دوسالانه گوانگجو سیاست را از هنر حذف نمی کند - درک ما را از چیستی سیاست گسترش می دهد

پیش از افتتاحیه دوسالانه گوانگجو در سال 2026، این نمایشگاه تکراری بیش از آنچه که احتمالا برای آن چانه زنی می شد توجه رسانه ها را به خود جلب کرد. زمانی که تایوان پس از حذف هویت جزیره خودگردان از عنوان نمایشگاه، سازمان دهندگان را به "سانسور سیاسی" متهم کرد، با مداخله وزارتخانه های فرهنگی و امور خارجه تایوان به سرعت یک مناقشه دیپلماتیک شروع شد. اگرچه دوسالانه در نهایت این نام را بازسازی کرد، اما این تصمیم چین را که مدعی حاکمیت بر تایوان است، خشمگین کرد.

چین با استناد به نقض سیاست «چین واحد»، نصب خود را به طور ناگهانی متوقف کرد و رسما از نمایشگاه خارج شد.

در کنفرانس مطبوعاتی روز افتتاحیه، رئیس بنیاد بینال گوانگجو، یون بومو، از طریق یک مترجم، سعی کرد با وضعیتی که سازمانش اکنون در آن قرار گرفته بود، مقابله کند و گفت: «هنر هنر است؛ سیاست سیاست است» و از رسانه‌ها و بینندگان خواست هنر را از سیاست جدا کنند و ضمن عذرخواهی برای جنجال‌های اخیر. این بیشتر شبیه یک بیانیه روابط عمومی بود تا یک فکر واقعی.

چگونه می توان هنر را از سیاست جدا کرد، به ویژه در شهری مانند گوانگجو، که مسلما سیاسی ترین مکان برای دوسالانه هنر معاصر است و تأسیس آن یادآور قیام وحشیانه گوانگجو در سال 1980 است که سرکوب شد؟

اگر دوسالانه حاضر نشانه‌ای باشد، پاسخ این است که نمی‌توان آنها را از هم جدا کرد، زیرا نمایشگاه اصلی از ارتباط بین این دو ابایی ندارد. «شما باید زندگی خود را تغییر دهید» که توسط هنرمند هو تزو نین، با چه کیونگفا، گاهی پارک و برایان کوان وود اداره می شود، هنر و سیاست را به آرامی در بر می گیرد. در اینجا، سیاست صرفا مربوط به دولت‌ها، ناسیونالیسم و ​​ژئوپلیتیک نیست، بلکه مربوط به امور روزمره و شخصی است که در خانواده‌ها و روابط، بدن و خاطرات وجود دارد.

یون بومو، رئیس بنیاد بینال گوانگجو در طی کنفرانس مطبوعاتی افتتاحیه. عکس هوانگ این هو/©بنیاد دوسالانه گوانگجو

دوسالانه ها باید تغییر کنند

در نمایش تا 15 نوامبر، "شما باید زندگی خود را تغییر دهید" نام خود را از خط پایانی شعر راینر ماریا ریلکه "تنه باستانی آپولو" (1908) گرفته است، که هو در چند سال گذشته با آن درگیر بوده است. با این حال، دوسالانه چیزی بیش از بسط یک شعر است. قصد دارد تفاوت ایجاد کند. برای شروع، هو با کاهش عمدی تعداد شرکت کنندگان به تنها 43 هنرمند و گروه، که کمترین تعداد از زمان تأسیس آن در سال 1995 است، آنچه را که «مدل توسعه طلبانه تورمی دوسالانه» می نامد، به چالش می کشد.

هو درباره سومین پروژه سرپرستی خود به ARTnews گفت: «دوسالانه‌ها بزرگ‌تر می‌شدند و در سایت‌های بیشتری پخش می‌شدند. "این منابع محدود را تحت فشار قرار می دهد. همه اینها به این عدم پایداری توجه مخاطبان و تیم مدیریت محلی می افزاید و همچنین فرآیندهای هنرمندان را ناپایدار می کند."

هو گفت که در ارائه مجموعه کوچک‌تری از هنرمندان، امیدوار است از «دوسالانه برای نمایش شیوه‌های هنرمندان استفاده کند، نه فقط یک اثر هنری،» و به بینندگان این امکان را می‌دهد تا حسی از پیشرفت یک هنرمند در طول حرفه‌ی خود داشته باشند.

یکی از نمونه‌ها به صورت معرفی گسترده‌ای از کار هنرمند ژاپنی ساکن توکیو، ساساکی کن است که 60 نقاشی در گالری‌های متعدد در معرض دید دارد. این نقاشی‌هایی که به دقت رندر شده‌اند، اغلب با اشیای پیش پا افتاده مرتبط با زندگی روزمره هنرمند، تمرین هنرمند را نشان می‌دهند، که متن دیوار آن را به‌عنوان «بازجویی مداوم از یوگا (نقاشی به سبک غربی)» توصیف می‌کند که در نقاشی به‌عنوان شکلی از نقد کاوش می‌کند.

