دنیای گمشده Aquaterra

تصاویر توسط Owen Pomery

سیاره ای را تصور کنید که نه تنها خانه هفت قاره ای است که می شناسید، بلکه دارای ویژگی عظیمی است که هرگز درباره آن نشنیده اید، در مقیاس قاره ای. این مکان که در امتداد قفسه های ساحلی جهان از مناطق استوایی تقریبا تا قطب ها امتداد یافته است، تقریبا از نظر وسعت با آمریکای جنوبی، با مساحت کل بیش از 6.6 میلیون مایل مربع است.

در طول آخرین عصر یخبندان، تقریبا به طور کامل از اکوسیستم های دشتی تشکیل شده بود: علفزارهای سرد و تندراها در شمال دور، که توسط ماموت های پشمالو و گاومیش کوهان دار استپی چرا می شدند. جنگل‌های معتدل و مناطق باز در عرض‌های جغرافیایی میانی، خانه‌های اوروک، اسب‌ها و گوزن‌های غول‌پیکر. جنگل‌های استوایی، علف‌زارها و باتلاق‌های حرا در نزدیکی خط استوا، ساکنان استگودون، اسب آبی آسیایی، و اژدهای کومودو. و اسکراب خشک در جنوب دور، که توسط شیرهای کیسه دار، پرندگان غول پیکر بدون پرواز و مارمولک هایی به اندازه کروکودیل ها پرسه می زنند.

رودخانه‌های بزرگ که از انبوهی از دریاچه‌ها و نهرهای کوچک‌تر تغذیه می‌شوند، راه خود را از میان بسیاری از این دشت‌ها قطع می‌کنند و در نهایت با نزدیک شدن به ساحل به باتلاق‌ها، تالاب‌ها، مصب‌ها و مناطق جزر و مدی باز می‌شوند. تصور کنید که انسان ها پس از مهاجرت به خارج از آفریقا در این مکان ساکن شدند. با پراکنده شدن، فن آوری ها و کشتی هایی را توسعه دادند که به آنها اجازه می داد از طریق دریا سفر کنند. آنها تکنیک های شکار و ماهیگیری را ابداع کردند که به آنها امکان می داد مواد غذایی اضافی جمع کنند و سکونتگاه های کوچک دائمی ایجاد کنند. آنها مردگان خود را دفن کردند، بناهای تاریخی ساختند و خود را سازماندهی کردند

به سلسله مراتب اجتماعی در واقع ممکن است در اینجا - هزاره‌ها قبل از ظهور بین‌النهرین و مصر باستان - بود که بسیاری از پیشرفت‌هایی که ما با "تمدن" مرتبط می‌دانیم، برای اولین بار رخ داد. اما سپس این را تصور کنید: حدود 20000 سال پیش، این سرزمین ها شروع به جاری شدن سیل کردند، و تا 6000 سال پیش، به طور کامل ناپدید شدند و بسیاری از داستان های گذشته ما را با خود بردند.

همانطور که اتفاق می افتد، واقعا چنین مکانی وجود دارد. تقریبا مطمئنا خودتان آنجا بوده اید. حتی نامی نیز به آن داده شده است - و نه، آتلانتیس نیست. Aquaterra است.

من برای اولین بار در مورد Aquaterra بیش از یک دهه پیش، زمانی که ایمیلی از شخصی که نامش را مطرح کرد دریافت کردم - Jerome E. Dobson، استاد ممتاز جغرافیا در دانشگاه کانزاس و رئیس بازنشسته انجمن جغرافیای آمریکا. دابسون کتابی را خوانده بود که من نوشته بودم به نام قسمت چهارم جهان، که داستان تیم کوچکی از نقشه‌برداران دوره رنسانس را روایت می‌کند که در سال 1507 جزو اولین کسانی بودند که از خشکی غول‌پیکری که ملوانان اروپایی شروع به کاوش در آن سوی اقیانوس اطلس کرده بودند، نقشه‌برداری کردند.

این نقشه‌نگارها برای احترام به آمریگو وسپوچی، که معتقد بودند اولین کسی بود که به این سرزمین «جدید» رسید، این مکان را آمریکا نامیدند.

