دنیای دیزنی مشکلی را حل کرد که می‌توانست سالانه میلیاردها دلار در آمریکا صرفه‌جویی کند

چگونه می توان آشفتگی های زیرزمینی خود را از کابل ها، خطوط گاز و لوله ها باز کرد. | بینگ گوان/ بلومبرگ از طریق گتی ایماژ

در زیر هر شهر آمریکا مجموعه‌ای مرموز از کابل‌ها، لوله‌ها و خطوط گاز مدفون است که در لحظه‌ای که آن‌ها را از جیب خود بیرون می‌آورید، مانند یک جفت هدفون سیمی در هم پیچیده شده‌اند. هر بار که یک پیمانکار بیل را در آسفالت می‌چسباند، در مسیر حفاری نقطه‌ای با خطر بالا قرار می‌گیرد و از خوشه‌های رنگی خطوط برق اسپاگتی‌مانند، خطوط اصلی گاز، فاضلاب‌ها و کابل‌های فیبر نوری طفره می‌رود. یک خط رنگ اسپری آبی به معنی آب است. قرمز به معنای قدرت است. زرد گاز است. نارنجی مخابرات است.

حدود 700000 بار در سال - یعنی هر 47 ثانیه یک بار - مشکلی پیش می‌آید.

یک بیل بکهو به کابل می‌رود و مرکز تماس 911 را قطع می‌کند، یا زنی به خانه می‌آید تا خشک‌کن و بخاری آب گرم خود را پس از سوراخ کردن خط برق توسط پیمانکار آتش‌گرفته ببیند. همین هفته گذشته، یک پیمانکار به طور تصادفی یک کابل مخابراتی را که برای زمین‌گیری پروازها در برخی از بزرگترین فرودگاه‌های کشور در آستانه مجمع عمومی سازمان ملل به اندازه کافی حیاتی بود، قطع کرد و حتی رهبران جهان مانند مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا را در دام تأخیر انداخت.

زمین در زیر خیابان‌های شهر ما هرگز اینقدر شلوغ نبوده است، که توسط یک مسابقه خشمگین برای نصب کابل‌های فیبر نوری که داده‌هایی را که فیدهای رسانه‌های اجتماعی شما را پر می‌کند و درخواست‌های ChatGPT شما را ارسال می‌کند، هدایت می‌کند. همچنین سیستم‌هایی که ما برای یافتن مکان‌های بی‌خطر حفاری استفاده می‌کنیم - یعنی خط تلفن و آن همه رنگ اسپری رنگارنگ - هرگز به‌طور فاجعه‌باری ناکافی احساس نشده‌اند.

سارا ماگرودر لایل، رئیس اتحادیه مشترک زمین، که یک انجمن تجاری متمرکز بر پیشگیری از آسیب های زیرزمینی است، می گوید: «اگر مکان یاب خط را به اشتباه علامت گذاری کرده، اگر خط علامت گذاری نشده باشد، اگر نقشه ای وجود نداشته باشد که حتی خط را در آنجا وجود داشته باشد، «مسائل مختلفی وجود دارد که ممکن است قبل از اینکه بیل مکانیکی حتی یک بیل یا بیل را در زمین بگذارد، اتفاق بیفتد.

به گفته Common Ground، چنین حوادثی حدود 83.2 میلیارد دلار در سال برای ایالات متحده هزینه دارد که تقریبا به اندازه سرمایه گذاری سالانه ما در حمل و نقل عمومی در سراسر کشور است. اما تلفات مالی واقعی ممکن است حتی بیشتر از این باشد، زیرا هر بار که خدمه به خط برق با برچسب اشتباه یا لوله گازی برخورد می‌کنند که دیگران آن را فراموش کرده‌اند، می‌تواند ساخت و ساز را برای ماه‌ها به تعویق بیندازد. همانطور که Magruder Lyle می گوید، "اگر آنها به آنجا بروند و چیزی را پیدا کنند که قرار نیست، شما باید به عقب برگردید و کل پروژه را دوباره مهندسی کنید."

چنین شگفتی هایی نیز می تواند منجر به تراژدی شود. یک کودک 5 ساله به نام آلیستر لم در بهار گذشته در میسوری پس از حفاری یک پیمانکار در یک خط گاز در نزدیکی خانه‌اش کشته شد و هنگامی که پدرش کلید چراغ را برگرداند، دود به بیرون زد که خانه‌اش را صاف کرد. و درست در ماه مه امسال، یک خط گاز بدون علامت دیگر با برخورد پیمانکاران به آن، سه نفر را کشت که منجر به انفجار یک مجتمع آپارتمانی در دالاس شد.

