کرده‌ام، می‌دانم که چگونه این برای یک نوع از افراد با تمایل هنری عالی است. من درک می کنم که چرا این سرگرم کننده است، به عنوان کسی که موسیقی را دوست دارد. من اقتصاد ناشی از این را نمی‌فهمم، همان‌طور که نمی‌دانستم اقتصاد مختل کردن سی‌دی چگونه از بین می‌رود. من در واقع به شما یک مثال می زنم تا این سوال طولانی تر شود.

ما مدیر اجرایی Cloudflare را در نمایشگاه داشتیم، و آنها سعی می‌کنند سیستمی را راه‌اندازی کنند که به جای وب‌سایت‌هایی که با ترافیک تبلیغاتی انجام می‌دهند، همه برای تولید محتوا در وب مانند Spotify، کسری از سنت دستمزد دریافت کنند.

من می‌گفتم: "رفیق، اسپاتیفای کل صنعت موسیقی را تغییر داد. هنرمندان اکنون به دلیل آن مدل اقتصادی مشاغل متفاوتی دارند." و او چنین گفت: "نه، من فکر می کنم بزرگ ها واقعا خوشحال هستند." و شما می توانید با او بحث کنید یا با او بحث نکنید، اما برای من احساس می کردم که صنعت فناوری نمی فهمید که این اختلال در آن لحظه واقعا چه تأثیری بر موسیقی داشت. اکنون دوباره روی پرتگاه آن ایستاده ایم. بنابراین دوباره، من فقط می خواهم از آنجا شروع کنم. من این تنش وجودی را احساس می کنم. شما آن را به عنوان هنر و تجارت توصیف کردید، جایی که تجارت قرار است تغییر کند، و بنابراین هنر نیز باید تغییر کند.

چگونه در مورد آن فکر می کنید؟

از آنجایی که ما در مورد چیزهای وجودی صحبت می کنیم، اگر به دلیل وجود حق چاپ برگردید، برای ایجاد فرصت های بیشتری برای هنر بیشتر در آینده است. به همین دلیل حق چاپ وجود دارد. به همین دلیل است که حق مالکیت وجود دارد. این ایجاد انگیزه ای است که به مردم اجازه می دهد از خلاقیت های خود محافظت کنند تا بتوانند با انجام آن کار خود را ادامه دهند و امرار معاش کنند. ما نمی خواهیم این فقط یک سرگرمی باشد. ما می خواهیم این باشد... هنرمندان در فرهنگ ما افراد خارق العاده ای هستند. آنها نابغه هایی هستند که باید برای به اشتراک گذاشتن این نبوغ تشویق شوند زیرا آنها افراد عادی نیستند. آنها من نیستند.

اینها افراد باورنکردنی هستند که چیزی برای به اشتراک گذاشتن دارند، و اگر نتوانند با انجام آن امرار معاش کنند، نمی توانند و نمی توانند آن را به اشتراک بگذارند، و همه ما وضعیت بدتری داریم. این تمام هدف کپی رایت است، این است که بتوانیم به آنها اجازه دهیم که بتوانند به نحوی، شکل یا شکلی از آن بهره ببرند.

اکنون، بدیهی است که همه این زیرساخت ها در اطراف آن رشد کرده اند، همه این شرکت ها در اطراف آن رشد کرده اند، و غیره، اما این یک نوع فرض اولیه است. و باید این سوال را از خود بپرسید: اگر موسیقی غیرانسانی که می‌تواند در دو ثانیه بدون تجربه زیسته و به نظر من بدون روح ساخته شود، بتواند انگیزه‌های مردم را برای گذران زندگی به‌عنوان انسان‌هایی که هنر می‌کنند کمرنگ یا خفه کند، چه اتفاقی می‌افتد؟ چه بر سر فرهنگ ما می آید؟ و من فکر می کنم این یک سوال وجودی است که صرفا آکادمیک نیست.

ما می توانیم در مورد تمایز در بازار صحبت کنیم. ما می‌توانیم در مورد اینکه آیا تیلور سویفت با یک گروه مستقل گرانج رقابت می‌کند یا نه، الگوی مناسبی برای همه است تا بتوانند سهم خود را در این سرویس‌های استریم دریافت کنند، صحبت کنیم. اما در هسته خود، هنوز اساسا انسان است و هنوز هم هنری را توزیع می کند که گاهی ساختن آن 20 سال و گاهی سه دقیقه طول می کشد. این به نبوغ هنرمندی که این کار را انجام می دهد بستگی دارد، اما هنوز همه آن زگیل ها و هنرهای انسانی را دارد. صنایع دستی دارد.