[از شماره ژانویه/فوریه 2007: توبی لستر در شهری که نام آمریکا را به آن داده است]

دابسون به من گفت که خشکی "جدید" غول پیکر دیگری در حال مشاهده است که شایسته قرار گرفتن بر روی نقشه است. او گفت که اگر بخواهم بیشتر بیاموزم، باید "Aquaterra Incognita" را بخوانم، مقاله ای که در سال 2014 در مجله Geographical Review منتشر کرده بود.

این یک تک نگاری جذاب است. دابسون می نویسد، برای اینکه بفهمید آکواترا کجا و چیست، باید به این فکر کنید که چگونه سطح آب دریاها در طول عصر یخبندان پایین می آید و بالا می رود. با سرد شدن سیاره، آب اقیانوس ها در لایه های یخی قاره ای محبوس می شود و سطح دریاها صدها فوت پایین می آید. در نهایت سیاره دوباره شروع به گرم شدن می‌کند، یخ‌ها آب می‌شوند و سطح دریاها یک بار دیگر بالا می‌رود. در طول یک میلیون سال گذشته یا بیشتر، این چرخه بارها تکرار شده است.

امروز ما در یک دوره "بین یخبندان" زندگی می کنیم، یک دوره گرم نسبتا کوتاه که در طی آن صفحات یخ عقب نشینی کرده اند و سطح دریاها به طور غیرعادی بالا است.

اگر می‌توانستید چرخه یخبندان را تسریع کنید و آن را از فضا تماشا کنید، جزر و مد یک جزر و مد سیاره‌ای را مشاهده می‌کردید - جزر و مدی که در طول هزاره‌ها به طور متناوب پهنه‌های عظیمی از زمین را در امتداد قفسه‌های قاره در معرض دید قرار می‌دهد و زیر آب می‌برد. همان‌طور که دابسون می‌نویسد، نتیجه «یک ویژگی زمین وسیع» است که توسط بالاترین و پایین‌ترین سطح دریا در چرخه یخبندان محدود شده است، که «در میان ارتفاعات، تالاب‌ها و بستر دریا به جلو و عقب تغییر می‌کند». این ویژگی زمین همان چیزی است که او Aquaterra می نامد.

در بیشتر چرخه یخبندان اخیر، Aquaterra عمدتا ترا بوده است، اما امروزه بیشتر آبی است. اگر تقریبا نزدیک هر خط ساحلی شنا کرده یا قایق سواری کرده اید، آنجا بوده اید. Aquaterra فقط زمینی نیست که اکنون زیر آب است. این کل منطقه ای است که چرخه های یخبندان به طور متناوب غرق و در معرض آن قرار گرفته اند. این شامل بسیاری از سواحل امروزی و دشت‌های ساحلی می‌شود که در دوره‌های گرم‌تر در گذشته زیر آب بوده‌اند و همانطور که اکنون در حال یادگیری راه سخت هستیم، با افزایش دمای جهانی دوباره سیل می‌آیند.

دابسون استدلال می‌کند که کف دریای امروزی آکواترا «ناشناخته‌ترین منطقه روی زمین» است - کمتر از کف اقیانوس (یا حتی سطوح مریخ، زهره و ماه) نقشه‌برداری شده است.

[ از شماره اکتبر 2021: آیا اولین آمریکایی ها از طریق زمینی وارد شدند یا از طریق دریا؟ ]

زمانی که انسان‌های امروزی شروع به مهاجرت به خارج از آفریقا کردند، حداقل از 70000 سال پیش، سیاره زمین قبلا برای حدود 45000 سال سرد شده بود و سطح دریاها بیش از 200 فوت پایین‌تر از جایی بود که اکنون هستند. در طول 50000 سال بعد، سطح دریاها به کاهش ادامه داد، به این معنی که با پراکندگی مردم در سراسر جهان، اغلب در مناطق ساحلی Aquaterra که اکنون به 400 فوت زیر آب هستند، حرکت می‌کردند و در آن ساکن می‌شدند. و در بسیاری از آن زمان، آنها بسیار بیشتر از شکار و جمع آوری انجام می دادند.

