دموکرات ها سه وعده بزرگ اقتصادی دادند. آنها باید یکی را بشکنند.

رهبر اقلیت سنا، چاک شومر (D-NY) و رهبر اقلیت مجلس نمایندگان، حکیم جفریس (D-NY) در کنار سایر اعضای کمیته دموکرات تخصیص مجلس و سنا در کنگره ایالات متحده در 22 ژوئیه 2025 در واشنگتن دی سی با خبرنگاران صحبت می کنند. | آنا مانی میکر/گتی ایماژ

حزب دموکرات به تازگی بیشترین اکثریت خود را در کنگره در بیش از یک دهه به دست آورده است. در مجلس نمایندگان به طور خاص، اگر آراء فعلی حفظ شود، در سال آینده کرسی های بیشتری نسبت به هر زمان دیگری از سال 1992 خواهد داشت.

حالا با این قدرت چه کار می کنند؟

در کوتاه مدت، مقیاس فوق العاده پیروزی میان دوره ای دموکرات ها ممکن است پیامد کمی داشته باشد. تا زمانی که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا دارای حق وتو بر قانون باشد، اکثریت 254 کرسی مجلس نمایندگان ممکن است در پیشبرد دستور کار دموکرات ها بهتر از یک 218 کرسی نباشد.

خوراکی های کلیدی

نتایج میان دوره ای دموکرات ها این احتمال را ایجاد می کند که در صورت پیروزی در کاخ سفید در سال 2028، اکثریت راحت کنگره را نیز برای تصویب برنامه اقتصادی خود خواهند داشت.

حزب قول داده است که دولت رفاه را گسترش دهد، مالیات را برای همه به جز ثروتمندان کاهش دهد، و تورم و نرخ بهره را کاهش دهد، اما این اهداف احتمالا ناسازگار خواهند بود.

احتمالا مالیات بر ثروتمندان به تنهایی نمی تواند تأمین مالی یک شبکه ایمنی عظیم جدید را تأمین کند، با این حال حتی رأی دهندگان غیرعادی دموکرات امسال نیز افزایش گسترده مالیاتی را رد کردند.

برای کاهش تنش بین اولویت‌های خود، دموکرات‌ها باید سیاست‌هایی را بپذیرند که ظرفیت تولیدی اقتصاد را تقویت کند.

با این حال، دو سال بعد، اندازه سونامی آبی می تواند بسیار مهم باشد. بعید است که دموکرات ها در انتخابات 2028 به خوبی امسال عمل کنند، زمانی که پایه جمهوری خواهان عمدتا رای ممتنع دادند. اما حزب چاک شومر، رهبر دموکرات سنا، اکنون کرسی های زیادی برای ذخیره دارد. به همین دلیل، اگر دموکرات‌ها در سال 2028 برنده ریاست‌جمهوری شوند، اکنون بسیار محتمل است که کنترل کامل کنگره را نیز تضمین کنند - و با حاشیه‌های راحت.

این چیز کوچکی نیست. در زمان پرزیدنت جو بایدن، دموکرات‌ها تنها اکثریت صریح سنا را در اختیار داشتند که به هر سناتوری امکان می‌داد شرایط سیاست‌گذاری خود را دیکته کند. یک رئیس جمهور دموکرات از سال 2010 فرصتی برای حکومت با حمایت قوی کنگره نداشته است.

بنابراین، دموکرات‌ها در فاصله بسیار کمی از یک فرصت نادر هستند - فرصتی برای اجرای برنامه اقتصادی خود بدون درخواست مجوز از جمهوری‌خواهان یا غیرقابل اعتمادترین میانه‌روهای حزبشان.

برای به دست گرفتن این گشایش تاریخی، دموکرات ها باید پلتفرمی را تدوین کنند که به طور موثر اهداف اصلی آنها را پیش ببرد. متأسفانه، این سخت تر از آن چیزی است که به نظر می رسد - زیرا اولویت های اقتصادی فعلی حزب با یکدیگر ناسازگار به نظر می رسند.