من فکر می‌کنم اگر سیستمی داشته باشید که انگیزه آن با شرکت فناوری باشد که هوش مصنوعی را وادار می‌کند تا از همه چیزهایی که بشر تا به حال خلق کرده است برای کسب درآمد استفاده کند و در عین حال فرصت موسیقی آینده بشری را از بین ببرد، ما جامعه‌ای خواهیم داشت که از یک جهت به عقب برمی‌گردد و یک راه دیگر رو به جلو. اگر فرهنگ بیشتر از بهبود آنچه که به عقب رفته است، رنج می‌برد، ما در جای اشتباهی هستیم و کارهای درست را انجام نمی‌دهیم. و این همان چیزی است که من در مورد نوعی پارو زدن با هم می گویم.

من در دنیای سیاست زندگی می کنم. باید از خود بپرسید، چه سیاست‌هایی را می‌توانیم برای ایجاد انگیزه‌هایی در نظر بگیریم تا آینده بهتری را برای موسیقی ساخت بشر ایجاد کنیم؟ واقعا سخته فوق العاده سخت است

وقتی می‌گویم با این معضل وجودی مواجه هستم... فقط برای اینکه شنونده را در کانون توجه قرار دهم: در عصر سی‌دی، ارزش اقتصادی به یک شیء فیزیکی کمیاب گره خورده بود. فقط سی دی های زیادی وجود دارد. و سپس شما می توانید سی دی ها را کپی کنید، و اپل برای گفتن اینکه شما می توانید سی دی ها را ریپ، میکس و رایت کنید دچار مشکل می شود. این یک کمپین تبلیغاتی کامل بود و اپل برای تشویق مردم به کپی کردن سی دی ها دچار مشکل شد. اما شما برای یک شی که وجود داشت پول پرداخت می کردید و سپس به دنیای دیجیتال رسیدیم و اصطکاک برای کپی کردن آهنگ به صفر رسید.

ما مجبور شدیم یک مدل جدید اختراع کنیم و آن مدل شبیه Spotify و بقیه است. اکنون ما در عصر هوش مصنوعی هستیم و اصطکاک ایجاد شده ممکن است به صفر برسد. بنابراین کمبود حتی کمتر است زیرا شما فقط می توانید یک ستاره پاپ هوش مصنوعی را با خواندن یک آهنگ هوش مصنوعی به وجود بیاورید، و عرضه آن زیاد خواهد بود.

جایی در آنجا بازاریابی است، جایی در آنجا هواداری است. همه این چیزها وجود دارد که می تواند انواع دیگری از کمبود ایجاد کند، اما این سفری است که صنعت موسیقی در آن بوده است. من همیشه می گویم هر اتفاقی که برای صنعت موسیقی بیفتد، پنج سال بعد برای بقیه هم اتفاق می افتد. صنعت موسیقی همیشه در حال پیشرفت است.

کمبود جدید در این مدل از کجا می آید؟ آیا شما در حال انجام سیاست گذاری و لابی کردن دولت ها برای تغییر در قوانین هستید؟ آیا این طرفداران طغیان می کنند و می گویند "ما هنرمند انسان می خواهیم"؟ آیا این پلتفرم ها همه چیز را برچسب گذاری می کنند؟ کمبود به کجا برمی گردد؟

فکر می‌کنم شما اولین کسی هستید که به کسی که این سوال خاص را مطرح کرده است گوش داده‌ام. به نظر من، در پایان روز، همیشه طرفداران هستند. آنها همیشه برنده خواهند شد، زیرا اگر شما هر نوع خدماتی باشید، با هر نوع مدل کسب و کاری - برای من مهم نیست که هوش مصنوعی هستید، برای من مهم نیست که شما در حال پخش جریانی هستید - شما نیاز دارید که انسان ها به شما پول بپردازند، معمولا از طریق اشتراک، زیرا این بالاترین منبع درآمد است. و اگر احساس کنند در حال شکست هستند، این کار را انجام نمی دهند.

