دنیای ناپدید شدن جادوگران خیابانی هند

عشام الدین خان یکی از معروف ترین جادوگران خیابانی هند است

عشام الدین خان در خانه تنگ خود در دهلی نشسته است، هنوز هم می تواند طناب را به هوا نشان دهد.

این شعبده باز 55 ساله ده ها سال را صرف اجرای ترفندی کرد که زمانی به عنوان افسانه رد می شد و هنوز هم عکس ها و بریده های روزنامه های سال های شهرت بین المللی خود را نگه می دارد.

این روزها او بیشتر وقت خود را صرف نگاه کردن به آن خاطرات می کند تا اجرای این ترفند.

او می گوید: زمان تغییر کرده است. "جادوی خیابانی به سرعت در حال مرگ است. روی یک دستگاه تنفس مصنوعی است."

داستان خان نشان‌دهنده تغییر گسترده‌تری در هند است، جایی که هنرمندان سنتی خیابانی به‌طور فزاینده‌ای برای گذران زندگی از طریق صنایع دستی خود مشکل پیدا می‌کنند.

جادوگران، شعبده بازان، عروسک بازها و آکروبات ها زمانی از جمعیت در مکان های عمومی امرار معاش می کردند. تغییر عادات سرگرمی و محدودیت‌های سخت‌تر، یافتن مخاطبان را سخت‌تر کرده است و بسیاری را از این حرفه خارج کرده است.

خان، یکی از مشهورترین شعبده بازان هند، از جامعه مادری است که سنت طولانی اجرا در فضاهای عمومی دارد.

هیچ آمار رسمی وجود ندارد، اما خان می‌گوید که سوابق جامعه حدود 400 خانواده مادری در دهلی و صدها خانواده دیگر در اوتار پرادش، راجستان و تلانگانا را نشان می‌دهد.

علیرغم تعداد کم مادری ها امروزه، ریشه مادری ها به قرن ها پیش باز می گردد.

آشوک ماتور، مورخ، می‌گوید سنت‌های مادری ریشه در فولکلور هندی، اساطیر و تاریخ طولانی اجراکنندگان دوره گرد دارند.

او توضیح می دهد: «برای نسل ها، این مهارت ها از طریق خانواده ها منتقل می شد.

دسترسی محدود به فضاهای اجتماعی، یافتن مخاطب را برای شعبده بازان خیابانی دشوار کرده است

خان همین مسیر را دنبال کرد و از پدر و عموهایش جادو یاد گرفت و از سن 12 سالگی به اجرای برنامه پرداخت. در اوایل 20 سالگی، او ترفند طناب زنی را که بعدها او را به شهرت رساند، تسلط یافت.

این ترفند - که در آن به نظر می رسد طناب قبل از اینکه پسری از آن بالا برود به هوا بلند می شود - مدت ها با اسطوره جادوی خیابانی هند مرتبط بود و به طور گسترده غیرممکن تلقی می شد، تا اینکه خان آن را اجرا کرد.

او می‌گوید شش سال طول کشید تا بر این ترفند تسلط پیدا کند، این ترفند برای اولین بار در سال 1995 در خارج از قطب منار نمادین دهلی اجرا کرد. دو سال بعد، او آن را در حضور 30000 نفر در ساحلی در کارناتاکا اجرا کرد.

ترفند او توجه بین المللی را به خود جلب کرد، و این منجر به تورهایی به بریتانیا، فرانسه، آلمان و ژاپن شد.

خان امیدوار بود که این شهرت نوری بر هنرمندان سنتی هند بتابد. برای مدتی اینطور شد. اما توجه محو شد.

از آنجایی که مخاطبان به شکل‌های جدید سرگرمی و فرصت‌های اجرای عمومی رو به کاهش می‌رفتند، بسیاری از شعبده‌بازان امرار معاش از طریق مهارت‌هایی که در نسل‌ها منتقل می‌شد دشوارتر بود.

کارشناسان می گویند کاهش عملکرد خیابان ها دلایل متعددی دارد که از جمله مهم ترین آنها تغییر ماهیت فضاهای عمومی است.

تصویری قدیمی از خان در حال اجرای ترفند بزرگ طناب زدن

Anurupa Roy، بنیانگذار Katkatha Puppet Arts Trust، می گوید که با کوچک شدن فضاهای عمومی، هنرمندان به طور فزاینده ای برای یافتن مخاطب تلاش می کنند.

پارک‌های بسته و جوامع مسکونی که افراد خارجی را ممنوع می‌کنند، فضا را برای عملکرد محدود می‌کنند.»

کومیتا داندا، محقق و مجری، می‌گوید تغییر نگرش به فضاهای عمومی نیز باعث این کاهش می‌شود.

