دفن 1200 ساله در لتونی افرادی را نگه می دارد که به دلیل جراحات "نیروی تیز" احتمالا در اثر حمله وایکینگ ها جان خود را از دست داده اند.

یک مطالعه جدید نشان می دهد که شش نفر که بیش از 1000 سال پیش در یک قبر در لتونی دفن شده بودند ممکن است در حمله خونین وایکینگ ها کشته شده باشند.

تحقیقات ژنتیکی روی متوفی - چهار مرد، یک پسر و یک دختر - روابط خانوادگی را نشان می دهد: محققان دریافتند پسر پسر یکی از مردان بود، در حالی که مرد دیگری یکی از بستگان درجه سوم، شاید یک عموزاده یا عموی بزرگ بود.

پدر، خویشاوند، و یک مرد دیگر بر اثر جراحات "نیروی تیز" - شاید جراحات ناشی از تبر یا شمشیر جان خود را از دست دادند. محققان در این مطالعه که در شماره سپتامبر مجله علوم باستان‌شناسی: گزارش‌ها منتشر شد، گزارش دادند، اما مشخص نیست که سه فرد دیگر چگونه مردند.

یک احتمال این است که کسانی که در گور بودند در یک نبرد، شاید با یک جامعه همسایه، کشته شدند. الینا پترسون گوردینا، یکی از نویسندگان این مطالعه، باستان شناس دانشگاه لتونی، گفت: «ما هرگز نمی دانیم که آیا آنها در یک حمله کشته شده اند یا خیر، اما به دلیل تاریخ قبر و ضربه مهلکی که سه نفر از آن ها متحمل شده اند، این احتمال وجود دارد.

تاریخ گذاری رادیوکربن نشان می دهد که گور مربوط به نیمه دوم قرن نهم است که اوایل عصر وایکینگ ها در نظر گرفته می شود.

این گور یکی از صدها گورستان Čunkāni-Dreņģeri، در نزدیکی خلیج ریگا، خلیجی در دریای بالتیک است. این گورستان در سال 1924 کشف شد و شامل افرادی است که در قرن هفتم و یازدهم، در طول عصر آهن لتونی، در تراس های کنار رودخانه در آنجا دفن شده بودند.

بیشتر قبرهای این منطقه فقط یک مجموعه از بقایای آن را در خود جای داده است. اما در اینجا، شش نفر در یک قبر دفن شدند و به نظر می رسد حداقل سه نفر در جریان یک رویداد خشونت آمیز کشته شده اند.

دفن عجیب

علیرغم مرگ‌های ظاهرا خشونت‌آمیز، این گروه با مراقبت دفن شدند و با قبرهای سنتی و طبق آداب و رسوم محلی دفن شدند. تنها زن با سرش به سمت شمال غربی دفن شد، در حالی که همه نرها در یک ردیف در کنار او قرار گرفتند و سرشان به سمت جنوب شرقی بود - تمایزی که در سایر دفن‌های محلی از این زمان نیز دیده می‌شود.

محققان تاکید کردند که این یک "گور دسته جمعی" نیست، جایی که اجساد به سرعت بدون دستور رها می شوند. در عوض، آن‌ها آن را «تدفین چندگانه» می‌دانند، جایی که هر جسد به درستی گذاشته شده و با وسایل قبرهای سنتی همراه است.

محققان در این مطالعه نوشتند که این دفن دقیق نشان می دهد که مردگان اعضای یک گروه محترم بوده اند، در حالی که دفن آنها در یک قبر نشان می دهد که آنها در همان زمان مرده اند.

پترسون-گوردینا در ایمیلی به Live Science گفت: «آنها به احتمال زیاد مردم محلی بودند.

او گفت که مطالعات ژنتیکی نشان داد که همه مردگان اجداد بومی بالتیک داشتند، در حالی که جنبه‌های دفن با دیگران در گورستان Čunkāni-Dreņģeri مطابقت داشت.

