دلیل عجیبی که ممکن است ناگهان دچار سرگیجه شوید

—Silivonochka/Getty Images. کانال های راک - گتی ایماژ

اگر تا به حال به سرعت نشسته اید یا ناگهان روی تخت غلت می خورید و احساس می کنید که اتاق در حال چرخش یا چرخش در اطراف شما در حالی که واقعا ساکن هستید، ممکن است وضعیتی به نام سرگیجه موضعی حمله ای خوش خیم (BPPV) را تجربه کرده باشید بدون اینکه بدانید آن چیست. این اختلال دهلیزی - اختلالی که گوش داخلی را تحت تاثیر قرار می دهد - یکی از شایع ترین علل سرگیجه است و می تواند باعث ایجاد احساس سرگیجه، بی ثباتی، تعریق و حتی حالت تهوع در افراد شود.

حملات انفرادی معمولا کوتاه هستند - معمولا 15 تا 60 ثانیه در هر بار طول می کشند - اما می توانند با حرکات خاصی سر تکرار شوند، عملکرد را دشوار کنند و خطر افتادن را افزایش دهند.

دکتر ندیم دوراکوویچ، استادیار گوش و حلق و بینی و عصب شناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس می گوید: «اصطلاح «خوش خیم» قسمت اول عبارت است – وقتی آن را تجربه می کنید، احساس خوش خیمی نمی کند. قبل از اینکه این وضعیت به خوبی درک شود، «مردم فکر می‌کردند که بیماران هنگام سرگیجه دچار سکته مغزی می‌شوند، [اما] این شکل سکته مغزی سرگیجه نیست».

در اینجا آنچه باید در مورد BPPV بدانید آمده است.

چه چیزی باعث BPPV می شود؟

با BPPV، کریستال‌های کربنات کلسیم ریز – به نام اتوکنیا – که معمولا روی سلول‌های مویی گوش داخلی می‌نشینند، از جایی که به آن تعلق دارند جدا می‌شوند و به یکی از سه کانال نیم‌دایره‌ای گوش داخلی می‌روند. تغییر در وضعیت سر، مانند زمانی که در رختخواب غلت می‌زنید یا هنگام دوش گرفتن سر خود را به عقب برمی‌گردانید، چیزی است که معمولا باعث ایجاد علائم BPPV می‌شود.

طبیعی است که این کریستال ها در گوش باشند. دکتر گیل ایشیاما، استاد بخش عصب‌شناسی و جراحی سر و گردن و مدیر آزمایشگاه بالینی دهلیزی در دانشکده پزشکی UCLA می‌گوید: «آنها بخشی از آناتومی طبیعی شما برای عملکرد تعادل شما هستند. با BPPV، "آنها فقط در مکان اشتباه هستند و این می تواند باعث سرگیجه شود."

BPPV دو برابر مردان در زنان تأثیر می گذارد و به ویژه در سنین 40 تا 70 سالگی شایع است. ایشیاما می گوید که این اتفاق می تواند در هر زمان رخ دهد، اما ضربه به سر یا روش های دندانی شامل سوراخ کردن دو مورد از رایج ترین محرک ها هستند.

تحقیقات نشان داده است افرادی که به بیماری منیر (یک اختلال مزمن گوش داخلی)، دیابت، فشار خون بالا، کلسترول بالا، کم کاری تیروئید، میگرن، کم خونی، پوکی استخوان یا نوروپاتی محیطی مبتلا هستند، به ویژه در معرض ابتلا به BPPV هستند. و تحقیقات به طور فزاینده ای نشان می دهد که سطوح پایین ویتامین D یک عامل خطر برای BPPV است.

BPPV چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص درست BPPV همیشه ساده نیست. دوراکوویچ می‌گوید: «یکی از ناراحتی‌های من از بیمارانی که این را تجربه می‌کنند این است که به اورژانس می‌روند یا اسکن ام‌آر‌آی یا سی‌تی اسکن سر می‌گیرند - این کار [گران‌قیمت] - وقتی کسی فقط باید آنها را دراز بکشد و به چشم‌هایشان نگاه کند».