دابسون استدلال می‌کند که بسیاری از تحولاتی که جامعه بشری مدرن را تعریف کرده‌اند، ممکن است ریشه در آن سرزمین‌هایی داشته باشند که اکنون به زیر آب رفته‌اند. او می‌نویسد: «جدیدترین منحنی افزایش سطح دریا را با جدول زمانی نوآوری‌های فرهنگی مقایسه کنید، و خواهید دید که پیشرفت‌های بشری زیادی در حالی رخ داده که سواحل دریا هنوز بسیار پایین بودند.» بنابراین Aquaterra نیاز به شناسایی و اکتشاف دارد.

دابسون به من گفت: «این فقط یک مکان نبود. "این یک چشمه از نسل بشر بود."

دابسون مدت‌هاست که در تلاشی تنها بوده است تا جغرافی‌دانان را وادار به استفاده از نام Aquaterra کند. شانس نامگذاری یک ویژگی جدید غول پیکر زمین اغلب به دست نمی آید (قطب جنوب، یکی از جدیدترین موارد اضافه شده، در دهه 1880 روی نقشه ها ظاهر شد، اگرچه این کلمه قرن ها بود که وجود داشت)، و اگر این ویژگی تا حد زیادی نامرئی باشد، احتمالا برای متقاعد کردن دیگران برای همراهی با نام شما با مشکلاتی مواجه خواهید شد.

این ویژگی را هر چه می‌خواهید بنامید، اما وجود دارد: در طول 20000 سال گذشته، بخش‌های عظیمی از زمین‌های مسکونی سابق در امتداد قفسه‌های ساحلی جهان در زیر آب ناپدید شده‌اند و ده‌ها هزار سال تاریخ بشر را با خود به همراه آورده‌اند.

تا همین اواخر، یعنی. در طول چند دهه گذشته، آثار و مکان هایی با قدمت هزاران سال در سواحل هر قاره مسکونی پیدا شده است. تعداد فزاینده‌ای از محققین - جغرافی‌دانان، باستان‌شناسان، مردم‌شناسان، علاقه‌مندان آماتور- توجه خود را به آنچه در فراساحل نهفته است معطوف می‌کنند. جسی هالیگان، یک انسان شناس در تگزاس A&M، به من گفت: «هر جا که به طور سیستماتیک نگاه کرده ایم، مناطقی را پیدا کرده ایم که منظره قبلی باقی مانده است. و در بسیاری از آن مکان‌ها، آن مناظر سابق دارای سایت‌هایی روی آن‌ها بوده است.» تصویر توسط Owen Pomery.

منبع: وینس گافنی

در مجموع، زمین هایی که Aquaterra را تشکیل می دهند، به رنگ نارنجی، به جرمی به اندازه آمریکای جنوبی است. دامنه وسیع این یافته های زیر آب قابل توجه است. تبرهای دستی 300000 تا 1.4 میلیون ساله در آب‌های آفریقای جنوبی پیدا شده‌اند. آثار باستانی نئاندرتال با قدمت بیش از 200000 سال در زیر دریای شمال کشف شده است. در سال‌های 2014 و 2015، یک پروژه لایروبی در تنگه مادورا در اندونزی، گنجینه‌ای غنی از فسیل‌های 120،000 تا 160،000 ساله، از جمله بقایای انسان‌های اولیه و مجموعه‌ای از گونه‌های مگافونال را به ارمغان آورد.

یافته‌هایی که مستقیما بر داستان انسان مدرن تأثیر می‌گذارند، از آخرین چرخه یخبندان به دست آمده‌اند. در دریای مدیترانه، نزدیک مارسی، فرانسه، غار کاسکوئر وجود دارد که ورودی آن، 120 فوت زیر سطح دریا، امکان دسترسی غواصان به اتاق‌های خشک داخلی مزین به حکاکی‌ها و نقاشی‌های دیواری مربوط به 19000 تا 27000 سال پیش را فراهم می‌کند.

