دشت های بزرگ با یک تهدید شگفت انگیز روبرو هستند: درختان بیش از حد

شلی کلی به من گفت برای اینکه واقعا بفهمم در کوه های شنی نبراسکا چه می گذرد، دیدن آن از هوا مفید است. از پنجره Bonanza A36 پدرش، به قلب یکی از روستایی ترین مناظر ایالات متحده نگاه کردیم. Sandhills محدوده‌ای 19500 مایلی مربعی از تپه‌های علفی است که با گاوهای در حال چرا، رودخانه‌های مارپیچ و گل‌های آفتابگردان تزئین شده است.

کلی زندگی خود را در دشت های بلند گذرانده است. او در کودکی دسته‌هایی از علف‌های گل‌دار درست می‌کرد و در مزرعه والدینش به دنبال توله‌های گلی در گاومیش‌های اینتردونال بود. او که حالا خودش یک دامدار است، تلاش می‌کند از منظره‌ای که دوست دارد در برابر مظنونان معمولی - چرای بیش از حد و برداشت بیش از حد - و یک تهدید جدید شگفت‌انگیز محافظت کند: درختان.

او پنجره من را به دشتزار پایین نشان داد. او گفت: «می‌توانید آن را در آنجا ببینید.» او با اشاره به بیشه‌ای منظم از Juniperus virginiana، سرو قرمز شرقی، که عمدا توسط دامداران برای محافظت از تلیسه‌های در حال زایمان در برابر باد کاشته شده است، گفت. این بادگیرها ویژگی های استاندارد دشت ها هستند. اما در جنوب ردیف‌های منظم آن‌ها، ده‌ها سرو در وسط علف‌ها ظاهر شده‌اند که مانند دوندگان مسابقه‌ای که از دسته جدا می‌شوند، در محدوده اطراف پراکنده شده‌اند.

این گسترش درختان به عنوان تجاوز چوبی شناخته می شود - یا به قول برخی "یخچال سبز" که خزش آهسته گونه های درختی را بر روی مراتع تداعی می کند - و بوم شناسان و دامداران دشت را در حالت آماده باش قرار داده است.

کلی گفت: «ما در حال از دست دادن تنوع زیستی خود هستیم. "ما در حال از دست دادن انعطاف پذیری خود هستیم."

درختان در امتداد مرکز Spring Creek Prairie Audubon در مارس 2024 در نزدیکی لینکلن، نبراسکا رشد می کنند. این مرکز برای حفاظت از اکوسیستم چمنزار و حیات وحش مرتبط با آن کار می کند. دیوید مدیسون / گتی ایماژ

برای دامداران، تصاحب جنگلی مرتع آنها یک مشکل آشکار ایجاد می کند: زمین کمتر برای چرا. توسعه تگزاس A&M Agrilife تخمین می زند که تجاوز چوبی به 10 ایالت دشت بزرگ نشان دهنده 4 میلیارد دلار تولید محدوده از دست رفته است. بوم‌شناسان پیش‌بینی می‌کنند که تلفات تنوع زیستی بر حشرات، پرندگان و پستانداران کوچکی که در دشت‌های باقی‌مانده کشور پراکنده هستند، تأثیر می‌گذارد. همه نگران این هستند که آن درختان تشنه با منابع آبی که از قبل تحت فشار قرار گرفته اند چه می کنند زیرا یخچال سبز از آب و هوای مرطوب تر در ایالت های دشت شرقی به مناطق خشک غربی گسترش می یابد.

دشت‌ها - در دشت‌های مرتفع و در سراسر جهان - در چرخه‌های ثبات و اختلال رشد می‌کنند. آتش سوزی، چرا، فصول خشک و ترکیب خاص پوشش گیاهی منطقه، همگی در حفظ سیستم ریشه ای سالم نقش دارند که به ترکیب متنوعی از علف ها اجازه می دهد تا سال به سال به رشد خود ادامه دهند. برخی از علف های دلچسب تر با سیستم ریشه ای به عمق 20 فوت می توانند دشت را در خشکسالی سبز نگه دارند، در حالی که خاک سالم می تواند دانه های خفته را تا زمانی که شرایط مناسب باشد نگه دارد.

