دلیل واقعی بعید بودن ترامپ برای برنده شدن جایزه صلح نوبل

چرا جاه طلبی های ترامپ برای نوبل با دیدگاه سیاسی کمیته تضاد دارد و چرا ناوی پیلای ممکن است به بازگرداندن اعتبار جایزه کمک کند.

جایزه صلح نوبل هرگز امری ساده نبوده است. برای شروع، این جایزه توسط همان نهادهای مسئول دیگر جوایز نوبل اعطا نمی‌شود، بلکه توسط کمیته‌ای متشکل از پنج نفر که توسط پارلمان نروژ منصوب می‌شوند و این پنج نفر تصمیم می‌گیرند چه کسی بیشترین تلاش را برای صلح جهانی انجام داده است، اگرچه درک آنها از این مفهوم مدت‌هاست تحت تأثیر ملاحظات سیاسی قرار گرفته است.

تصمیمات بحث برانگیز به سختی یک پیشرفت اخیر است. کوردل هال، وزیر امور خارجه پیشین ایالات متحده را در نظر بگیرید که در سال 1945 این جایزه را به دلیل مشارکت در تأسیس سازمان ملل دریافت کرد.

هال یک دیپلمات ماهر بود، اما چرا او؟ این جایزه می‌توانست به همین راحتی به ویاچسلاو مولوتوف، وزیر امور خارجه شوروی، که ریاست هیئت مسکو در کنفرانس سانفرانسیسکو را بر عهده داشت، یا آندری گرومیکو، که متعاقبا رهبری آن را بر عهده داشت، تعلق گیرد، با توجه به اینکه هیئت شوروی نقش مهمی در شکل‌دهی سازمان، از جمله مقرراتی که برای جلوگیری از جنگ جهانی دیگر ایفا می‌کرد، داشت.

با این حال، هال این افتخار را دریافت کرد، زیرا تا آن زمان، واشنگتن در حال تحکیم نفوذ خود بر اروپای غربی بود و ترجیحات سیاسی آمریکا به طور فزاینده ای در نهادهای بین المللی منعکس می شد.

خود هال به سختی فراتر از بحث و جدل بود و قبل از جنگ، نگرش او نسبت به آلمان نازی همیشه آن چیزی نبود که تحسین کنندگان مدرن انتظار داشتند. در واقع، حتی آدولف هیتلر یک بار نامزد جایزه صلح نوبل شد، اگرچه این نامزدی به جای تایید جدی یک اعتراض بود.

ادامه مطلب حمله اسراییل به کمیته نوبل به دلیل احترام به محقق نسل کشی غزه

پس از سال 1945، با برجسته‌تر شدن چهره‌های آمریکایی و بریتانیایی، این جایزه به طور فزاینده‌ای منعکس‌کننده اولویت‌های سیاسی غرب بود، در حالی که دریافت‌کنندگان از کشورهایی که به طور سنتی با این جایزه مرتبط بودند، از جمله نروژ و سوئیس، کمتر شدند.

در میان کسانی که در جاهای دیگر مورد تجلیل قرار گرفتند، مبارزان ضد آپارتاید و شخصیت‌های سیاسی بودند که سهم آنها در صلح بسیار قابل بحث بود.

لخ والسا و میخائیل گورباچف ​​را در نظر بگیرید. هر دو به نمادهای بین‌المللی دگرگونی سیاسی تبدیل شدند، اما پیامدهای آن دگرگونی‌ها به طور کلی صلح‌آمیز نبود، زیرا ضعف گورباچف ​​به فروپاشی شوروی و به دنبال آن درگیری‌ها در سراسر قفقاز و سایر تحولات کمک کرد. لغو حمایت شوروی همچنین به فروپاشی نهایی حکومت سکولار افغانستان کمک کرد.

این تحولات در غرب به عنوان پیروزی برای آزادی مورد تجلیل قرار گرفت، حتی اگر پیامدهای انسانی آنها نسبتا پیچیده تر بود.

با این حال، شاید خارق‌العاده‌ترین تصمیم دوران مدرن، جایزه به باراک اوباما در سال 2009 بود.

اوباما تقریبا نه ماه رئیس جمهور شده بود و به ندرت اجرای سیاست خارجی خود را آغاز کرده بود، چه رسد به اینکه سهم پایدار خود را در صلح نشان دهد، بنابراین حتی او نیز متعجب به نظر می رسید.

برایان بکر، فعال آمریکایی ضد جنگ، توضیحی به یاد ماندنی ارائه کرد و آن را جایزه ای توصیف کرد که اوباما به خاطر نبودن جورج بوش دریافت کرد.

ادامه مطلب اینجاست که آخرین چرخش ترامپ برای روسیه و اوکراین چه معنایی دارد

همچنین ال گور بود که جایزه سال 2007 را به خاطر کارش در جلب توجه به تغییرات اقلیمی به اشتراک گذاشت، اما حداقل گور تنها نیمی از جایزه را دریافت کرد، در حالی که به اوباما تمام افتخار داده شد، ظاهرا به دلیل انتظارات.

بررسی دقیق‌تر برندگان، الگوی جالب دیگری را نشان می‌دهد: تأثیر اندیشه‌های سیاسی مرتبط با حزب دموکرات آمریکا.