او می گوید که این ساده ترین راه برای تشخیص BPPV است. با استفاده از چیزی به نام مانور Dix-Hallpike، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی از بیمار می خواهد که بین وضعیت نشسته و خوابیده حرکت کند و سر خود را در جهات مختلف حرکت دهد در حالی که ارائه دهنده چشم های او را معاینه می کند. اگر چشم‌های فرد به‌سرعت، مکرر و غیرارادی به سمت بالا و پایین یا در یک حرکت چرخشی حرکت کنند، این نشانه‌های نیستاگموس است، وضعیتی که شامل حرکات ناگهانی چشم است. نیستاگموس اغلب با سرگیجه ناشی از BPPV همراه است و در صورت وجود، تشخیص واضح است.

اگر بیمار نیستاگموس را نشان نمی دهد، ممکن است از سایر مانورهای تشخیصی برای ایجاد علائم آشکار استفاده شود.

درمان BPPV چیست؟

درمان خط اول برای BPPV از یک مانور متفاوت به نام مانور Epley استفاده می کند که شامل یک سری حرکات خاص سر و بدن برای حذف کریستال های سرگردان از کانال نیم دایره ای به منظور تسکین علائم سرگیجه است. دوراکوویچ خاطرنشان می کند: گاهی اوقات این مانور باید چندین بار تکرار شود. اما تحقیقات نشان داده است که در بیش از 80 درصد از افراد مبتلا به BPPV این کار را انجام می دهد.

بسته به اینکه کدام یک از کانال های نیم دایره ای تحت تأثیر قرار گرفته است، مانورهای تغییر موقعیت دیگری نیز وجود دارد. دکتر کامرون ویک، استادیار گوش و حلق و بینی و عصب شناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه کیس وسترن رزرو توضیح می دهد: «مانورهای موقعیتی، کریستال ها را در امتداد مسیر خارج از کانال و به جایی که به آن تعلق دارند برمی گرداند. به گفته ویک، اگر مانورها تسکین فوری ایجاد نکرد، به افراد توصیه می‌شود که آنها را یک تا دو بار در روز در حالی که علامت‌دار هستند انجام دهند.

در مواردی که مانورهای تغییر موقعیت به طور موثر BPPV را تسکین نمی دهند، ممکن است این وضعیت در طول زمان خود به خود برطرف شود. سایر گزینه های درمانی ممکن است شامل درمان توانبخشی دهلیزی باشد - که برای درمان سرگیجه، سرگیجه و اختلالات تعادلی طراحی شده است - یا جراحی، که شامل قرار دادن یک پلاگین برای مسدود کردن بخشی از گوش داخلی است که کریستال ها به داخل آن می ریزند.

گاهی پزشکان داروهای سرکوب کننده دهلیزی مانند بنزودیازپین ها یا آنتی هیستامین ها را برای آرام کردن سرگیجه مرتبط با BPPV تجویز می کنند. اما دوراکوویچ و ویک توصیه می‌کنند که از این موارد اجتناب کنید، زیرا آنها به علت اصلی رسیدگی نمی‌کنند. آنها به سادگی علائم را به طور موقت پنهان می کنند. علاوه بر این، این داروها زمانی که برای درمان سرگیجه استفاده می شوند، با افزایش خطر سقوط مرتبط هستند.

حتی زمانی که BPPV با موفقیت درمان می شود، عود در حدود 20٪ از افرادی که آن را تجربه کرده اند رخ می دهد. ایشیاما می‌گوید: «اگر مکمل‌های ویتامین D مصرف می‌کنید، کمتر احتمال دارد که BPPV عود کنید. او می گوید که هیدراته ماندن و انجام تمرینات هوازی منظم نیز می تواند کمک کننده باشد.

اگر علی‌رغم این اقدامات، عود سرگیجه‌های غیرقابل توضیحی را مشاهده کردید، بهتر است به یک متخصص مغز و اعصاب، یک متخصص گوش و حلق و بینی یا یک درمانگر دهلیزی مراجعه کنید تا از تشخیص درست مطمئن شوید.