آتش سوزی - هم طبیعی و هم سوختگی های تجویز شده - از مدت ها قبل یکی از ویژگی های چشم انداز دشت بوده است. سرکوب آن بخشی از چیزی است که به گیاهان چوبی اجازه می دهد تا بذر، پخش و پوست ضخیم ایجاد کنند که باعث می شود آنها در مقابل آتش سوزی های آینده مقاومت کنند. در همین حال، چرای بیش از حد، رقابت چمنی درختان و درختچه ها را کاهش می دهد و به آنها اجازه می دهد سریعتر رشد کنند. گاو و گاومیش کوهان دار گیاهان چوبی را نمی خورند. بزها، گوسفندها، گوزن‌ها و دیگر گونه‌های «مرورگر» به اندازه کافی از آنها برای کنترل شیوع نمی‌خورند، اگرچه برخی در حال آزمایش با مرورگرها به عنوان جزئی از یک برنامه مدیریتی بزرگ‌تر هستند.

برایان اوبرمایر، مدیر استراتژی چمنزارهای دشت بزرگ حفاظت از طبیعت، گفت: فلینت هیلز کانزاس و اوسیج هیلز اوکلاهاما دو سوم از چمنزارهای علف بلند کشور را در خود جای داده است. تداوم چمنزار در این منطقه عمدتا به دلیل فرهنگ دیرینه سوختگی‌های تجویزی است که قدمت آن به زمانی برمی‌گردد که گاوهای چیشولم تریل، دام‌های لاغرتر خود را به سمت چاق شدن روی علف‌های بسیار مغذی، لطیف و آبدار که پس از سوختگی دوباره رشد می‌کنند، منحرف می‌کردند.

Obermeyer حتی یک قرارداد اجاره به سال 1915 پیدا کرد که در آن زمین باید به طور منظم سوزانده شود تا گاوها به رشد جدید دسترسی داشته باشند. اما در مناطقی که این عمل رایج نیست، اوبرمایر گفت: "آرامش مردم با فرهنگ آتش تجویز شده زمان می برد."

بعدی را بخوانید

کمپین چریکی برای نجات یک دشت تگزاس از "انقراض خاموش"

لورا مالونی

Sandhills در نبراسکا فرهنگ آتش را ندارند، اگرچه کلی و دیگران در تلاش هستند تا آن را تغییر دهند. کلی گفت آنچه آنها دارند فرهنگ درختکاری است.

او گفت: «بیشتر مردمی که در نبراسکا ساکن شدند، از مناطقی بودند که پر از درخت بودند. در واقع، قبل از اینکه به عنوان "ایالت کورن هاسکر" شناخته شود، نام مستعار رسمی نبراسکا "ایالت درخت کار" بود. این به قانون Homestead در سال 1862 برمی‌گردد که ساکنان را ملزم می‌کرد زمین‌های خود را با محصولات یا درختان برای ایجاد مالکیت کشت کنند، و قانون Kinkaid نبراسکا در سال 1904، که درختان رایگان را برای کمک به مهاجران برای کشت زمین‌های 640 هکتاری در ایالت ارائه می‌کرد.

این سنت قرن‌هاست که ادامه داشته است و به لطف پیشرفت‌های باغبانی، دامداران نهال‌های سرو قرمز دل‌چسب‌تر و دلچسب‌تری را برای بادگیرهای خود می‌خرند، که سپس فرزندان جوجه‌نورد خود را در سراسر دشت پخش می‌کنند.