او می‌گوید: «با تدابیر شدیدتر، به‌ویژه در شهرهای شلوغ و مراکز شهر، فضای کمی برای اجراکنندگان خیابانی باقی می‌ماند».

این فقط هنرمندان فردی نیستند که برای گرفتن مجوز تلاش می کنند. داندا می‌گوید که گروه تئاتر خیابانی معروف او، جانا ناتیا منچ، اغلب برای اجرا در مکان‌های عمومی با موانعی روبرو می‌شود.

برای بسیاری از هنرمندان، چالش فقط یافتن یک مکان نیست، بلکه قوانین نامشخص در مورد موارد مجاز است.

اکثر مجریان خیابانی به پرداخت های داوطلبانه متکی هستند، اما کارشناسان می گویند مرز بین اجرا برای پول و گدایی می تواند محو شود.

برخلاف بریتانیا، هند چارچوب فدرال busking ندارد. مجریان در عوض قوانین سطح دولتی را در مورد نظم عمومی، انسداد، سر و صدا و زمین های عمومی دنبال می کنند.

کاوشیک میترا، وکیل دادگستری، می‌گوید: «به همین دلیل است که اجراکنندگان خیابانی اغلب مجبورند با مقررات شهرداری و پلیس حاکم بر فضاهای عمومی، و همچنین قوانین ضد تکدی گری خاص دولت مواجه شوند.

امام خان اجرای خیابانی را پشت سر گذاشته و اکنون به عنوان یک راغه خوار امرار معاش می کند

برای بسیاری از هنرمندان، کووید وضعیت بد را بدتر کرد.

هنگامی که هند قرنطینه سال 2020 خود را اعمال کرد، اجرای عمومی متوقف شد. بسیاری از جادوگران به روستاهای خود بازگشتند. برخی دیگر هرگز برنگشتند

داندا می گوید: «ما بعد از این دوره شاهد کاهش اجرای عمومی بودیم. این ضربه مخصوصا برای شعبده بازان و مجریان خیابانی سخت بود که بسیاری از آنها به شهرها بازنگشتند.»

برای هنرمندانی که بازگشتند و تجارت را ادامه دادند، چالش ها فقط افزایش یافت.

شهیم خان، 42 ساله، هنوز در خیابان های دهلی جادو می کند، گاهی اوقات با دختر 12 ساله اش، علیا.

بسیاری از کارهای او اکنون محدود به مناطق صنعتی است، دور از مکان‌های عمومی شلوغی که زمانی در آن اجرا می‌کرد و به درآمد او ضربه وارد می‌کرد.

قبل از همه‌گیری، او می‌توانست روزی چهار یا پنج نمایش اجرا کند و از 1000 تا 1200 روپیه درآمد کسب کند.

او می گوید: «الان به سختی دو نمایش را مدیریت می کنم و 200-400 روپیه درآمد دارم.

کارشناسان می‌گویند که ظهور سرگرمی‌های دیجیتال کوتاه مدت بر فشار بر هنرمندان سنتی افزوده است. بنابراین تغییر نگرش نسبت به هنرهای خیابانی.

داندا می‌گوید: «در دهه‌های قبل علاقه زیادی غربی‌ها به چیزهایی مانند طناب‌زنی وجود داشت. اما شکل‌ها و سلیقه‌ها تغییر کرده است، و همچنین آنچه هند برای نمایش انتخاب می‌کند تغییر کرده است.

برای خان، ضرر بیشتر از پول است. او می‌ترسد که اگر کسی آن را یاد نگیرد، هنری که نسل‌ها به نسل‌ها منتقل شده، ناپدید شود.

او می‌گوید: «یک ترفند تنها زمانی زنده می‌ماند که کسی آن را یاد بگیرد.

پسرش آلتاماش از نوجوانی با او شروع به اجرا کرد اما اکنون به تزئین مهمانی ها با بادکنک می پردازد. در 30 سالگی، او تا حد زیادی اجرا را پشت سر گذاشته است.

سال ها بدون تمرین منظم مهارت های او را کم رنگ کرده است. هنگامی که او شعبده بازی خود را برای بی بی سی نشان داد، برای یافتن ریتم تلاش کرد.

او گفت: "من کم کم دارم تمام ترفندها را فراموش می کنم."

خان امیدوار بود پسرش این سنت خانوادگی را ادامه دهد. آلتاماش هم امیدوار بود که نامی برای خود دست و پا کند، اما نشد.

او می‌گوید: «می‌دانستم که ممکن است به شهرتی که پدرم دارد نرسم، اما فکر نمی‌کردم زمانی فرا برسد که اجرا به عنوان یک گزینه باقی بماند.»

جادوگر هندی که "چشم های اشعه ایکس" غرب را مجذوب خود کرد

"ماهاراجه جادو" که بریتانیا را به وحشت انداخت

شعبده باز در حال تلاش برای ترفند هودینی در رودخانه غرق شد