در بالتیک، نزدیک آلمان، به تازگی کشف شده Blinkerwall وجود دارد، یکی از قدیمی ترین و بزرگترین سازه های عصر حجر اروپا - بیش از 10000 سال قدمت و بیش از نیم مایل طول دارد - که به نظر می رسد به عنوان مسیر حرکت برای شکار گوزن شمالی استفاده می شده است. در سواحل جنوبی انگلستان، در صخره بولدنور، نزدیک جزیره وایت، غواصان تقریبا 1000 ابزار سنگی و مقدار زیادی مواد آلی را کشف کرده‌اند که به دلیل کمبود اکسیژن حفظ شده‌اند، از جمله قطعات چوب کار شده، آثار غذا و قدیمی‌ترین تکه‌های ریسمانی که تا به حال در بریتانیا یافت شده است.

اقدامی در سراسر اقیانوس اطلس نیز وجود دارد. ماهیگیران در منطقه خلیج چساپیک آنقدر مصنوعات را جمع آوری کرده اند که مقاله ای در سال 2020 در یک مجله باستان شناسی، یافته ها را بر اساس ابزارهای کشف سازماندهی کرد: آنهایی که توسط تراول های میگو، لایروبی گوش ماهی، خرچنگ خرچنگ یا انبر صدف به نور آورده شده اند. در خلیج مکزیک نیز فعالیت هایی وجود دارد.

جسیکا کوک هیل، زمین‌باستان‌شناس دریایی، در تشریح کاری که او و دیگران در آنجا انجام داده‌اند، به من گفت: «نمی‌توانی بدون برخورد با مکانی از یک قایق در خلیج آپالاچی - در سمت شرقی آن خلیج، بیفتی.» کوک هیل وابسته به مرکز تحقیقاتی مناظر غوطه‌ور در دانشگاه برادفورد در انگلستان است - یک مرکز جهانی مهم برای متخصصان در این زمینه.

بیشتر اکتشافات به طور تصادفی انجام می شود. غواصان تفریحی وسایل را جمع می کنند. قایق های ماهیگیری اشیاء را در تورهای خود می بندند. کلکسیونرهای آماتور در نزدیکی لاهه، در هلند، به طور مرتب ابزار، فسیل و استخوان را در سواحل زاندموتور، شبه جزیره مصنوعی ایجاد شده با شن و ماسه مکش شده از بستر دریا پیدا می کنند. در صخره بولدنور، غواصانی که در حال کاوش در بقایای یک جنگل باستانی غوطه‌ور بودند، متوجه شدند که خرچنگ‌ها ابزارهای عصر حجر را در حالی که حفره‌های خود را حفر می‌کنند، به کف دریا پرت می‌کنند.

هنگامی که مکان ها یافت می شوند، کار پر زحمت کاوش و حفاری آغاز می شود. انجام باستان شناسی در زیر آب چالش های خاصی را به همراه دارد. غواصان با توجه به مقدار هوای موجود در مخازن خود، باید در فواصل کوتاه و هدفمند کار کنند. آنها باید با تجهیزات ویژه فرود آیند: تخته های نوشتاری زیر آب، شناورهای نشانگر بادی و واحدهای GPS، کیسه های پلاستیکی از قبل برچسب دار. حیواناتی وجود دارند که باید با آنها مبارزه کرد: مارماهی ها از لانه های خود دفاع می کنند. خاطرات شما را آزار می دهند. نیش چتر دریایی شرایط اقیانوس - آب سرد، جریان های قوی، دید وحشتناک - می تواند مشکل باشد.

هلن فار، باستان شناس دریایی در دانشگاه ساوتهمپتون، کار در دریای شمال را مانند «غواصی در چای سرد» توصیف کرده است.

در نوامبر 2025، برای شرکت در کنفرانسی در آکادمی باشکوه بریتانیا با عنوان "گرفته شده در سیل" به لندن پرواز کردم، که بسیاری از چهره های برجسته در مطالعه مناظر زیر آب و باستان شناسی را گرد هم آورد. ما خودمان غوطه ور بودیم، در فضایی بدون پنجره در جایی که نقشه ساختمان از آن به عنوان طبقه «پایین همکف» یاد می کرد، جمع شده بودیم.