او گفت که در قرن نهم، لتونی بخشی از دنیای وایکینگ های اسکاندیناوی نبود، اما نوادگان بالت های بومی در آن ساکن بودند، که شامل مردمانی مانند Semigalians و Curonian ها می شد. شش نفر حاضر در تدفین تازه تجزیه و تحلیل شده Semigallian، یک گروه عصر آهن بودند که در دشت های بزرگ و حاصلخیز منطقه کشاورزی می کردند.

محققان خاطرنشان کردند که این احتمال وجود دارد که افراد داخل گور توسط مهاجمان کشته شوند و وایکینگ ها مشهودترین مظنونین بودند. Pētersone-Gordina گفت: "با توجه به زمان، حمله وایکینگ ها همچنان امکان پذیر است."

مشخص است که وایکینگ‌ها یا پیشینیان آن‌ها در آن زمان در منطقه بالتیک شرقی بودند: برای مثال، دو قایقی اسکاندیناویایی که مربوط به حدود ۷۵۰ سال تدفین شده‌اند، در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ در جزیره Saaremaa استونی پیدا شد. این دفن‌ها بقایای مردانی را که زخم‌های جنگی داشتند، نگهداری می‌کردند، که نشان می‌دهد آنها متحمل مرگ‌های خشونت‌آمیز شده‌اند.

هیچ نسبتی

اگرچه دو نفر از مردان و پسری که در گور Semigalian دفن شده بودند (و احتمالا دختر، اما DNA باستانی از بقایای او استخراج نشد) با هم مرتبط بودند، دو مرد دیگر با هم ارتباط نداشتند.

محققان در این مطالعه نوشتند که این نشان می‌دهد که این دو مرد غیرمرتبط از یک جامعه یا خانواده بزرگ مانند سایر قربانیان بودند، نه از یک خانواده، اما در یک رویداد خشونت‌آمیز کشته شدند.

هر چه که بود - حمله یا نبرد - رویداد وحشیانه بود. آثار روی استخوان‌ها نشان می‌دهد که یک مرد در ناحیه ساعد و دست خود دچار بریدگی‌های دفاعی شده است، دیگری بر اثر ضربه‌ای که فک او را شکسته، کشته شده و نفر سوم تقریبا سرش را از بدن جدا کرده است.

محققان خاطرنشان کردند که این احتمال وجود دارد که مرد چهارم و دو کودک بر اثر جراحات بافت نرم که از بقایای باقی مانده مشخص نشد، جان باختند.

داستان های مرتبط

گور دسته جمعی عصر وایکینگ ها ترکیبی مرموز از بقایای انسان های تکه تکه شده و اسکلت های کامل، از جمله غولی را که جراحی مغز انجام داده بود، در خود جای داده است.

"بزرگترین شگفتی زندگی من": صاحب خانه بزرگترین انبار نقره عصر وایکینگ دانمارک را در حیاط خلوت خود کشف کرد

آیا وایکینگ ها واقعا اینقدر خشن بودند؟

ریمانتاس یانکاوسکاس، انسان شناس و باستان شناس در دانشگاه ویلنیوس در لیتوانی که در این مطالعه شرکت نداشت، از تحقیق در مورد عصر وایکینگ های شرق بالتیک استقبال کرد.

او در ایمیلی به Live Science گفت، اگرچه این افراد ممکن است بر اثر خشونت در جامعه خود یا از یک جامعه همسایه جان خود را از دست داده باشند، اما این احتمال نیز وجود دارد که در حمله وایکینگ ها از بین رفته باشند.

به گفته یانکاوسکاس، علاوه بر این، این مطالعه بینش جدیدی در مورد سازمان اجتماعی مردم نیمه گالی در آن زمان ارائه می دهد، از جمله نکاتی در مورد ساختار اشرافی نوظهور که در مراقبت های انجام شده در تدفین منعکس شده است.

با مسابقه وایکینگ ما ببینید چقدر در مورد مردمان باستانی می دانید.