در طول مبارزات انتخاباتی میان دوره ای، دموکرات ها وعده دادند:

• کاهش تورم و نرخ بهره.

• گسترش چشمگیر دولت رفاه.

• افزایش مالیات بر افراد بسیار ثروتمند - اما نه هیچ کس - در حالی که مالیات میلیون ها آمریکایی را کاهش دهید.

دموکرات ها دلایل خوبی برای پذیرش همه این اهداف دارند. در سه انتخابات فدرال گذشته، رای دهندگان مدیران فعلی را به دلیل افزایش هزینه های زندگی مجازات کردند. بنابراین، هر حزب حاکم مشتاق کاهش تورم و هزینه‌های استقراض است، که هر دو به جهت اشتباه ادامه می‌دهند.

گرگ کاسار، نماینده دموکرات، رئیس گروه پیشرو کنگره، به من گفت: «این بزرگترین انتخابات تغییر در طول زندگی ما بود. و آمریکایی ها از ما می خواهند که این قیمت های بالا را بپذیریم، فساد را ریشه کن کنیم و زندگی آنها را بهتر کنیم.

تمایل دموکرات ها برای گسترش دولت رفاه نیز به همین ترتیب قابل درک است. آمریکایی ها فاقد بسیاری از اشکال بیمه اجتماعی هستند که در کشورهای ثروتمند رایج است، مانند مراقبت های بهداشتی واقعا همگانی.

در نهایت، استقبال حزب از کاهش مالیات طبقه متوسط ​​نشان‌دهنده مخالفت فزاینده رأی‌دهندگان ایالات متحده نسبت به مالیات است. در واقع، سه شنبه گذشته، رای دهندگان دموکرات به محدودیت یا کاهش مالیات در ایالت های سراسر کشور رأی دادند.

با این حال، اگر اهداف دموکرات ها قابل درک باشد، لزوما منسجم نیستند. در شرایط اقتصادی مشابه امروز، احتمالا نمی‌توان برنامه‌های اجتماعی جدید بزرگی ایجاد کرد، از افزایش مالیات بر کسی جز ثروتمندان اجتناب کرد و تورم و نرخ‌های بهره را کاهش داد.

در حال حاضر، حزب می تواند از این سؤالات بگذرد. تا زمانی که ترامپ در کاخ سفید است، دموکرات‌ها می‌توانند به سادگی برای پایان دادن به جنگ ایران و کاهش تعرفه‌ها تلاش کنند و در عین حال مسئولیت کامل اقتصاد را انکار کنند.

با این حال، دموکرات‌ها برای حکومت مؤثر در زمان و اگر کنترل کامل دولت را به دست آورند، باید تنش بین اولویت‌های اقتصادی خود را زودتر تشخیص دهند - و تمام تلاش خود را برای کاهش این اصطکاک انجام دهند.

آمریکایی ها با دموکرات ها گرم می شوند - اما نه با مالیات

در شب انتخابات، طرفداران دموکرات یک شبکه ایمنی قوی تر در رقابت های میدان نبرد در سراسر کشور پیروز شدند.

اما اصلاح‌طلبان اقتصادی حزب دمکرات با یک چالش اساسی روبرو هستند: دولت‌های رفاهی بزرگی که آنها را تحسین می‌کنند به طور سنتی از طریق مالیات‌های گسترده تامین می‌شوند. در کشورهایی مانند سوئد، دانمارک و نروژ، مالیات های بالا بر طبقه متوسط ​​هزینه های مصرف کننده را سرکوب می کند و فضای مالی را برای برنامه های اجتماعی بزرگ باز می کند. این گونه است که سوسیال دموکراسی ها می توانند دولت های رفاه جامع و قیمت های ثابت خود را نیز داشته باشند.

اما به نظر نمی رسد این مدل از نظر سیاسی در ایالات متحده قابل اجرا باشد. برعکس، آمریکا در حال حاضر شاهد یک شورش مالیاتی گسترده و فزاینده است.

