دموکرات های سیاه پوست با یک دوراهی روبرو هستند

انجی نیکسون، کاندیدای دموکرات سنای ایالات متحده، نماینده ایالت فلوریدا. | گتی ایماژ

در واقع به The Midterms خوش آمدید. هر هفته درباره دو چیز می نویسم: یک ایده یا روند بزرگ که در انتخابات مقدماتی 2026 شکل می گیرد و یک چیزی که از صدایی روی زمین می شنوم. می توانید در اینجا ثبت نام کنید تا هر هفته آن را در صندوق ورودی خود دریافت کنید. بیایید وارد آن شویم.

یک ایده بزرگ: دموکرات های سیاه پوست با یک دوراهی روبرو هستند

به یک چیز فکر می‌کنم: حزبی که زمانی می‌گفت «نمایندگی مهم است»، تماشای عقب‌نشینی قدرت سیاه‌پوستان است - و دو تا از مصاحبه‌های اخیر من انشعابات جاده را نشان می‌دهند.

جنگ داخلی که حزب دموکرات را آزار می دهد معمولا توسط اردوگاه های ایدئولوژیک تعریف می شود. معتدل ها در مقابل مترقی ها. تاسیس در مقابل DSA. اما قبل از یک انتخابات مقدماتی گسترده ریاست جمهوری، جایی که حزب امیدوار است مشخص کند برای چه کسی و برای چه چیزی می جنگد، خطوط گسل دیگری نیز وجود دارد.

یک مورد بزرگ: رای دهندگان در حال تغییر حزب، پایگاه های سنتی قدرت خود را کجا رها می کند - مانند رأی دهندگان سیاه پوست و مقامات منتخب که آنها را نمایندگی می کنند؟

رای دهندگان سیاه پوست یکی از قابل اعتمادترین حوزه های انتخابیه دموکرات برای نسل ها بوده اند و مقامات منتخب آنها حداقل از مزایای دسترسی برخوردار بوده اند. با نگاهی به گذشته، این بحث وجود دارد که طبقه دموکرات سیاه پوست در نسخه جو بایدن از حزب دموکرات صدای بیشتری نسبت به سال های باراک اوباما داشت. بایدن برای مدت طولانی با مقامات منتخب سیاه پوست واشنگتن روابط نزدیک داشت و به دهه‌های نمایندگی دلاور بازمی‌گردد.

و در پی اعتراض برای عدالت نژادی که پس از قتل جورج فلوید به وجود آمد، و نقش مهمی که رای دهندگان سیاه پوست در مبارزات انتخاباتی اولیه او ایفا کردند، بایدن تصریح کرد که تمرکز او در ریاست جمهوری خواهد بود.

من رئیس جمهور منتخب بایدن را تماشا کردم که بلافاصله پس از انتخابش به جمعی از مردم گفت: «زمانی که این کمپین در پایین ترین سطح خود قرار داشت، جامعه آفریقایی آمریکایی دوباره از من دفاع کرد. "تو همیشه پشت من بودی، و من مال تو را خواهم داشت."

بایدن با اولویت دادن به نمایندگی سیاه‌پوستان در دولت خود پیگیری کرد: او کتانجی براون جکسون را به دادگاه عالی معرفی کرد، و به قولی که به جیمز کلایبرن قبل از تایید بسیار مهمش در سال 2020 داده بود عمل کرد. منشی لوید آستین، اولین مرد سیاهپوستی بود که وزارت دفاع را اداره کرد.

و البته، کامالا هریس - اولین معاون رئیس جمهور سیاه پوست و جنوب آسیا و رهبر حزب دموکرات در انتظار بود.

نکته مهم این است که مقامات منتخب سیاه پوست در خارج از واشنگتن نیز پیروز می شدند. همانطور که پولیتیکو در سال 2022 اشاره کرد، سال های بایدن اولین باری بود که نیویورک، هیوستون، شیکاگو و لس آنجلس - چهار شهر پرجمعیت آمریکا - همگی شهرداران سیاه پوست را انتخاب کردند.