هو گفت: «توسعه این جدول زمانی و دیدن و حس کردن پیشرفت‌های فعالیت‌های هنری و همچنین مسیر زندگی آنها برای من بسیار جالب بود.

نمای نصب «شانزدهمین دوسالانه گوانگجو: شما باید زندگی خود را تغییر دهید»، 2026، آثاری از جولیوس کولر (پیش‌زمینه)، اینسی اوینر (مرکز) و خانه مادران می (دیوار پشتی) را نشان می‌دهد. عکس جئون بیونگ چول/©بنیاد دوسالانه گوانگجو

یک مسیر هدایت شده، مداری

«شما باید زندگی خود را تغییر دهید» که شامل پنج گالری است، مانند یک سفر هدایت‌شده است که به تدریج در مقیاس پنج منطقه متصل گسترش می‌یابد، با هنرمندانی مانند ساساکی، که به عنوان راهنما خدمت می‌کنند، که هو به حضور ویرژیل در کمدی الهی مرتبط است. در این نقش، ساساکی با نصب مواد آزمایشی توسط هنرمند سوئدی الاصل و ساکن برلین، نینا کانل و حتی صخره های آتشفشانی جزیره ججو، که در نوع خود شبیه مجسمه هستند، همراه می شود. (آتشفشان های ججو و مراقبان آنها در پارک سنگی ججو به عنوان هنرمندان شرکت کننده در این بینال فهرست شده اند).

اولین بخش موضوعی دوسالانه، "مولکول ها و من"، به تغییر در کوچک ترین سطح، از طریق مواد، ماده و فرد به عنوان واحد اساسی جامعه می پردازد. در ورودی، شعر ریلکه که بر روی تابلوی شفاف چاپ شده است، به مخاطبان سلام می کند. درست فراتر از آن، حوضچه رزین کهربایی گلدین + سنبی (2006) در مقیاس بزرگ قابل مشاهده است که با دو تن رزین درخت کاج در گالری ریخته شده است. بعد «پیوندها و بدن» می آید، مراقبه ای در مورد اینکه چگونه روابطی که ایجاد می کنیم، به ویژه در خانواده مان، بر بدن ما تأثیر می گذارد.

در اینجا، بازدیدکنندگان می‌توانند در یکی از میزهای هنرمند فقید اسلواکی، جولیوس کولر، علیه خودشان (رو به آینه) پینگ پنگ بازی کنند.

"مناظر و یادگیری" با در نظر گرفتن محیط های اجتماعی و فیزیکی گسترده تر که در آن هویت ها و ذهنیت ها شکل می گیرند، لنز را بیشتر گسترش می دهد. در اینجا، گالری یک سفارش جدید، Bullim (افزایش)، توسط هنرمند کره ای صدا و اجرا، Kwon Byungjun و هنرمند رسانه ای ساکن سئول، Park Chan-kyong را به نمایش می گذارد.

هنرمندان با الهام گرفتن از soegeollip - یک آیین شمنی سنتی کره ای که در آن یک شمن تازه کار از خانه ای به خانه دیگر برای جمع آوری ضایعات فلزی سفر می کند - اشیاء فلزی اهدایی ساکنان سراسر استان گوانگجو و جیولای جنوبی را جمع آوری کردند و آنها را برای ساخت ابزار و وسایل صوتی ذوب کردند. اینستالیشن صوتی حاصل در طی مراسم افتتاحیه در یک اجرای زنده پویا زنده شد.

نمای نصب «شانزدهمین دوسالانه گوانگجو: شما باید زندگی خود را تغییر دهید»، 2026، با نمایش آثار ویدیویی و سنگ‌های آتشفشانی جزیره ججو در گالری چهارم. عکس جئون بیونگ چول/©بنیاد دوسالانه گوانگجو

هو توضیح داد که «کیهان و تغییر» نشان‌دهنده بزرگ‌نمایی نهایی است و تغییرات را به‌عنوان نیرویی همیشه حاضر در حال حرکت در یک جهان ظاهرا منظم نشان می‌دهد. این گالری با نور کم، آثار ویدیویی هنرمندانی مانند وانگ توو و لو یانگ از چین (که با وجود خروج کشور از بخش پاویون در نمایشگاه اصلی باقی ماندند)، سهراب هورا متولد هند، سائودات اسماعیلوا از ازبکستان و ملوین موتی ساکن روتردام را در خود جای داده است. پیش‌بینی‌های مقیاس یادبودی که سؤالات عمیق بدن، چشم‌انداز، و هستی را بررسی می‌کنند، مرکز سنگ‌های آتشفشانی مجسمه‌ای ججو را احاطه کرده‌اند.

گالری نهایی، «هوا و مفصل‌ها» به عنوان یک پایان و یک بازگشت بزرگ عمل می‌کند و هوا به عنوان استعاره‌ای کلیدی است که سفر را به زمین بازمی‌گرداند. نصب و راه اندازی بادی هزارتویی و ترکیب تکنو چند کاناله ژاکلین کیومی گورک مستقر در لس آنجلس در سال ۲۰۲۶، تمام فضا را پر می کند. بادی‌های تنفسی و پر از هوا، حس کامل شدن دایره را ایجاد می‌کنند.