به عنوان مدیر اجرایی Sandhills Task Force، یک سازمان غیرانتفاعی که 33 سال پیش برای ترویج حفاظت و مدیریت پایدار زمین در صنعت دامداری تأسیس شد، کلی می‌داند که نیمی از نبرد تغییر فرهنگ است. او گفت: «ما درباره درختان در همه جا بد بودن صحبت نمی کنیم. "اما درختان در دشت ها خوب نیستند، به خصوص درختان مهاجم." روی بطری آب او برچسبی را دیدم: رهبر باش، سرو را برش بده.

تغییر فرهنگی دیگری نیز ممکن است ضروری باشد، به ویژه برای جامعه حفاظتی گسترده تر. حکمت غالب آب و هوا کاملا واضح است: درختان خوب هستند و کاشت آنها با فضیلت است - هر چه بیشتر بهتر. اما در واقع، اوبرمایر گفت، علفزارها می توانند مخزن کربن ایمن تری نسبت به جنگل ها باشند. یک دلیل بزرگ برای آن به چرخه آتش سوزی در چشم انداز، و بدتر شدن خطر آتش سوزی های خارج از کنترل جنگلی که اغلب نتیجه اطفای بیش از حد آتش است، برمی گردد. گیاهان چوبی بیشتر کربن خود را در بالای زمین در تنه و برگ های خود ذخیره می کنند.

هنگامی که آنها می سوزند، تمام آن کربن آزاد می شود و بقایای ذغالی شده پس از سوختن اولیه همچنان کربن را آزاد می کنند. ممکن است سال ها طول بکشد تا جنگل به ظرفیت ذخیره سازی خود بازگردد. علفزارها اکثریت قریب به اتفاق کربن را در زیر زمین در سیستم ریشه عمیق خود ذخیره می کنند و پس از آتش سوزی، ساقه ها و تیغه های آن ها به سرعت باز می گردند.

خورشید در ژوئن 2026 در پاوهوسکا، اوکلاهاما از منطقه حفاظت شده جوزف اچ. ویلیامز تالگراس در شهرستان اوسیج طلوع می کند. هدر دیهل / گتی ایماژ

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد افزایش کربن اتمسفر ممکن است مزیت دیگری به گیاهان چوبی بدهد که از مسیر کربن متفاوتی نسبت به علف‌ها در فتوسنتز استفاده می‌کنند و آنها را به فتوسنتزکننده‌های کارآمدتر در هوای گرم و خشک آغشته به کربن تبدیل می‌کند. کریس هلزر، مدیر علم و سرپرستی نبراسکا برای حفاظت از طبیعت، گفت: اگرچه این بدان معنی است که درختان ممکن است در کوتاه مدت، کربن را سریع‌تر جذب کنند، اما از دست دادن کل اکوسیستم، به ویژه اکوسیستمی که کربن را با امنیت بیشتری ذخیره می‌کند، در بلندمدت معامله خوبی نیست.

تغییر اقلیم یکی از دلایلی است که یک استراتژی بدون مداخله - اجازه دادن به طبیعت در مسیر خود - در دشت‌های مرتفع کارساز نخواهد بود. چیزهای زیادی در حال حرکت هستند که نمی‌توان به سادگی «دست‌آلود» کرد. اما، واقعا، هلزر گفت، علفزارهایی که ما آنها را می شناسیم، هرگز عاری از مداخله انسان نبوده اند. هلزر توضیح داد که از زمانی که مردم بومی به شکار بیسون های آزاد پرداختند، علفزارها همگام با انسان ها تکامل یافته اند.

سازمان حفاظت از طبیعت همچنین با شورای بوفالو بین قبیله ای و صندوق تانکا همکاری کرده است تا از بازگشت گاو کوهان دار به دشت ها همراه با دیگر تلاش های قبیله ای برای بازسازی اکوسیستم های آسیب دیده و ایجاد ظرفیت مدیریت حمایت کند.

