دوازده حواری ترامپ از قبل توبه کرده اند

در عرض سه روز از دعای 12 اسقف کاتولیک بر سر رئیس جمهور دونالد ترامپ در دفتر بیضی شکل، عذرخواهی آغاز شد. اسقف اعظم میلواکی جفری گروب از مشارکت خود پشیمان شد و اسقف Des Moines ویلیام جونسن اذعان داشت که باید کاربردهای سیاسی را که ممکن است این مناسبت به آن اختصاص داده شود، پیش بینی می کرد.

اسقف ها ظاهرا انتظار داشتند که با رئیس جمهور یک مخاطب خصوصی داشته باشند. در عوض، آنها به‌عنوان شخصیت‌های فرعی در تولید کاخ سفید ظاهر شدند، دست‌های درازشان برای آیندگان و بلافاصله برای رسانه‌های اجتماعی حفظ شد.

یکی مظنون است که واتیکان با اعمال زیرکانه تری در تصاحب اقتدار کلیسایی مواجه شده است. از این رو، بسیار کنجکاوتر بود که اسقف‌ها از این که خود را در انتهای یکی از آنها دیدند، چنان متعجب شدند.

این اپیزود یک وارونگی جذاب را برجسته می‌کند، a la Trump. رئیس‌جمهور، که رابطه‌اش با دکترین مسیحی به ندرت جاذبه‌ی اصلی جذابیت مذهبی‌اش بوده است، به‌نظر می‌رسد که به طرز چشمگیری با امکانات سیاسی شمایل‌نگاری مسیحی آشنا است. به نظر می رسد اسقف ها، که شغلشان به درک اهمیت مراسم بستگی دارد، آنچه را که هنگام ورود امر مقدس به قاب دوربین روی می دهد، دست کم گرفته اند.

قرار بود جلسه 22 اکتبر به موضوعاتی با جدیت قابل توجه مربوط شود: اجرای قانون مهاجرت و برخورد با مذهبیون در میان آنها. پس اسقف ها دلیلی برای جلب توجه رئیس جمهور داشتند.

اما، در عوض، مصنوع عمومی ماندگار، عکسی از 12 روحانی بود که در اطراف ترامپ جمع شده بودند و در میز قاطع نشسته بودند و دعاهایشان را می گرفتند.

عدد 12 احتمالا تصادفی بوده است. شباهت بصری به تابلوی کتاب مقدس با این وجود به سختی از دست می‌رفت، اگرچه این سوال که چه کسی نقش مرکزی را اشغال می‌کرد بسیار پیچیده‌تر بود.

گراب متعاقبا توضیح داد که ضبط بدون اطلاع اسقف انجام شده است. او گفت که این دیدار هرگز به عنوان یک تایید نبوده است.

متأسفانه برای اسقف اعظم، عکس ها به طور بدنامی نسبت به اهداف سوژه های خود بی تفاوت هستند. و شاید متأسفانه‌تر برای او، ترامپ مدت‌هاست که فایده آنها را درک کرده است.

چه کسی می تواند زمانی را که در ژوئن 2020 در بیرون کلیسای اسقفی سنت جان ظاهر شد و کتاب مقدسی در دست داشت فراموش کرد؟ این ژست نیازی به آشنایی خاصی با محتوای کتاب نداشت، کتابی که مقدمه خود را انجام داد. ترامپ فهمیده بود که کتاب مقدس می تواند از نظر سیاسی مفید باشد بدون اینکه هرگز آن را باز کند.

محافل نماز مکرر در کاخ سفید ترامپ از منطق بصری مشابهی پیروی می کنند: رئیس جمهور توسط رهبران مذهبی احاطه شده است، دستان آنها به سمت او دراز شده است. هر آنچه از خدا خواسته شود، مخاطب زمینی تصویری آسان و قابل درک از دلجویی معنوی دریافت می کند.

معنای کلامی این برخوردها تقریبا اتفاقی است. چه اسقف‌ها قصد برکت دادن به ترامپ را داشته باشند، چه او کتاب مقدسی را که در دست دارد خوانده باشد یا دعاهایی که بر او انجام می‌شود تأثیری بر رفتار او داشته باشد، این تصاویر قبلا به هدف خود رسیده‌اند: برای کسانی که تمایل دارند رئیس‌جمهوری را در ارتباط با مسیحیت ببینند، این منظره انجیل خودش است.

وابستگی ترامپ به جمهوری‌خواهان لایه‌ای دیگر به همه اینها اضافه می‌کند، زیرا هیچ چیز تازه‌ای در مورد استناد حزب به مسیحیت وجود ندارد. رونالد ریگان اهمیت انتخاباتی راست مذهبی را درک می کرد، در حالی که جورج دبلیو بوش از ایمان خود با آشنایی مردی که برایش موضوعی همیشگی بود، برای مثال صحبت کرد.

با این حال، سهم ترامپ در این سنت به طور غیرعادی تصویری بوده است.

به نظر می‌رسد که او کشف کرده است که نمادگرایی مذهبی می‌تواند وابستگی سیاسی را بدون نیاز به توضیح الاهیاتی ارتباط برقرار کند. کتاب مقدسی که قبل از اینکه کلیسا بتواند کاری را انجام دهد که ممکن است برای انجام یک موعظه با مشکل مواجه شود، بالا نگه داشته شود، درست همانطور که یک اتاق مملو از اسقف ها می تواند احساس تایید را منتقل کند، حتی زمانی که حاضران متعاقبا ارائه آن را انکار کنند.

در کاتولیک، این امر به ویژه جالب می شود، زیرا اقتدار اخلاقی کلیسا فراتر از وفاداری حزب است. اسقف‌های آن موظفند با رهبران سیاسی، از جمله آن‌هایی که با سیاست‌هایشان مخالف هستند، تعامل کنند.

با این حال، تفاوت بین دعا کردن برای یک رئیس جمهور و ظاهر شدن برای برکت دادن به ریاست جمهوری او، تمایزی است که در قانون کانون بهتر از اینستاگرام باقی می ماند.

طنز این است که کاتولیک دو هزار سال را صرف اصلاح زبان نشانه ها کرده است. اسقف‌های آن می‌دانند که ژست‌ها معنایی فراتر از کلمات دارند و مناجات آنها بر اساس این گزاره است.

با این حال، به نظر می رسد آنچه آنها اشتباه قضاوت کرده اند، وجود مراسم رقیب است که از طریق عملیات ارتباطات کاخ سفید این رئیس جمهور خاص انجام شده است، که در آن دوربین تعیین می کند که مردم چه چیزی را برای دیدن دعوت می کنند.

اسقف ها می توانند مقاصد خود را توضیح دهند و تمایز الهیاتی بین شفاعت و تأیید ad nauseum را روشن کنند، اما تصویر باقی می ماند.

12 اسقف به امید شنیدن صدای خود به واشنگتن آمدند. افسوس، آنها دریافتند که در حضور رئیس جمهور، دیده شدن می تواند بسیار مهمتر باشد.