این شورش مدتی است که در نظرسنجی ها و سیاست گذاری در سطح دولتی قابل مشاهده است. بین سال‌های 2020 و 2025، سهم آمریکایی‌هایی که بار مالیاتی فدرال خود را «بیش از حد بالا» می‌دانستند در نظرسنجی‌های گالوپ از 46 درصد به 59 درصد افزایش یافت. در همین حال، ایالت ها مالیات ها را ده ها میلیارد دلار کاهش دادند.

اما نتایج میان‌ترم 2026 ممکن است واضح‌ترین تصویری باشد که تاکنون از روحیه ضد مالیاتی آمریکا نشان می‌دهد. رای دهندگان امسال دموکراتیک ترین رای دهندگان آمریکا در بیش از پنج دهه گذشته بودند. ما اساسا دیدیم که وقتی بخش بزرگی از پایگاه جمهوری خواهان در خانه می مانند، انتخابات ایالات متحده چگونه به نظر می رسد. معلوم می شود که وقتی ده ها میلیون محافظه کار را از رای دهندگان آمریکایی کم کنید، می سی سی پی، کارولینای جنوبی و تگزاس تبدیل به ایالت های آبی می شوند.

با این حال، حتی این مردمی که از نظر تاریخی دموکرات رای می‌دادند، عمدتا لیبرالیسم «مالیات و خرج کردن» را در صندوق‌های رای رد کردند.

در کارولینای شمالی، رای دهندگان از روی کوپر، نامزد دموکرات سنا حمایت کردند - و مالیات بر درآمد را کاهش دادند. در آیووا، آنها پشت سر جاش تورک دموکرات برای مجلس سنا تجمع کردند، در حالی که قانونگذار را از افزایش مالیات بر درآمد بدون اکثریت دو سوم منع کردند. در فلوریدا، رای دهندگان غیرمعمول دموکرات (اگر هنوز اکثریت جمهوری خواهان) رای دادند به کاهش مالیات بر دارایی نزدیک به 5 میلیارد دلار در سال رأی دادند.

در ایلینویز و ویرجینیا، اکثر محلات همه پرسی در مورد ملک جدید یا مالیات بر فروش را لغو کردند. در مورد Old Dominion، شهرداری ها تا حد زیادی افزایش 1 درصدی مالیات بر فروش را برای تامین مالی ساخت و ساز و نوسازی مدارس رد کردند. به همین ترتیب، در یک شب خوب برای دموکرات‌ها در ایالت گراند کنیون، آریزوناها به محدودیت مالیات بر خرید مواد غذایی و ممنوعیت مالیات بر مایل‌های وسایل نقلیه سفر شده برای تامین هزینه تعمیر و نگهداری جاده‌ها رأی دادند. (امروزه، ساخت و ساز جاده اغلب با مالیات بر بنزین تأمین می شود، که تضمین می کند کسانی که از جاده ها استفاده می کنند در تعمیر و نگهداری آن سهیم باشند.

با این حال، با تغییر بیشتر رانندگان به وسایل نقلیه الکتریکی، یک وسیله جایگزین برای اندازه گیری میزان استفاده از جاده ضروری شده است.)

در نهایت، در کالیفرنیای آبی عمیق، به نظر می رسد پیشنهادی برای مالیات بر ثروت یکباره برای میلیاردرها شکست خورده است.

این بدان معنا نیست که رای دهندگان سال 2026 طرف ضد مالیاتی هر اقدام رای گیری را اتخاذ کردند. استثناهای مهم زیادی برای این قاعده وجود داشت. با این وجود، این واقعیت باقی می ماند که رای دهندگان استثنایی دموکرات در طیف وسیعی از موارد با مالیات های بالاتر مخالفت کردند.

و این روحیه ضد مالیاتی برای دموکرات ها گم نشد. تقریبا همه کاندیداهای سنا و فرمانداری میدان نبرد حزب در مورد کاهش مالیات تبلیغات کردند. در تگزاس، جیمز تالاریکو، سناتور منتخب، قول داد که «کاهش مالیات بر هزینه زندگی برای طبقه متوسط» را اعمال کند، در حالی که فرماندار منتخب جینا هینوجوزا متعهد شد که هدف «حذف مالیات بر دارایی‌های مسکونی» را دنبال کند. در می سی سی پی، نامحتمل ترین سناتور جدید دموکرات ها، اسکات کولوم، خواستار پایان دادن به مالیات بر درآمد معلمان و پلیس شد.