سخنران پایانی کنفرانس جف بیلی، باستان شناس بریتانیایی بود که بیش از 50 سال را صرف انجام تحقیقات در سراسر جهان کرده است، با تمرکز در دهه های اخیر بر آنچه در زیر آب وجود دارد. نگاه او به نوعی هم گریزل و هم باوقار است. در آخرین اظهارات خود، بیلی یک آزمایش فکری را پیشنهاد کرد: آینده ای دور را تصور کنید که در آن سطح آب دریاها حدود 200 فوت افزایش یافته است - نوعی افزایش که اگر قطب جنوب و گرینلند تمام پوشش یخی خود را از دست بدهند ممکن است رخ دهد. او برای اینکه به ما نشان دهد اروپا با سطح دریا به این بالا چه شکلی خواهد بود، نقشه ای را روی دیوار نشاند.

بریتانیا و ایرلند به مجمع الجزایر کوچکی تبدیل شده بودند. سواحل و نواحی پست شمال غربی اروپا در اعماق آب قرار دارند. دور از ساحل، نقاط قرمز حاشیه کوچک شده قاره را پوشانده اند که نشان دهنده شهرهای غرق شده به طور کامل یا جزئی است: لندن. لیسبون بارسلونا رم آمستردام کپنهاگ

در این سناریو، بیلی پرسید، چه می‌شد اگر باستان‌شناسان آینده بتوانند فقط آنچه را که بالای سطح دریا باقی مانده است، در مکان‌هایی که امروزه به خوبی از ساحل فاصله دارند، مطالعه کنند؟ اگر آنها هیچ مدرکی از فرهنگ مبتنی بر دریا در شهرهایی که باقی مانده بودند نمی دیدند، در مورد زندگی در اروپای قرن بیست و یکم چه تصوری می کردند؟ او گفت: "آنها فکر می کنند اساسا زمینی است، با مراکز اصلی قدرت در مادرید، پراگ، مسکو - مکان هایی مانند آن. زیرا تمام شهرهای پایتخت اروپای غربی زیر آب خواهند بود و بیشتر زیرساخت هایی که از تمدن کنونی ما پشتیبانی می کند."

این کمی طولانی است، اما کمک می کند تا آنچه را که از آغاز باستان شناسی مدرن اتفاق افتاده است، در کانون توجه قرار دهیم. در جمع آوری تصویری از گذشته خود، بر آنچه در خشکی باقی مانده است (در ارتفاعات سابق) تمرکز کرده ایم و در عین حال آنچه در زیر آب نهفته است را نادیده می گیریم. نتیجه این است که ما تصویری از گذشته خود جمع آوری کرده ایم که احتمالا به همان اندازه تکه تکه و گمراه کننده است که باستان شناسان آینده ممکن است از دنیایی که امروز در آن زندگی می کنیم جمع آوری کنند. شاید خیلی چیزها را از دست داده باشیم.

با این حال، چیزی که هرگز نخواهیم یافت، ویرانه های یک تمدن گمشده در اعماق دریا است. این نوع تفکر، آرزویی و شبه علمی، مربوط به نویسنده مشهور بریتانیایی گراهام هنکوک است، که کتاب دنیای زیرین (2002) این ایده را ترویج کرد که تمدن های پیشرفته دریانوردی در آخرین عصر یخبندان شکوفا شدند و سپس توسط دریاها بلعیده شدند و تنها آثاری مرموز از خود به جای گذاشتند. محبوبیت آن متخصصان این رشته را دیوانه می کند. نیکلاس فلمینگ، زمین‌باستان‌شناس دریایی بریتانیایی، «چیزهای فرقه» آن را برای من توصیف کرد.

اگر مطالعه مناظر باستانی غرق شده دارای یک شخصیت پایه گذار باشد، آن فلمینگ است. تقریبا همه کسانی که برای این مقاله با آنها صحبت کردم، او را به عنوان یک محرک اصلی توصیف کردند. بنابراین پس از کنفرانس، به ملاقات او در خانه اش در ساری، حدود 30 مایلی جنوب غربی لندن رفتم. فلمینگ حرفه ای شگفت آور متنوع، پرماجرا و سازنده داشته است. این در دهه 1950 آغاز شد، زمانی که او به عنوان یک کماندو و غواص با خدمات ویژه قایق نیروی دریایی سلطنتی (تقریبا معادل نیروی دریایی SEAL) آموزش دید. سپس تحصیلات دکترا را در رشته اقیانوس شناسی در کمبریج ادامه داد.