اما به سرعت به جلو بروید، و همه چیز کمی تیره و تار شده است. قانون حقوق رای جان لوئیس، یک وعده اصلی بایدن و هریس، هرگز محقق نشد. هریس در انتخابات 2024 از ترامپ شکست خورد. و دموکرات ها به طور گسترده علیه هرگونه تمرکز صریح بر سیاست نژادی سیاه پوستان واکنش نشان داده اند. دو تن از این شهرداران (اریک آدامز از نیویورک سیتی و لوری لایت فوت از شیکاگو) پس از یک دوره ریاست جمهوری خود را ترک کردند. هیوستون یک شهردار سفیدپوست به نام جان ویتمیر را انتخاب کرد که نماینده شیلا جکسون لی، عضو قدیمی گروه سیاه پوستان کنگره را شکست داد.

و در نوامبر امسال، کارن باس، شهردار لس آنجلس در خطر تبدیل شدن به آخرین قربانی سیاسی قرار دارد، زیرا با رقابت سختی از سوی یک سوسیالیست دموکرات شورشی، عضو شورای شهر، نیتیا رامان، روبرو است.

بدتر از همه، تصمیم دادگاه عالی در لوئیزیانا علیه کالایس ممکن است 19 عضو انجمن سیاهپوستان کنگره - نزدیک به یک سوم اعضای انجمن را - در معرض خطر از دست دادن کرسی‌های خود قرار دهد که تأثیر خاصی بر جنوب آمریکا خواهد داشت. و انرژی کنونی در حزب دمکرات از چپ مترقی آن نشأت می‌گیرد که فرمولی برنده برای پیروزی در انتخابات مقدماتی پیدا کرده است که اساسا حول رای‌دهندگان سیاهپوست می‌چرخد - همانطور که در رقابت‌هایی مانند پیروزی زهران ممدانی در شهر نیویورک، یا حتی شکست جیمز تالاریکو از جاسمین کروکت در تگزاس دیده می‌شود.

میتونستم ادامه بدم اما نکته اینجاست: تنها چند سال پس از اینکه دموکرات‌ها اعلام کردند «نمایندگی مهم است»، مقامات منتخب سیاه‌پوست که از این اولویت سود می‌بردند تا حد زیادی در پس‌زمینه عقب‌نشینی کرده‌اند و این نشان‌دهنده تقاطع بزرگ‌تری است که بسیاری از دموکرات‌های سیاه‌پوست در یک حزب در حال تغییر با آن روبرو هستند. از یک طرف، این انتخاب یک تأسیس شکست خورده است که از نظر تاریخی فضایی را برای (برخی) دلایل سیاه ایجاد کرده است. از سوی دیگر یک جناح مترقی است که اغلب با کمبود اعتماد کار می کند، با سابقه کمی در جوامع سیاه پوست و ارتباط با رهبران سیاسی سیاه پوست.

در اوایل امسال، دو مصاحبه در مورد آمریکا، در واقع مسیرهای متفاوت را نشان داد. یکی با نماینده جیم کلیبرن از کارولینای جنوبی. دیگری با انجی نیکسون، نامزد دموکرات ها برای کرسی سنای ایالات متحده در فلوریدا.

کارگزار قدرت

اگر مصاحبه من با Clyburn را تماشا نکرده اید، من شما را تشویق می کنم - زیرا ناراحتی در چهره من در کل ماجرا کاملا محسوس است.

به دلیل آنچه که کلایبرن در مورد هوش مصنوعی گفت (یا نگفت) خبرساز شد، اما گفتگو در مورد سیاست سیاهان چیزی است که بیشتر به من چسبیده است. این عضو کنگره صریحا رای دهندگان سیاه پوست را مسئول باخت کامالا هریس در سال 2024 دانست و گفت که آنها او و حزب را ناامید کردند - نه برعکس:

من: "پس آیا این استدلال که سیاه‌پوستان کامالا هریس را ناامید کردند؟"

کلایبرن: "در بسیاری از موارد، کاملا... اگر این 59٪ 69٪ بود، او برنده می شد."