حتی عبدالالسید، سناتور منتخب، یکی از مترقی ترین نامزدهای دموکرات، که کتابی در مورد مدیکر برای همه نوشت، قول داد که به مسدود کردن مالیات بر دارایی بر شهروندان مسن کمک کند.

قابل توجه است که این شورش مالیاتی بزرگ و دو حزبی در زمانی پدید آمده است که نرخ مالیات فدرال به طور غیرعادی پایین است. 80 درصد پایینی کارگران امروز نسبت به سه دهه قبل مالیات فدرال بسیار کمتری می پردازند.

دولت های بزرگ رفاهی نمی توانند تنها با ثروتمندان زندگی کنند

همانطور که قبلا گفته‌ام، اشتهای فزاینده دموکرات‌ها برای کاهش مالیات، شور و شوق آنها را برای هزینه‌های عمومی جدید کاهش نداده است.

رهبران کنگره حزب حمایت از یک برنامه رفاه اجتماعی را حداقل به اندازه قانون تصویب نشده رئیس جمهور جو بایدن، که شامل 4.73 تریلیون دلار هزینه جدید بود (با فرض اینکه تمام برنامه های آن، همانطور که نویسندگان آن قصد داشتند، دائمی شده بودند) حمایت می کنند.

رهبران دموکرات اخیرا لغو قطعنامه های مدیکید و اسنپ ترامپ را تأیید کرده اند. بازگرداندن یارانه های افزایش یافته قانون مراقبت مقرون به صرفه؛ افزایش اعتبار مالیاتی فرزندان و اعتبار مالیات بر درآمد حاصل از افزودن پوشش دندانی، بینایی و شنوایی به Medicare. ایجاد مهدکودک جهانی؛ محدود کردن هزینه های خارج از جیب ثبت نام کنندگان مدیکر؛ و گسترش بودجه Medicaid برای مراقبت های طولانی مدت، از جمله موارد دیگر.

هزینه های مالی تخمینی همه این برنامه ها را با هم جمع کنید و صورت حساب به نزدیک به 5 تریلیون دلار می رسد. لغو همه تعرفه‌های ترامپ، همانطور که رهبران دموکرات نیز وعده داده‌اند، 1.4 تریلیون دلار دیگر هزینه دارد (اگرچه، کاهش تعرفه‌ها پیامدهای پیچیده‌تری برای تورم نسبت به سایر انواع کاهش مالیات دارد).

به طور بحرانی، آمریکا در حال حاضر در مسیری قرار دارد که کسری متوسط ​​سالانه 2.4 تریلیون دلاری را در دهه آینده داشته باشد. نمی توان با قطعیت دانست که شرایط کلان اقتصادی سال 2029 چگونه خواهد بود. اما در غیر این صورت، کسری بیش از 2 تریلیون دلار، فشار صعودی بر نرخ بهره و قیمت ها وارد می کند.

به همین دلیل، این احتمال وجود دارد که دولت دموکرات بعدی نتواند تریلیون ها دلار بیشتر به اقتصاد تزریق کند بدون اینکه اهداف خود در مورد تورم و هزینه های استقراض را تضعیف کند.

مطمئنا، دموکرات‌ها نمی‌گویند که هزینه‌های پیشنهادی خود را با کسری تامین مالی خواهند کرد. در عوض، حزب عموما پیشنهاد می‌کند که هزینه برنامه‌های جدید خود (و کاهش مالیات طبقه کارگر) را با خیس کردن ثروتمندان و شرکت‌ها بپردازد.

اما این رویکرد احتمالا برای جبران تأثیر تورمی برنامه کامل رفاه اجتماعی حزب کافی نخواهد بود. برای یک چیز، اشتهای دموکرات های کنگره برای مالیات های جدید بر ثروتمندان محدودیت هایی دارد.

