دموکرات ها پس از پیروزی گسترده میان دوره ای ایالات متحده با بحث رهبری مواجه می شوند

پیروزی گسترده دموکرات‌ها در انتخابات میان دوره‌ای ایالات متحده، خواسته‌ها را برای جهت‌گیری جدید در درون حزب برانگیخته است، حتی در شرایطی که رهبری مستقر کنگره خود را برای به دست گرفتن قدرت در ژانویه آماده می‌کند.

دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان و سنا باید تصمیم بزرگی بگیرند: چه کسی آنها را در حالی که کنترل کنگره 120 را در دست گرفته و به دنبال به چالش کشیدن دستور کار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا هستند، رهبری خواهد کرد؟

عقل متعارف می گوید که رهبران اقلیت هاکیم جفریس در مجلس و چاک شومر در سنا، هر دو دموکرات نیویورک، اتاق مربوطه خود را رهبری خواهند کرد. اما این دو با مقاومت فعالان مترقی و برخی قانونگذاران که خواستار تغییر نسل و موضع قوی تر علیه ترامپ هستند، روبرو می شوند.

اپوزیسیون علی‌رغم پیروزی‌های قاطع دموکرات‌ها در انتخابات، که برای اولین بار پس از بازگشت ترامپ به کاخ سفید، کنترل هر دو مجلس را به آنها واگذار کرد، ظهور کرده است.

دیوید کی جانستون، تحلیلگر سیاسی و نویسنده کتاب ناهار رایگان: چگونه ثروتمندترین آمریکایی ها خود را با هزینه های دولتی غنی می کنند (و لایحه را به شما می چسبانند)، گفت که در حالی که موج دموکرات ها شامل برندگان انتخابات همسو با سوسیالیست های دموکرات آمریکا (DSA) می شد، مترقی ها نشان داده اند که لزوما رهبران میانه رو بیشتر را مسدود نمی کنند.

قابل ذکر است، الکساندریا اوکاسیو کورتز، نماینده مترقی کنگره از نیویورک گفته است که به جفریس به عنوان رئیس مجلس رای خواهد داد.

جانستون به آنادولو گفت: «من فکر می‌کنم آخرین چیزی که دموکرات‌ها در حال حاضر به آن نیاز دارند مبارزه بر سر رهبری است. آن‌ها باید به کار رفع مشکلی که در آمریکا رخ داده است بپردازند.»

شومر در سنا، نزدیک به یک دهه را در صدر گروه دموکرات سپری کرده است. تصویر متضاد نیویورکر 75 ساله به نمایندگی از حزبی که به طور فزاینده ای تحت تأثیر رای دهندگان جوان تر و آرمان های مترقی قرار دارد، مهمات را برای منتقدان خواهان تغییر نسل فراهم کرده است.

فشارها روز سه‌شنبه زمانی تشدید شد که سناتور مستقل برنی سندرز اعلام کرد که از انتخاب مجدد شومر به عنوان رهبر دموکرات‌ها حمایت نخواهد کرد.

الیسا اسلاتکین، سناتور میشیگان نیز پیش از حمایت از هر نامزد رهبری، خواستار یک دستور کار مشخص برای حکومت شد.

در همین حال، کریس ون هولن، سناتور مریلند، در حال بررسی یک چالش است، اگرچه او به طور رسمی وارد رقابت نشده است. سناتور جدید میشیگان، عبدالالسید، علنا از ون هولن حمایت کرده است و بر فشار اعضای تازه منتخب حزب افزوده است.

شومر اما ابراز اطمینان کرده است که موقعیت خود را حفظ خواهد کرد و همچنان از حمایت سناتورهای دموکرات مستقر برخوردار است.

جانستون درخواست شومر را به عنوان توانایی او برای مذاکره در میان جناح های مختلف حزب توضیح داد.

شومر، او گفت، "در انجام وظایف یک رهبر اقلیت و احتمالا به عنوان رهبر اکثریت در داخل، بسیار موثر بوده است" و به توانایی خود در تضمین آرا برای تصویب یا مسدود کردن قوانین اشاره کرد.

و در حالی که هیچ رقیب ثابتی با حمایت اکثریت مشخص وجود ندارد، جانستون معتقد است که انرژی جوان پشت موج دمکراتیک نوامبر در نهایت باعث تغییر رهبری خواهد شد.

او گفت: "بدون شک، شومر بخشی از نسلی است که باید توسط جوانان جانشین شود."

"مسئله این است که هیچ کس از صفوف سناتورهای دموکرات بیرون نیامده است تا جایگزین او شود. هنگامی که من فکر می کنم دیدید که حمایت ها حول فردی که نشان می دهد می تواند جانشین شومر شود، ادغام شده است، آنگاه شاهد تغییر خواهید بود."

با این حال، تمایل قدیمی شومر برای سازش ممکن است او را بلافاصله آسیب‌پذیرتر کند، به‌ویژه در فضای سیاسی که کاندیداهای مترقی علیه برنامه‌های جمهوری‌خواهان و حمایت ایالات متحده از اسرائیل به مبارزه پرداخته‌اند.

جیمز باتلر، استراتژیست دموکرات، گفت که آسیب پذیری به ویژه در نیویورک، جایی که DSA حضور سیاسی قابل توجهی داشته است، مشهود است.

باتلر استدلال کرد که سن شومر، موقعیت شومر در قبال اسرائیل و نفوذ فزاینده DSA در نیویورک، او را به ویژه در برابر مخالفت های درون حزبش آسیب پذیر کرده است. او از جانستون فراتر رفت و پیش‌بینی کرد که شومر می‌تواند یک رقابت فوری رهبری را از دست بدهد.