با این حال، زیر بطن کثیف شهرهای ما تا حد زیادی نامرئی باقی می‌ماند، با مسئولیت‌پذیری در قبال مسائلی که توسط انبوهی از شرکت‌های خدمات عمومی، آژانس‌ها و پیمانکاران خصوصی انگشت‌نشانده شده و در مواقعی از آنها دوری می‌کنند. و این مایه شرمساری است زیرا در واقع راه بهتری برای دفن کابل ها و خطوط لوله ای وجود دارد که زندگی مدرن ما به آن ها وابسته است و راه های بسیار بهتری وجود دارد که بتوانیم کابل هایی را که قبلا دفن کرده ایم پیدا کنیم.

آنچه Disney World در مورد چیزهایی که ما دفن می کنیم به درستی دریافت می کند

برای درک یک دیدگاه آرمان‌شهری برای اینکه چگونه همه اینها می‌تواند کار کند، به شادترین مکان روی زمین نگاه نکنید. این نامی است که دیزنی ورلد در ذهن من به دست آورده است، نه به خاطر وافل های میکی موس (اگرچه خواهرزاده ام ممکن است مخالف باشد)، بلکه به خاطر راهروهای کاربردی در سطح جهانی اش، که به عنوان ابزارهای مفید نیز شناخته می شوند.

درست در زیر پادشاهی جادویی یک شبکه گسترده از تونل ها وجود دارد. این سیستم که در ابتدا برای چوپانی در اطراف میکی و دوستانش طراحی شده بود، در حال حاضر به عنوان یکی از بزرگترین راهروهای ابزاری که تا کنون ایجاد شده است نیز عمل می کند. برخلاف بقیه آمریکا، جایی که کابل‌ها معمولا قبل از پوشاندن با خاک در گودال‌ها ریخته می‌شوند، خطوط برقی که قلعه سیندرلا را تغذیه می‌کنند، به معنای واقعی کلمه رفتار پرنسس را دارند.

این خطوط برق در کنار لوله‌های آب، فاضلاب‌ها و سیستم‌های کنترل انیماترونیک، دیوارها و سقف سازندگان را می‌بندند، به این معنی که از آب و هوا و تغییرات در خاک محافظت می‌شوند. همچنین نظارت، فهرست‌نویسی و دسترسی به آنها در صورت نیاز به تعمیر آسان است. در حالی که هزینه ساخت یک سیستم کنترل شده مانند این بسیار بالاتر از دفن مستقیم در زمین است، این عمل عملا خطر پارگی تصادفی لوله اصلی گاز یا بریدن کابل فیبر نوری در طول تعمیر و نگهداری معمول را از بین می برد.

پس از ساخت، آنها همچنین می توانند در دراز مدت هزینه ها را به شدت کاهش دهند زیرا دیگر نیازی نیست هر بار که یک شرکت برقی نیاز به تعمیر دارد، یک خیابان را خراب کنید.

دبرا لافر، استاد مهندسی عمران و شهری در دانشگاه نیویورک، گفت: «بدیهی است که گران است، اما در درازمدت، بسیار ارزان‌تر خواهد بود، به‌ویژه «در مناطقی که ما دائما در حال حفاری هستیم، یک مورد تجاری مستقیم برای حرکت به سمت این ابزارها وجود دارد.»

به همان اندازه که سیستم تصور شده دنیای دیزنی ممکن است خارق العاده به نظر برسد - و واضح است که بر اساس یک طرح جامع که به راحتی قابل تکرار نیست - ایده ذخیره خطوط شهری در تونل های با دسترسی آسان فقط برای پارک های تفریحی نیست. حتی در مکان‌هایی که بیشتر آن خطوط در حال حاضر در خاک افتاده‌اند، ممکن است، همانطور که پراگ در دهه 1970 ثابت کرد، زمانی که شهر تصمیم گرفت هر بار که لوله یا کابل مدفون نیاز به تعمیر داشت، از تخریب خیابان‌های سنگفرش گرانبهای خود خسته شده است.

این شهر اکنون دارای شبکه گسترده تونل است که گهگاه، آشکارا، توسط چند سگ ربات که وظیفه ترسیم هر کابل را بر عهده دارند، گشت می زند.

سنگاپور همچنین سال‌ها صرف ساخت راهروهای قابل پیاده‌روی کرده است که مانند پادشاهی جادویی عمل می‌کنند و آب، داده‌ها و انرژی را از ایمنی تونل‌های زیرزمینی به خوبی سازمان‌دهی شده منتقل می‌کنند. برخی از بزرگ‌ترین مناطق توکیو کابل‌ها و خطوط گاز خود را در کانال‌های بتنی عظیم ذخیره می‌کنند، و بسیاری از خطوط آب پاریس و فیبر نوری در سراسر سیستم فاضلاب چند صد ساله شهر نگهداری می‌شوند، دخمه‌ای از زباله که به راحتی توسط تابلوهای خیابان آبی و سفید که مطابق با خیابان‌های بالا هستند، قابل تردد هستند.

بسیاری از پردیس‌های دانشگاهی در سراسر ایالات متحده نیز دارای ابزارهای گسترده خود هستند.