من فکر می‌کنم، با توجه به تمام گروه‌های تمرکز، نظرسنجی، همه کارهایی که ما انجام داده‌ایم، و افراد دیگر در این مورد انجام داده‌اند، بسیار واضح است که طرفداران می‌خواهند ارتباط انسانی با یک هنرمند را حفظ کنند.

این فقط در مورد موسیقی نیست. این همچنین در مورد هنرمند، شخصیت، نام تجاری، ارتباط عاطفی است. طرفداران تیلور سوئیفت موسیقی او را دوست دارند، اما او را نیز دوست دارند. طرفداران پرل جم عاشق موسیقی آنها هستند، اما این موسیقی نیز مانند مروارید جام است. میدونی منظورم چیه؟ آنها قطعه فرهنگ خودشان هستند. و بنابراین، ما می دانیم، برای مثال، اگر یک طرفدار بداند که یک آهنگ هوش مصنوعی است، آنگاه دیدگاه متفاوتی نسبت به آن دارد که بداند انسان است.

آیا فکر می کنید این برای همیشه ادامه خواهد داشت؟ من صادقانه در مورد این کنجکاو هستم. حتی در سال گذشته تغییر کرده است.

دارد. من فکر می کنم که با هوش مصنوعی مولد، برای همیشه ماندگار خواهد بود. به عبارت دیگر، با یک اثر هنری کاملا ماشینی، این کار انجام می شود، زیرا شما این ارتباط را از دست می دهید. در مورد هوش مصنوعی کمکی، جایی که سازندگان از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، حتی به صورت گسترده به عنوان ابزاری برای ارائه خلاقیت خود، در حال حاضر ممکن است کمی مشکوک باشد. چند سال دیگر، ممکن است مانند استفاده از یک سینت سایزر یا استفاده از Auto-Tune باشد. ممکن است افرادی وجود داشته باشند که فکر کنند این بهترین نیست، اما بخشی پذیرفته شده از فرم هنری خواهد بود.

بنابراین من فکر می کنم تفاوتی بین ... آیا شما ارتباط انسانی را حفظ می کنید؟ این سوال است. شما می توانید از هوش مصنوعی به عنوان بخش بزرگی از ابزار برای انجام این کار استفاده کنید، اما به نوعی، آیا این ارتباط انسانی را حفظ می کنید؟

من فکر می‌کنم این آزمایش است و با یک اعلان اتفاق نمی‌افتد. منظورم این است که این اتفاق با من نمی‌افتد که 18 کلمه روی Pseudo تایپ کنم، سپس کلمات بیشتری را به جایی برسانم که برای گوشم بهتر به نظر می‌رسد، و سپس آن را از طریق DistroKid در Spotify بچسبانم. من فکر نمی‌کنم که هرگز آن را کاهش دهد، حتی اگر فکر می‌کنم مقیاس بزرگ‌تری در مورد هوش مصنوعی کمکی وجود دارد.

بنابراین، طرفداران حکومت می کنند. من فکر می کنم برچسب زدن به دلیل طرفداران اتفاق می افتد و ادامه خواهد داشت. من فکر می‌کنم که واکنش‌های مصرف‌کننده به دلیل برچسب‌گذاری اتفاق می‌افتد، و این امر منجر به اقتصاد کسب‌وکار می‌شود. بنابراین برچسب زدن در واقع بخش بسیار مهمی از این امر است. اما من همچنین فکر می‌کنم که اگر حقوق را تضمین نکنید، طرفداران هرگز فرصتی برای انجام کار خود ندارند، یعنی در نهایت کنترل بازار. تمرکز من در سراسر جهان این است: آیا ما حقوق اولیه پدیدآورندگان را تضمین کرده ایم؟ اگر این کار را انجام داده باشیم، طرفداران می توانند بازار را از آنجا به دست بگیرند و هدایت کنند.

من می خواهم در مورد همه اینها صحبت کنم. به ذهنم می‌رسد که تا جایی که می‌توانم با شما عمیقا در احساساتم فرو رفتم، و فراموش کردم سؤالات اساسی را که از همه کسانی که در برنامه می‌آیند می‌پرسم، بپرسم. بنابراین بدیهی است که RIAA به خوبی شناخته شده است. این یا یک قهرمان است یا یک شرور، بسته به اینکه در کجای داستان خود هستید، همانطور که هر دوی ما تعیین کرده ایم.

به مردم بگویید RIAA چیست، چقدر بزرگ است و ساختار آن چگونه است.