در طول هفت دهه گذشته، فلمینگ بیش از 300 مقاله و گزارش منتشر کرده است و همچنین در آب های بیش از 30 کشور شیرجه زده است - که مدت ها پس از یک تصادف اتومبیل در بالکان در سال 1969 که او را از سینه به پایین فلج کرد، ادامه یافت. هنگام غواصی از آن نقطه به بعد، از هیچ وسیله خاصی استفاده نمی کرد: او به جای پاهایش با دستان خود شنا می کرد و فقط هنگام ورود و خروج از آب به کمک نیاز داشت.

فلمینگ، 90 ساله، ظاهری شبیه یک ماجراجوی انگلیسی بازنشسته از دوران گذشته دارد. موهایش سفید است و سبیل دریایی به سر دارد که باعث افتخار لرد کیچنر می شد. او که روی ویلچرش نشسته بود، در سالن جلویش از من استقبال کرد و بعد، بدون اتلاف وقت برای تشریفات، مرا به اتاق کارش برد. فلمینگ در مورد کار دکتری که در کمبریج انجام داده بود به من گفت، جایی که با بررسی بندرهای یونان و روم و غارهای باستانی سطح دریا و تغییرات زمین ساختی در مدیترانه را مطالعه کرد. به عنوان بخشی از این تلاش، او بر روی صدها مکان غوطه ور از دوران باستان کلاسیک کار کرد.

در اوایل دهه 1960، او معتقد بود که مکان‌های قدیمی‌تر ممکن است زیر آب باقی بمانند، و او و دیگران می‌توانند آنها را پیدا کنند. جیمی سالمونز برای آتلانتیک

نیکلاس فلمینگ، 90 ساله، آب های بیش از 30 کشور را کاوش کرده و حتی پس از یک تصادف که او را تا حدی فلج کرد، به شیرجه زدن ادامه داده است. بسیاری از باستان شناسان مخالف بودند. حتی زمانی که گهگاه آثار باستانی بسیار قدیمی پیدا می‌شد - معروف‌ترین آن، شاید یک زوبین شاخ گوزن 14000 ساله که یک کشتی ماهیگیری به نام کولیندا در سال 1931 از دریای شمال در بلوکی از ذغال سنگ نارس بیرون آورده بود، به عنوان یک کنجکاوی منزوی تلقی می‌شدند. اما فلمینگ آنها را به عنوان تأییدی بر این موضوع تعبیر کرد که کل جهان غرق شده تاریخ بشر در انتظار کشف است.

او به من گفت: "من می دانستم که قرار است چه کار کنیم و چه چیزی پیدا خواهیم کرد." "و ما انجام دادیم."

نقطه عطف مهمی در تابستان سال 1967 رخ داد، زمانی که فلمینگ هنگام شنا در آب های کم عمق در سواحل جنوبی یونان با ویرانه های یک شهر 5000 ساله روبرو شد که امروزه به نام پاولوپتری شناخته می شود، جایی که شبکه های خیابانی، حیاط ها و ساختمان های چند اتاقه همگی زنده مانده بودند. باستان شناسان از تکنیک های مختلفی برای تاریخ گذاری چنین مکان هایی استفاده می کنند: بازسازی سطح دریاهای باستانی. تاریخ گذاری لایه های رسوبی که سایت ها در آنها یافت می شوند. مقایسه سفال، ابزار، و سبک های معماری با آنهایی که در خشکی یافت شده اند. تاریخ گذاری رادیوکربن هر ماده آلی باقیمانده

پاولوپتری قدیمی ترین شهر برنامه ریزی شده ای است که تاکنون در زیر آب پیدا شده است.