در بیشتر موارد، شهرها تصمیم گرفتند که به یکباره خدمات شهری را جابجا نکنند، شاهکاری که احتمالا از نظر مالی بازدارنده و عمیقا مخرب خواهد بود. در عوض، آن‌ها از تمام زمان‌هایی که برای جابجایی خطوط شهری نیاز داشتند، استفاده کردند، یک روش استاندارد (و گران‌قیمت) برای پروژه‌های ساختمانی بزرگ مانند گذرگاه حیات‌وحش والیس آننبرگ یا مترو خیابان دوم، یک پروژه حمل‌ونقل بزرگ در شهر نیویورک که به‌طور مداوم توسط خطوط شهری بدون نقشه به تأخیر می‌افتد.

گروهی از دانشجویان فارغ التحصیل دریافتند که ساخت چنین تونلی در بخش‌هایی از نیویورک احتمالا حداقل دو برابر هزینه انداختن یک خط لوله برق در زمین است، اما می‌تواند هزینه‌های آن را ظرف 47 سال جبران کند.

لافر گفت: «خیابان‌هایی در شهر نیویورک وجود دارند که در 30 سال گذشته حداقل سالی یک‌بار و هر سال حفاری شده‌اند. اگر فقط آن خیابان ها را اولویت بندی کنید، لوله ها را در یک "جعبه بتنی بزرگ" در زیر زمین جمع آوری کنید، می توانید به کارگران اجازه دهید تا اکثر تعمیرات را بدون نیاز به مزاحمت خیابان ها یا پیاده روهای بالا انجام دهند.

اما ساخت تونل‌های جدید مستلزم آن است که ابتدا سیم‌ها و لوله‌هایی را که در زیر شهرهایمان در هم پیچیده‌اند، بهتر درک کنیم، که اگر به یاد بیاورید، امروزه در بیشتر شهرها تنها تصویری شگفت‌آور و ضعیف از آن داریم. اما اگر هر خط سودمند شگفت‌انگیزی فرصتی برای جابه‌جایی آن به جای بهتر باشد، حداقل فرصتی است برای ترسیم نقشه‌ای که در آن قرار دارد.

برای این منظور، چند سال پیش، لافر یک پایلوت 1.2 میلیون دلاری با بودجه بنیاد ملی علوم را رهبری کرد تا یک مورد آزمایشی برای نقشه‌برداری سه‌بعدی تاسیسات زیرزمینی شهر نیویورک ایجاد کند، پروژه‌ای که از آن زمان به عنوان یک ابتکار در سطح شهر پذیرفته شد. این شهر می‌گوید که قصد دارد سیستم مکان‌یابی تاسیسات شهری را در سال 2028 راه‌اندازی کند. بریتانیا چند سال پیش نقشه دیجیتالی مشابهی با بیش از 3 میلیون کیلومتر لوله‌های زیرزمینی و برق را که متعلق به صدها شرکت آب و برق و آژانس بود، ارائه کرد.

این کشور پیش بینی می کند که می تواند با به حداقل رساندن تاخیرها و آسیب های تصادفی، سالانه بیش از 500 میلیون دلار صرفه جویی کند. در مکان‌هایی که سنگاپور هنوز تاسیسات خود را در تونل‌های قابل پیاده‌روی قرار نداده است، نقشه‌برداری و هماهنگی خدمات شهری از سال 2024 تاکنون حدود 230 میلیون دلار صرفه‌جویی کرده است. برای مداخله‌ای که حتی نیازی به بازسازی فیزیکی ندارد، بد نیست.

پس چرا همه شهرهای آمریکا از لندن یا سنگاپور کپی نکرده اند؟

خب، شهرهای ایالات متحده بیشتر از کشوری مانند بریتانیا گرفتار خدمات خصوصی و هنجارها و مقررات محلی و ایالتی هستند. گردآوری آن‌ها برای گردآوری داده‌های زیرزمینی اختصاصی، چالش برانگیز است و تعداد کمی از مقامات محلی ترجیح داده‌اند چنین تلاش‌هایی را در اولویت قرار دهند.

اما این ممکن است تغییر کند زیرا فیبر نوری بیشتر و بیشتر به زمین می‌رود، پروازهای بیشتری لغو می‌شوند، مجتمع‌های آپارتمانی بیشتری منفجر می‌شوند، خطوط برق بیشتر سوسو می‌زنند، فروچاله‌های بیشتری شکل می‌گیرند، و آمریکایی‌های بیشتری با خطراتی که درست زیر پای ما پنهان شده است آشنا می‌شوند.

لافر گفت: «من فکر می‌کنم در این مرحله، بیشتر به اراده سیاسی و پول مربوط می‌شود تا هر مانع فنی. "از نظر فنی، ما آنجا هستیم. فقط باید این کار را انجام دهیم."