او از گرفتن دلار شرکت‌ها دفاع کرد، حتی در حالی که نظرسنجی‌ها می‌گوید اکثر دموکرات‌ها، از جمله رای‌دهندگان سیاه پوست، آرزو می‌کنند که سیاستمدارانشان این کار را نمی‌کردند. و وقتی در مورد دو مورد برجسته‌ترین تایید او از زمان انتخابات 2024 پرسیدم: حمایت از اندرو کومو در برابر زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک و حمایت از هیلی استیونز در برابر عبدالالسید در رقابت‌های انتخاباتی سنای میشیگان - این چیزی است که او گفت:

"پس من قرار است همه این روابط را برای کسی که قبلا هرگز ندیده بودم و قبلا در موردش نشنیده بودم دور بریزم... بیا. چرا آنها فقط از این موضوع کنار نمی روند؟"

در یک نقطه، از کلایبرن پرسیدم که آیا محبوبیت پایدار ممدانی، از جمله در میان سیاهپوستان نیویورک، باعث بازتابی شده است: "اوه، من به آن توجه نمی‌کنم. من 90 درصد را گرفتم. من فقط برای انتخاب مجدد شرکت کردم. 90٪ را کسب کردم."

کلایبرن فقط از ایدئولوژی مرکزگرا دفاع نکرد. او از شیوه‌ای از سیاست دفاع می‌کرد که اساسا به رأی‌دهندگان پاسخ نمی‌داد، و به صراحت فقدان پاسخگویی را در قلب سیاست‌های حاکمیت بیان کرد: ما شکست نخوردیم، رأی‌دهندگان ما را شکست دادند.

اما نکته مهم این است که مواضع سیاستی کلایبرن - و مواضع گروه بزرگتر سیاه پوستان کنگره - به طور فزاینده ای از افکار عمومی خارج می شود. رای دهندگان، از جمله سیاه پوستان، می خواهند پول شرکت ها از سیاست خارج شود. و مانند بسیاری از پایه های دموکرات، رای دهندگان سیاه پوست نیز به سمت چپ اسراییل رفته اند و به چیزهایی مانند فناوری بزرگ بدبین هستند. در همین حال، اعضای CBC مانند Jasmine Crockett غرق در پول صنعت کریپتو هستند - از افرادی مانند Marc Andreessen و دوقلوهای Winklevoss.

در کنفرانس قانونگذاری اخیر CBC، یکی از "حامیان مالی برتر" Palantir Technologies - شرکت داده با قراردادهای بزرگ ICE - بود، حتی در شرایطی که انجمن هیسپانیک کنگره روابط مالی خود را با این گروه لغو کرد.

دموکرات‌های سیاه‌پوست هرگز در دنیایی زندگی نکرده‌اند که نقدینگی شرکت‌ها تا این حد نامحبوب باشد، احساسات ضد اسرائیلی اینقدر بالا باشد، و رابطه‌شان با Big Tech آنقدر تحت نظارت باشد. و در صحبت با کلایبرن، این فاصله را احساس کردم.

شروع کار

این را با آنجی نیکسون، نامزد دموکرات‌ها برای مجلس سنای ایالات متحده در فلوریدا مقایسه کنید.

پس از پیروزی نیکسون در مقدماتی - یک پیروزی 12 امتیازی (56 به 44) در برابر نامزدی که تقریبا 17 بر 1 او را برتری داد - همه تمرکز بر این بود که چرا او نتوانست در انتخابات عمومی پیروز شود. او امسال یکی از اعضای DSA شد و این امر باعث شد جمهوری خواهان به راحتی او را به عنوان یک سوسیالیست معرفی کنند (او می گوید که نیست). طرفداری او از فلسطینی ها بود. عدم جمع آوری کمک های مالی او و مفسران دموکرات از آن استفاده کردند تا او را در شب مقدماتی، قبل از اینکه نامزد فرصتی برای معرفی خود به عموم مردم داشته باشد، از این کار کنار بگذارند.