هلزر گفت که دامداران نیز نقش مهمی دارند. و خیلی ها با ذوق بازی می کنند. پدر کلی، جان تیلور، در جنگ صلیبی دخترش در ردیف جلو نشسته است و از تخصص رو به رشد او بهره برده است. در مزرعه ی او، سدر تحت کنترل است، اما در نزدیکی خط حصار، تعدادی از درختان همیشه سبز بر فراز تپه های شنی همسایه نگاه می کردند، مانند بیرنام وود که در تپه دانسینان مک بث پیشروی می کند. این درختان پربار هستند و دانه های خود را در شعاع 200 فوتی پخش می کنند.

نهال ها در حدود 1 تا 2 فوت در سال رشد می کنند و زمانی که به 5 فوت قد می رسند، شروع به پخش بذر در شعاع 200 فوتی خود می کنند. کلی گفت که Sandhills اکثرا خوش شانس هستند. کشتن سرو قرمز شرقی آسان است. آن را تا ریشه قطع کنید و بیشتر رشد نمی کند.

سرو قرمز در نزدیکی وانتا، نبراسکا رشد می کند. گتی ایماژ

بیش از 2000 گاومیش کوهان دار امریکایی که به نام گاومیش آمریکایی نیز شناخته می شود، در منطقه حفاظت شده جوزف اچ. ویلیامز تالگراس در شهرستان اوسیج در ژوئن 2026 در پاوهوسکا، اوکلاهما پرسه می زنند. هدر دیهل / گتی ایماژ

کلی حتی به نبراسکایی‌ها کمک کرده تا با فرصت‌های مالی برای پاکسازی سروها ارتباط برقرار کنند. از طریق کمک های مالی و جمع آوری کمک های مالی، گروه ضربت Sandhills می تواند به دامداران کمک کند تا 75 درصد از حذف سرو را بپردازند. این وجوه باعث تحریک صنعت رو به رشد حذف سرو در منطقه می شود. کلی گفت که برنامه های ایالتی و فدرال نیز به تامین مالی این حذف کمک خواهند کرد - اما، از قضا، همان دپارتمان ها همچنان به درختکاری برای بادشکن ها کمک مالی می کنند، اگرچه آنها به طور فزاینده ای سروهای قرمز را منع می کنند.

Nature Conservancy از مناطق حفاظت شده خود برای آزمایش الگوهای چرا، ترکیبات جدید گونه های گیاهی، و سایر تکنیک های کاهش استفاده می کند که می تواند به مالکان خصوصی در سراسر دشت های بلند کمک کند تا تعادل مناسب چرا، سوزاندن و بازگردندن را برای سالم نگه داشتن مراتع خود پیدا کنند. هلزر گفت: "تا حدی، می توانید دشتی داشته باشید که دارای درخت باشد." "اما یک خط وجود دارد - وقتی از آن خط عبور می کنید، یک جنگل پر از پاکی دارید، نه یک علفزار با درختان."

چمنزارهای علفزار - کوتاه، مختلط، بلند و انواع دیگر - از تگزاس تا داکوتا، تا کنتاکی و تا دامنه‌های کوه‌های راکی ​​امتداد داشتند. اوبرمایر گفت که تنها 4 درصد از چمنزارهای علف بلند باقی مانده است، و به گفته اوبرمایر، "تغییر یافته ترین چشم انداز در آمریکای شمالی از نظر هکتارها از دست رفته است." او گفت در عین حال مکان هایی مانند تپه های فلینت و ساند هیلز به او امید می دهد. افراد بیشتری به زیبایی ظریف و قدرت زیست محیطی دشت پی می برند. اوبرمایر گفت: «ما نمی‌توانیم این واقعیت را فراموش کنیم که مقدار بسیار زیادی داریم که فرصت حفظ آن را داریم.

ما فرصت‌های زیادی داریم تا به این مهم برسیم.»

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان The Great Plains با یک تهدید غافلگیرکننده روبرو می شود: درختان بیش از حد در 6 اکتبر 2026 منتشر شد.