در دهه بعد، فلمینگ به جستجوی سایت های قدیمی تر ادامه داد. و در سال 1981، در جزیره کوچکی به نام آگیوس پتروس، بقایای یک روستای نزدیک به 8000 ساله را کشف کرد. همانطور که او در کتاب خاطرات خود در سال 2021، Apollonia on My Mind، توضیح داد، روستاییان دوران نوسنگی یک «نقطه ایده‌آل» را انتخاب کرده‌اند - مکان زیر آب، در همسایگی یک ورودی سرپوشیده و دارای چشمه‌ای آب شیرین، زمانی روی شبه‌جزیره‌ای قرار می‌گرفت که به خلیج می‌رسید.

دیگران نیز در حال کشفیات بودند. از سال 1978 تا 1988، باستان شناس دانمارکی سورن اچ اندرسن کاوش های فشرده را در دریای بالتیک در محل استقرار غوطه ور تایبریند ویگ رهبری کرد - کاوش هایی که تعداد زیادی از مواد آلی حفظ شده را به دست آورد که بسیاری از آنها بیش از 7000 سال قدمت دارند، از جمله قایق های چوبی تزئین شده، قایق های چوبی و ماهی های تزیین شده. باقی می ماند.

در سال 1984، باستان شناس دریایی اسرائیلی، ایهود گالیلی، در حین انجام کار پیمایش معمولی در دریای مدیترانه، نزدیک حیفا، مکانی را کشف کرد که اکنون به نام آتلیت یام شناخته می شود: دهکده ای 9000 ساله غوطه ور با تمامیت خارق العاده. دارای خانه‌ها، چاه‌ها و شواهدی از کشاورزی و فعالیت‌های آیینی، از جمله دفن انسان‌ها بود.

در اوایل دهه 80، فلمینگ کمتر به مطالعه مکان‌های کلاسیک علاقه داشت. بالاخره روی صدها کار کرده بود. او به من گفت: "خوب، آنها بسیار بصری هستند." "آنها زیبا هستند. اما یک بندر رومی دیگر؟" باستان‌شناسی بسیار قدیمی‌تر چیزی بود که اکنون فلمینگ را مورد توجه قرار می‌داد - به قول او «بازی بزرگ». او به یاد داشت که فکر می کرد: «شما می توانید نئاندرتال ها را در بستر دریا زندگی کنید. می‌توانستید فیل‌ها و کرگدن‌ها را در کف دریای شمال و مدیترانه سرگردان داشته باشید.»

در آن زمان، جف بیلی شروع به افکار مشابه کرد. او کار خود را در دهه 1970 با مطالعه شواهدی از سکونتگاه های ساحلی باستانی آغاز کرد. به طور خاص، او انباشته‌ای از پوسته‌های دور ریخته شده، یا میان پوسته‌ها را مطالعه کرد که ده‌ها هزار مورد از آن‌ها در امتداد سواحل جهان زنده مانده‌اند، برخی از آنها صدها فوت طول و ده‌ها فوت ارتفاع دارند. لایه‌های صدف‌ها که پس از خورده شدن محتویات آن‌ها روی هم انباشته شده‌اند، سوابق طولانی‌ای از فعالیت‌های انسانی، از جمله سنگ‌های پوسته‌دار، ابزارهای استخوانی، زغال سنگ‌های قدیمی و گاهی اوقات شواهدی از دفن انسان‌ها را حفظ می‌کنند.

چنین مکان هایی در حدود 6000 تا 7000 سال پیش به تعداد زیاد ظاهر شدند، درست زمانی که سطح دریاها به تدریج در حال تثبیت بود - در اطراف جایی که اکنون هستند.

در دهه 70، اکثر باستان شناسان فکر می کردند که توضیح این پدیده ساده است. در حالی که سطح دریاها در حال افزایش بود، این تئوری ادامه داد، مناطق ساحلی به سادگی در حال تغییر بودند تا از طیف وسیعی از فعالیت های انسانی مرتبط با پیچیدگی اجتماعی پشتیبانی کنند. اما هنگامی که سطح دریاها ثابت شد، نوعی انقلاب پس از یخبندان رخ داد. "بوم!" بیلی گفت و آن دیدگاه را برای من توصیف کرد. ناگهان با این انفجار از تپه‌های صدفی، سکونتگاه‌های ساحلی، فن‌آوری ماهیگیری، قایق‌های کاوشگر و غیره در سرتاسر جهان مواجه می‌شوید.»