او با این استدلال که جفریس شانس بیشتری برای حفظ موقعیت خود دارد، گفت: «صراحتا بقای شومر را به عنوان رهبر اکثریت سنا نمی بینم.

باتلر اذعان داشت که دانش و تجربه سازمانی شومر به او کمک کرده تا چالش های سیاسی را حل کند. او همچنین استدلال کرد که پیروزی دموکرات ها گسترده تر از جنبش مترقی به تنهایی بود.

او گفت: "اگر سه شنبه شب دیدید، این موج DSA نبود. خیلی بیشتر از این موج معتدل در سراسر کشور بود."

باتلر، همچنین یک تحلیلگر سیاست خارجی، گفت که اختلاف نظر در مورد اسرائیل و جنگ ایالات متحده با ایران بر بحث رهبری تاثیر می گذارد.

او استدلال کرد که هر دو رهبر به طور فزاینده ای توسط مترقیان به عنوان بخشی از تشکیلات دموکراتیک تلقی می شوند که رای دهندگانی که به دنبال تغییر هستند می خواهند از آن دور شوند.

او استدلال کرد که رای دهندگان جوان تر به طور فزاینده ای با جنگ مخالفت می کنند و روابط نامزدها با کمیته روابط عمومی آمریکا اسرائیل (AIPAC) و سایر سازمان های سیاسی طرفدار اسرائیل را زیر سوال می برند.

او گفت: «چاک شومر و حکیم جفریس، شومر به عنوان یک بچه بومور و حکیم جفریس یک ژنرال ایکس... به ویژه از سوی جناح مترقی حزب، مخالفت های زیادی وجود دارد.

این بحث قبلا به خواسته‌های سیاسی کشیده شده است و گروه‌های مترقی خواستار پایان دادن به جنگ ایران، نظارت شدیدتر کنگره و تغییر در حمایت نظامی ایالات متحده از اسرائیل هستند.

به نظر می‌رسد که جفریس به برخی از این نگرانی‌ها اذعان داشته و خواستار "تغییر چشمگیر" در غزه و کرانه باختری اشغالی و همچنین تغییرات در یادداشت تفاهم آمریکا و اسرائیل در مورد کمک‌های نظامی شد.

وی بر حمایت از یک کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل و مخالفت با بودجه بیشتر برای جنگ ایران تاکید کرد.

جفریس، رهبر اقلیت مجلس نمایندگان نیز با مخالفت فزاینده بیرونی نسبت به ریاست بالقوه خود مواجه است. طوماری در رسانه های اجتماعی که خواستار یک سخنران دیگر شده بود، صدها هزار امضا را به خود جلب کرده است، در حالی که دفاتر کنگره از دریافت تماس های متعددی در مخالفت با رهبری او خبر داده اند.

برخی از دموکرات‌های آینده، از جمله دان لئونارد، نماینده منتخب اوهایو، که خواستار تغییر در موضع جفریس در قبال اسرائیل شده است، از دادن رای خودداری کرده‌اند.

با این وجود، جفریس از حمایت ترقی خواهان برجسته، از جمله اوکاسیو کورتز، گرگ کاسار، پرامیلا جایاپال و رو خانا برخوردار است. هیچ رقیبی علنا نامزدی خود را اعلام نکرده است.

باتلر استدلال کرد که دورنمای تبدیل شدن جفریس به اولین سخنران کاخ سیاه می تواند برخی از دموکرات ها را از ایجاد چالش علیه او منصرف کند. روز پنجشنبه، جفریس گفت که در مورد رای رهبری دموکرات ها در هفته آینده و انتخاب کامل رئیس مجلس نمایندگان در ژانویه اطمینان دارد.

اما هر کسی که مسئولیت را بر عهده بگیرد باید بیاموزد که بین جناح چپ و میانی این گروه تعادل برقرار کند. جانستون گفت که این ترفند قانونگذاری موفق است.

او گفت: «ما دیدیم که نانسی پلوسی، زمانی که رئیس مجلس بود، نیروهای مختلف درون حزب دموکرات را به طرز درخشانی گرد هم آورد.

جانستون استدلال کرد که انتخاب روسای کمیته ها، همکاری میان قانونگذاران و توانایی تولید قانون موثر در نهایت تعیین کننده موفقیت اکثریت جدید است.

او همچنین تقاضا برای تغییر را به ناامیدی اقتصادی گسترده‌تر در میان جوانان آمریکایی مرتبط می‌داند و استدلال می‌کند که راکد بودن دستمزدها، نابرابری و تأثیرات بحران‌های مالی گذشته اعتماد به رهبری سیاسی مستقر را تضعیف کرده است.

در حالی که این دو تحلیلگر در مورد چشم انداز فوری شومر با هم تفاوت دارند، هر دو تغییر نسل را یک ضرورت نهایی می دانند.

باتلر پیشنهاد کرد که دموکرات ها ابتدا می توانند به شومر و جفریس اجازه دهند تا قبل از مذاکره در مورد انتقال رهبری، قدرت را به دست گیرند.

وی هشدار داد که درگیری های داخلی طولانی مدت می تواند حواس دموکرات ها را از اجرای وعده های انتخاباتی خود منحرف کند و چشم انداز آنها را در انتخابات ریاست جمهوری 2028 به خطر بیندازد.

او گفت: «فکر می‌کنم در کوتاه‌مدت، فکر می‌کنم ما مأموریت را از دست می‌دهیم، و خطر از دست دادن سال 2028 را داریم.»