در سال 2021، نسخه مجلس نمایندگان قانون بایدن Build Back Better Act تنها حاوی 1.47 تریلیون دلار مالیات بر شرکت ها و افراد پردرآمد بود. و این مبلغ برای چندین سناتور دموکرات بسیار زیاد بود. سیاست مالی که عملا آن را به قانون تبدیل کرد - قانون کاهش تورم - شامل تنها 349 میلیارد دلار مالیات از این قبیل بود.

همانطور که در بالا ذکر شد، اگر یک دموکرات در سال 2028 برنده ریاست جمهوری شود، احتمالا اکثریت بیشتری نسبت به بایدن خواهد داشت. اما بعید به نظر می رسد که دموکرات های سنا در سال 2029 مشتاق افزایش مالیات بر ثروتمندان تریلیون ها بیشتر از همتایان خود در دوره بایدن باشند.

صرفنظر از این، مشکل اساسی تری وجود دارد: مالیات بر ثروتمندان به اندازه مالیات بر طبقه متوسط، تورم را سرکوب نمی کند.

این به این دلیل است که خانواده های طبقه متوسط ​​درصد بیشتری از درآمد خود را نسبت به میلیونرها و میلیاردرها خرج می کنند. اگر 2000 دلار از درآمد سالانه هر خانواده طبقه متوسط ​​را بردارید، بسیاری مجبور خواهند شد کالاها و خدمات کمتری مصرف کنند که باعث کاهش تقاضای مصرف کننده - و در نتیجه فشار تورمی - در سراسر اقتصاد می شود.

در مقابل، حتی اگر درآمد جف بزوس پس از مالیات را 200000 دلار کاهش دهید، او نیازی به تعدیل هزینه های خود احساس نخواهد کرد. پس انداز او ممکن است اندکی کاهش یابد. اما مصرف او تقریبا ثابت می ماند، زیرا او همچنان پول بیشتری از آنچه در طول عمرش می توانست خرج کند، خواهد داشت. به همین دلیل، گرفتن پول از میلیاردرها - و دادن آن به خانواده‌های طبقه کارگر - تورم را به سمت بالا هدایت می‌کند.

اسکاندا آمارنات، مدیر اجرایی سازمان تحقیقات اقتصادی Employ America، به من گفت: «افزایش مالیات بر افرادی که در بالاترین سطح مطلق قرار دارند می‌تواند نابرابری ثروت یا درآمد را برطرف کند، اما احتمالا برای مدیریت تقاضا کمک زیادی نخواهد کرد. «اگر می‌خواهید برنامه‌های اجتماعی بزرگ جدید را تأمین مالی کنید، قوی‌ترین نسخه آن از لحاظ تاریخی شامل مالیات‌های گسترده و پس‌رونده است که شما را به حمایت و تبعیت افراد ثروتمند وابسته نمی‌کند».

اگر نمی خواهید تقاضا را محدود کنید، حداقل عرضه را افزایش دهید

این امکان وجود دارد که تورم تا سال 2029 دیگر نگران کننده نباشد. صرفا پایان دادن به جنگ ایران می تواند قیمت ها را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. و اگر رشد هوش مصنوعی کاهش یابد، این امر همچنین تقاضای اقتصاد ما برای نیروی کار، چیپس و برق را کاهش می‌دهد (البته شاید با ایجاد رکود). از طرف دیگر، اگر Anthropic یا ChatGPT در چند سال آینده یک خدای ماشینی بسازند - و ده‌ها میلیون آمریکایی را بیکار کند - حتی ممکن است شاهد کاهش قیمت باشیم.

اما برای دموکرات ها بی احتیاطی است که روی هر یک از این سناریوها سرمایه گذاری کنند. به احتمال زیاد، آنها باید جاه‌طلبی‌های خود را برای دولت رفاه کاهش دهند، با مالیات‌های گسترده راحت‌تر رشد کنند، یا با بالا بردن تورم و نرخ‌های بهره صلح کنند.