با این حال، از زمان انتخابات مقدماتی، نیکسون ظاهرا همان افراد را به دست آورده است - از طریق چیزی که شبیه نیروی محض شخصیت است. او با توئیت‌های ویروسی که هدفش جمهوری‌خواهان بود، از تفسیرها تمجید کرد، فهرست امیلی که در انتخابات مقدماتی بی‌طرف ماند، از او حمایت کرد و مترقی‌ها به رهبری برنی سندرز شروع به هدایت پول واقعی به رقابت کردند. مهم‌تر از همه، او از فضای رسانه‌ای جدید استفاده کرده است و مصاحبه‌ای پشت سر هم در برنامه‌ای به سبک ممدانی انجام می‌دهد که اصالت را بر لهستانی ترجیح می‌دهد:

او به من گفت: "به عنوان یک مادر مجرد سابق برای 12 سال، من می دانم که چگونه می توانم یک دلار افزایش دهم." "و واضح است که من می دانم چگونه می توانم یک نفر را تا 18 دوست داشته باشم."

این بدان معنا نیست که انجی نیکسون برنده خواهد شد – زیرا فکر نمی‌کنم این موضوع باشد. در زمانی که بسیاری از دموکرات‌های سیاه‌پوست تلاش می‌کنند بفهمند که در کجای چشم‌انداز در حال تغییر حزب قرار می‌گیرند، او درس مهمی را در مورد چگونگی ترکیب شخصیت با سیاست نشان می‌دهد. دلیل اینکه نیکسون می‌تواند تا این حد «معتبر» باشد این است که او به وضوح به این فکر نمی‌کند که چگونه برای راضی کردن اهداکنندگان، کالیبره کند. او به این فکر نمی کند که آیا صداقت او باعث ناراحتی رهبران حزب می شود یا خیر. دوری او از پول شرکت‌ها یا جناح طرفدار اسرائیل، آزادی‌ای را برای او فراهم کرده است که بسیاری از سیاستمداران سیاه پوست از آن برخوردار نیستند.

او با آنجی نیکسون رهبری می کند. نه پالانتیر. یا DSA.

این اساسا برعکس کاری است که کلایبرن انجام داد - نه سرزنش رأی دهندگان، بلکه سرزنش ساختارهایی که به طور تاریخی جوامع سیاه پوست را سرکوب کرده اند. که البته شامل حزب دمکرات و کمک کنندگان شرکتی آن نیز می شود.

نیکسون به من گفت: «وقتی برای تیمی از افراد سخت‌کوش بازی می‌کنی، من یک بازیکن تیم هستم. اما وقتی شروع به بازی برای شرکت‌ها می‌کنی، من نمی‌توانم آن‌طور از خود دست بکشم.»

با نگاهی به سال 2028، چندین دموکرات سیاه‌پوست برای کاندیداتوری برای ریاست‌جمهوری آماده هستند - از جمله هریس، سناتور کوری بوکر، و فرماندار مریلند، وس مور. هر کدام احتمالا تلاش خواهند کرد تا حد وسطی بین Clyburns جهان و Angie Nixons ایجاد کنند، و با توجه به اینکه کارولینای جنوبی قرار است در تقویم نامزدهای ریاست جمهوری دموکرات ها اول شود، به نظر می رسد که هر یک از آنها برای رفتن به انتخابات مقدماتی مزیت مشخصی داشته باشند.

با این حال، حتی از آنجایی که رای دهندگان سیاه پوست بخش مهمی از پیروزی هیلاری کلینتون در سال 2016 و پیروزی جو بایدن در مقدماتی در سال 2020 بودند، من فکر نمی کنم که بتوانیم این را یک امتیاز برای میانه روها و نامزدهای تشکیلات تلقی کنیم.

همانطور که در اوایل تابستان نوشتم، رای دهندگان سیاه پوست از لحاظ تاریخی یکپارچه حرکت کرده اند، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که ادامه یابد - به خصوص اگر کامالا هریس دوباره نامزد نشود. برای مثال، اول شدن کارولینای جنوبی در انتخابات مقدماتی ممکن است قدرت پیش بینی آن را کاهش دهد، زیرا از سه شنبه سوپر فاصله دارد. و مهمتر از همه، رای دهندگان تغییر کرده است. اکنون نسلی در حال رشد از هزاره‌های سیاه‌پوست وجود دارد - کمتر متعهد به سیاست‌های سنتی حزبی است و کمتر توسط جنبش حقوق مدنی تعریف شده است - و تعداد آنها در حال افزایش است.