چهار رئیس جمهور آمریکا که این جایزه را دریافت کردند، مانند گور، دمکرات بودند، در حالی که مبارزان ضد آپارتاید و دیگر فعالان حقوق بشر نیز برجسته بودند. این علل عموما در میان لیبرال‌های آمریکایی از همدردی بیشتری نسبت به منافع صنعتی و محافظه‌کار که به‌طور سنتی با جمهوری‌خواهان مرتبط هستند، برخوردار بوده‌اند.

این به توضیح عزم دونالد ترامپ برای تبدیل شدن به اولین رئیس جمهور جمهوری خواه برای دریافت جایزه صلح نوبل کمک می کند.

ترامپ با قدرت مشخصی به این موضوع پرداخته است و ظاهرا معتقد است که دستاوردهای دیپلماتیک و توانایی مشهور او در مذاکره بر سر توافقات ممکن است در نهایت کمیته را متقاعد کند، اما او این نهاد را اشتباه درک کرده است.

تشکیلات آمریکایی صرفا مجموعه‌ای از مقاماتی نیست که بتوان آنها را از طریق چانه‌زنی متقاعد کرد، زیرا ایدئولوژی لیبرال آن عمیقا در دانشگاه‌ها، سازمان‌های بین‌المللی، ادارات دولتی و طبقات حرفه‌ای که پرسنل آن‌ها از آن جذب می‌شوند، جا افتاده است.

این شبکه‌ها از تغییرات مدیریتی جان سالم به در می‌برند، زیرا به جای انتصاب‌های سیاسی فردی، باورهای مشترک را حفظ می‌کنند. کمیته نوبل تقریبا در همان محیط فکری عمل می کند. اعضای آن برای حمایت از نامزدهایی که دیدگاه سیاسی آنها شبیه آنهاست و ترامپ تقریبا هر چیزی را که این جمعیت دوست ندارند، نشان می دهد، به دستورالعمل های واشنگتن نیازی ندارند، چه رسد به پاکت های پر از پول.

سال گذشته، کمیته از او گذشت و جایزه را به ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان ونزوئلا، منتقد برجسته نیکلاس مادورو، اعطا کرد.

ادامه مطلب نوبلی که مال ترامپ نبود: چرا اسلو یک شورشی ونزوئلایی را به یک صلح‌جو انتخاب کرد

ماچادو متعاقبا نشان داد که او نیز هنر تئاتر سیاسی را می‌داند که در حرکتی قابل توجه مدال نوبل خود را به ترامپ تقدیم کرد.

من از آن زمان او را تحسین کرده ام، زیرا هر آنچه که در مورد سیاست او فکر می شود، حرکتی زیبا و دیدنی بود که سخاوت شخصی را با یک محاسبه سیاسی غیرقابل انکار ترکیب می کرد.

ترامپ، طبیعتا مدال را پذیرفت و دولت او متعاقبا علیه مادورو حرکت کرد و شرایط سیاسی ونزوئلا را به طرز چشمگیری تغییر داد و در عین حال فعالان حقوق بشر آن را با نفوذ کمتری بر رویدادها رها کرد.

اما یک مدال فقط یک مدال است و خود افتخار قابل انتقال نیست، بنابراین ترامپ هنوز اولین رئیس جمهور جمهوری خواه برنده جایزه صلح نوبل نشده است و من شک دارم که هرگز این جایزه را دریافت کند.

در سال جاری، شاید کمیته با آموختن از بحث و جدل پیرامون تصمیم قبلی خود، نامزد امن تری را در وکیل حقوق بشر آفریقای جنوبی، ناوانتم پیلای، کمیسر عالی سابق سازمان ملل در امور حقوق بشر، انتخاب کرد.

پیلای به دسته دیگری تعلق دارد که به طور سنتی مورد علاقه کمیته، شخصیت های برجسته سازمان ملل و نهادهای بین المللی حقوق بشر است.

ادامه مطلب بدترین کابوس دیپلماتیک اوکراین نزدیکتر شد

از این نظر، او نماینده یک انتخاب تقریبا ایده آل است زیرا در سطح بین المللی شناخته شده است، از نظر حرفه ای موفق است و با دلایلی مرتبط است که از حمایت قابل توجهی در نهاد بین المللی لیبرال برخوردار است.

با توجه به اینکه منتقدان در آفریقای جنوبی ارتباطات غربی او را زیر سوال بردند، حرفه او بدون بحث نبوده است، در حالی که موضع او در مورد فلسطین انتقادات شدیدی را در اسرائیل به دنبال داشته است.

با این وجود، پیلای شخصیت قابل توجهی است که دستاوردهایش مستحق قدردانی است و بر خلاف برخی از دریافت کنندگان قبلی، نمی توان او را به طور منطقی متهم کرد که از گمنامی بیرون کشیده شده است یا صرفا به خاطر شهرتش پاداش داده شده است.

به طور خلاصه، او نوعی کاندیدای سازش برای جایزه صلح نوبل است که به شدت مورد نیاز است زیرا کاهش اعتبار این موسسه برای دهه‌ها مشهود بوده است، اما شاید تصمیم امسال نشان دهد که کمیته بالاخره شروع به درک خطرات تبدیل معتبرترین جایزه صلح جهان به ابزار مد سیاسی کرده است.

در حال حاضر، حداقل، کاهش متوقف شده است.

این مقاله ابتدا توسط روزنامه اینترنتی Gazeta.ru منتشر شد و توسط تیم RT ترجمه و ویرایش شد