گفته می شود، حزب می تواند برای کاهش تنش بین اهداف خود تلاش کند. تورم زمانی اتفاق می افتد که تقاضا برای کالاها و خدمات سریعتر از عرضه آنها افزایش یابد. اگر دموکرات‌ها به دنبال افزایش تقاضا از طریق هزینه‌های اجتماعی بالا و مالیات‌های پایین هستند، باید به طور جدی به این فکر کنند که چگونه اقتصاد را مولدتر و کارآمدتر کنند (و در نتیجه قادر به تولید کالاها و خدمات بیشتری باشند).

جیک اوچینکلاس، نماینده ماساچوست، از جمله دموکرات‌هایی است که بر این بعد از چالش «استطاعت» متمرکز شده است.

Auchincloss به من گفت: "در حال حاضر مراقبت های بهداشتی، مالکیت خانه و مالیات بیش از نیمی از کیف پول طبقه متوسط ​​را مصرف می کند." و ساخت و ساز مسکن، مراقبت های بهداشتی و دولت، همه صنایع با بهره وری بسیار پایین نیروی کار هستند. بنابراین، از دیدگاه Auchincloss، ارائه مقرون به صرفه بودن مستلزم افزایش بهره‌وری بخش‌های ساختمانی، پزشکی و عمومی است.

با توجه به مسکن، این مستلزم یارانه‌های جدید و تغییرات نظارتی است که ساخت و ساز مدولار را تشویق می‌کند - ساخت خانه‌های جدید در کارخانه‌ها، جایی که دستیابی به دستاوردهای بهره‌وری آسان‌تر است - همراه با اصلاحات منطقه‌بندی.

در مراقبت‌های بهداشتی و دولت، مسیر پیشرفت کمتر مشخص است، اما آچینکلاس معتقد است که فشار هماهنگ برای کارایی بیشتر - و استقرار متفکرانه هوش مصنوعی - می‌تواند هزینه‌های واحد درمان پزشکی و ارائه خدمات اجتماعی را در ایالات متحده کاهش دهد (حداقل، اگر دموکرات‌ها نشان دهند که مایلند منافع ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی را به چالش بکشند، که بسیاری از آنها از کارآیی سیستم موجود بهره می‌برند).

به طور واضح تر، کنگره در حال حاضر در حال بررسی قوانینی است که موانع مجاز برای زیرساخت های انرژی جدید را از بین می برد. انتظار می‌رود که این لایحه در نهایت با افزایش عرضه انرژی سبز و کربن در کشور، هزینه‌های برق آمریکایی‌ها را کاهش دهد. هر چه دموکرات‌ها به رشد دولت رفاه و اجتناب از افزایش مالیات طبقه متوسط ​​متعهدتر باشند، کمتر می‌توانند از این نوع فرصت‌ها برای افزایش ظرفیت تولیدی اقتصاد صرف نظر کنند.

مزیت بزرگ ناتوانی، آزادی نادیده گرفتن مبادلات است. زمانی که یک حزب سیاسی لفاظی تبلیغاتی می‌کند، می‌تواند دنیایی را تداعی کند که در آن رای‌دهندگان از یک شبکه ایمنی قوی، کاهش مالیات‌های بزرگ و قیمت‌های پایین برخوردار خواهند بود – تا زمانی که دولت به «یارانه‌های شرکت‌ها» پایان دهد، یا کمک‌های خود به اسرائیل را قطع کند، یا همه مهاجران غیرقانونی را اخراج کند، یا هر چیز دیگری که پایگاهش از قبل مشتاق انجام آن است.

با این حال، زمانی که زمان حکومت واقعی فرا می رسد، یک حزب حقایق ناخوشایند را به خطر خود نادیده می گیرد، همانطور که حزب جمهوری خواه ترامپ به خوبی نشان داد. بنابراین دموکرات ها باید هر چه زودتر تضادهای داخلی دستور کار خود را بشناسند. برای اجرای یک استراتژی اقتصادی منسجم در سال 2029 - یا هر زمان که آنها قدرت کامل فدرال را تضمین کنند - حزب باید بداند که واقعا به چه چیزی اهمیت می دهد.