TL;DR: دموکرات ها از مدت ها قبل گفته اند که رای دهندگان سیاه پوست یکپارچه نیستند. من فکر می کنم آنها در حال یادگیری معنای آن هستند.

یه چیزی که دارم میشنوم

این هفته با Ryan Oehrli - یک گزارشگر مسئولیت پذیری در سراسر ایالت در NC Local که امنیت انتخابات در آن ایالت و انتخابات بسیار مهم سنای ایالت را پوشش می دهد، ارتباط برقرار کردیم. می‌خواستم از او بپرسم که مقامات ایالتی چگونه با نگرانی‌های امنیتی انتخابات کنار می‌آیند و او از رای‌دهندگان کارولینای شمالی چه می‌شنود.

شما گزارش دادید که برخی از مقامات انتخاباتی کارولینای شمالی تئوری‌های توطئه را در مورد انتخاباتی که اکنون به برگزاری آن کمک می‌کنند، ترویج کرده‌اند. این افراد چگونه به آن سمت ها رسیدند و چقدر قدرت دارند؟

در کارولینای شمالی، هیئت انتخابات ایالتی هر سال دو جمهوری خواه و دو دموکرات را در هیئت های انتخاباتی شهرستان ها منصوب می کند.

به اصطلاح، صندلی ها عامل تساوی هستند. از نظر تاریخی، استاندار آن صندلی ها را تعیین می کرد. با این حال، در سال 2024، مجمع عمومی ما به رهبری جمهوری خواهان این قدرت را از فرماندار جاش استین، یک دموکرات، سلب کرد و به حسابرس ایالتی، دیو بولیک، جمهوری خواه داد. بر اساس قانون جدید، هر هیئت انتخاباتی در این ایالت در سال 2025 یکباره از کنترل دموکرات به جمهوری خواه تغییر کرد.

یکی از افرادی که در مورد آن گزارش دادم، مدتها قبل از اینکه سال گذشته به عضویت هیئت انتخابات شهرستان خود منصوب شود، یک فعال «صداقت رأی دهندگان» بود. دیگران قبلا در هیئت مدیره ها خدمت می کردند، سپس توسط حسابرس ایالتی به عنوان رئیس منصوب شدند، حتی پس از آن که تئوری های توطئه را ترویج کردند - در یک نمونه با ادعای اینکه در ایمیلی به قانونگذاران تلاش گسترده ای برای تضعیف انتخابات 2024 و کمک به دموکرات ها صورت گرفته است.

اینها مناصب مهمی هستند. هیئت‌های انتخاباتی شهرستان‌ها بی‌نظمی‌های رای‌گیری را بررسی می‌کنند، محل‌های رای‌گیری را تعیین می‌کنند، جلسات استماع اعتراضات انتخاباتی را برگزار می‌کنند و موارد دیگر.

شما تلاشی را در شهرستان لی برای حذف رای گیری یکشنبه پوشش دادید. در مورد نحوه رای دادن مردم، و واکنش جوامع چه چیزی را دیده اید که این مقامات واقعا تغییر کرده یا تلاش می کنند تغییر دهند؟

از آن‌چه می‌توانم بگویم، افرادی که درباره‌شان نوشتیم، حداقل تا کنون، به‌صورت جداگانه تأثیر چندانی نداشته‌اند.

رئیسی که زمانی از رئیس جمهور ترامپ خواسته بود به دلیل نتایج انتخابات 2020 به قانون شورش استناد کند، به من گفت که "هیچ مدرکی" دال بر تقلب گسترده رای دهندگان در شهرستان خود پیدا نکرده است.

جی دلانسی، فعال «صداقت رأی‌دهندگان» که در بالا به آن اشاره کردم، به من گفت که سعی کرده است برخی از اسامی را از فهرست رأی‌دهندگان در شهرستان خود حذف کند (او ادعا می‌کند که آنها «تکراری» هستند). اما گاردریل های معمولی او را متوقف کرده اند. او شکایت کرد که بسیاری از وکلا در این روند دخیل هستند.

دلانسی در تلاش برای حذف رأی‌گیری یکشنبه در شهرستان لی نقش داشت. هنگامی که او پرونده خود را به هیئت ایالتی مطرح کرد، یکی از استدلال های او این بود که دستور دادن به کارگران انتخاباتی برای نقض فرمان چهارم، نگه داشتن روز سبت، "همه به دلیل سیاست" اشتباه است. هیئت دولت از او حمایت نکرد.

فراتر از افرادی که ما در مورد آنها گزارش دادیم، کسانی که تئوری های توطئه را ترویج می کردند، بحث و جدل های بیشتری در سال جاری وجود داشت زیرا شهرستان ها برنامه های رای گیری اولیه خود را تهیه کردند. این طرح ها باید به اتفاق آرا مورد توافق قرار گیرند، در غیر این صورت به دولت منتقل می شوند. مشخص شد که یکی از کارمندان دفتر حسابرسی ایالتی، که همچنین مدیر سابق حزب جمهوری‌خواه کارولینای شمالی بود، به اعضای هیئت‌مدیره انتخابات شهرستان جمهوری‌خواه پیامک ارسال می‌کرد و به آنها می‌گفت که در مورد برنامه‌های رای‌گیری زودهنگام چه موضعی اتخاذ کنند.

دلانسی تصدیق کرد که ایده حذف رای یکشنبه را از او گرفته است.

فراتر از دعواها بر سر نحوه برگزاری انتخابات، از مردم کارولینای شمالی درباره انتخابات میان دوره ای امسال چه می شنوید؟ چه مسائلی در گزارش شما بیشتر مطرح می شود؟

در سراسر خطوط حزب، توافق شده است که بازیابی طوفان هلن به خوبی مدیریت نشده است. این را می توانید در مسابقه سنا بین روی کوپر و مایکل واتلی مشاهده کنید. واتلی کوپر را مقصر می‌داند که در زمان حمله هلن در سپتامبر 2024، چند ماه قبل از پایان دوره او، فرماندار بود. کوپر واتلی را مقصر می‌داند که ترامپ زمانی گفته بود «بسیار مسئول» تلاش‌های بازیابی دولت است و در شورای بررسی FEMA حضور دارد.

این ایالت کمتر از نیمی از پولی را که از دولت فدرال درخواست کرده بود دریافت کرده است. این یک منبع ناامیدی دو حزبی و عمیقا احساس شده در منطقه است.

کارولینای شمالی به عنوان یک ایالت میدان نبرد توجه زیادی را به خود جلب می کند. پوشش ملی در مورد سیاستی که در سطح محلی می بینید چه چیزی را از دست می دهد؟

ساکنان کارولینای شمالی نگران مسائل مشابهی مانند هزینه زندگی هستند، اما این ایالت در چند سال اخیر به تنهایی مشکلات زیادی را پشت سر گذاشته است.

طوفان هلن، البته، بسیاری از کوه ها را ویران کرد، و بهبود برای برخی از مکان ها سال ها طول خواهد کشید. قتل ایرینا زاروتسکا باعث ایجاد یک گفتگوی ملی در مورد سلامت روان، دادگاه ها و امنیت عمومی شد. این تا حد زیادی فراموش شده است زیرا تحت الشعاع اتفاقات شیکاگو و مینیاپولیس قرار گرفته بود، اما ماموران مرزبانی سال گذشته یک هفته را در شارلوت گذراندند و صدها نفر را دستگیر کردند. اداره مهاجرت و گمرک در اینجا مشغول بوده است.

اخیرا، رئیس جمهور ترامپ گفت که کارولینای شمالی به "یکی از خشن ترین و یکی از بدترین" ایالت های این کشور تبدیل شده است.

سیاست در اینجا حتی نسبت به چند سال پیش ملی‌تر شده است و توجه بسیار بیشتری به ما شده است. این یک تغییر بزرگ است و من نمی دانم که در درازمدت چه معنایی برای هر دو حزب اصلی در سطح ایالتی دارد.