Jacqueline Kiyomi Gork، Not Exactly BPM (Variation Rrose)، 2026، نمای نصب، در 2026 بینال گوانگجو. عکس جئون بیونگ چول/©بنیاد بینال گوانگجو/با احترام از هنرمند و گالری خالی؛ به سفارش شانزدهمین دوسالانه گوانگجو، با پشتیبانی مرکز ملی تحقیقات هنر، ژاپن (NCAR)، بنیاد هنر تانوتو (TAF) و گالری خالی، تجهیزات بلندگو ارائه شده توسط Meyer Sound، برکلی، کالیفرنیا

سیاست روابط و حافظه

هرجا مردم هست، سیاست هم هست. در دوسالانه کنونی گوانگجو، تعدادی از آثار با هدف تغییر نحوه نگرش و درک سیاست هستند. یکی از تکان دهنده ترین نمونه ها زن دیگری در گوانگجو 1996، 2014، 2023 (2026) توسط هنرمند سنگاپوری آماندا هنگ است که نماینده کشور خود در دوسالانه ونیز امسال است. مجموعه ای از عکس ها به بررسی سیاست رابطه مادر و دختر می پردازد و هنرمند و مادرش را در حدود سه دهه ردیابی می کند. آنها حرکات را در طول زمان تکرار می کنند، پویایی رابطه آنها با افزایش سن تغییر می کند.

تصاویر نهایی درست قبل از مرگ مادر این هنرمند گرفته شده است.

در همان نزدیکی، 322 نقاشی از اعضای خانه مادران می وجود دارد، یک اقامتگاه مشترک که در سال 2006 برای زنانی که در وقایع قیام گوانگجو زندگی کردند، تأسیس شد. مادران با نقاشی هایی که در کارگاه های هنری که در سال 2022 در آنجا شروع به کار کردند، خاطرات خود را که بر اساس رویدادهای سیاسی شکل گرفته است - چه لحظات شادی و چه تحولات - بازبینی می کنند. نتیجه مجموعه ای از آثار سیاسی نیست، بلکه آزمایشی است در جهت گیری جمعی از سیاست حافظه به طور جمعی دهه ها پس از یکی از غم انگیز ترین لحظات کره جنوبی.

عذرخواهی هنرمند آمریکایی تایوانی جیمز تی هونگ (2012–) در گالری «منظره‌ها و یادگیری» نمایش داده می‌شود و همچنین هر روز عصر بر روی نمای ساختمان دوسالانه نمایش داده می‌شود و به طور مشابه رابطه ما با حافظه را به چالش می‌کشد. شامل 11 ساعت فیلم ویدئویی گردآوری شده از عذرخواهی عمومی رهبران سیاسی در سراسر جهان، کار لزوما در مورد اشتباهاتی نیست که این سیاستمداران در گذشته مرتکب شدند، بلکه در مورد آنچه حافظه جمعی عذرخواهی عمومی در مورد سیاست امروز می گوید است.

جیمز تی هونگ، عذرخواهی، 2012، نمای نصب در نمای ساختمان بینال گوانگجو. عکس جئون بیونگ چول/©بنیاد بینال گوانگجو/با احترام به هنرمند و گالری خالی، پشتیبانی شده توسط گالری خالی

غرفه بینال گوانگجو باید تغییر کند

مانند سیاستمداران قدیمی دوران متفاوتی که در «عذرخواهی هانگ» به نمایش درآمدند، رئیس بنیاد خود یون عذرخواهی رسمی کرد و نسخه امسال را «تأسف‌آور و شرم‌آور» توصیف کرد.

در حالی که جهت کیوریتوری هو ممکن است نحوه تفکر ما را در مورد سیاست در هنر تغییر دهد، این بنیاد هنوز باید با ژئوپلیتیک پیرامون دوسالانه ای که در پی یک گسست سیاسی مهم تأسیس شده است، مقابله کند. یون بیم داشت که با به رسمیت شناختن تایوان به عنوان یک دولت-ملت، برنامه پاویون ملی دوسالانه به مناقشه دیپلماتیک بین کره جنوبی و چین در بحبوحه تنش های ژئوپلیتیکی فزاینده در سراسر آسیای شرقی تبدیل شود.

اما با حرکت رو به جلو، و با تکرار مضمون "شما باید زندگی خود را تغییر دهید"، یون خاطرنشان کرد که بنیاد در نحوه سازماندهی دوسالانه، به ویژه بخش پاویون، تجدید نظر خواهد کرد. بی‌ینال گوانگجو با معرفی غرفه‌های ملی سه سال پیش به دنبال تبدیل این نمایشگاه به معادل آسیایی دوسالانه ونیز بود که دهه‌ها نمایشگاه مرکزی را با غرفه‌های ملی همراه کرده است.

این جاه طلبی - که باعث شد حدود 50 موسسه برای شرکت در آن درخواست دهند، که برخی از آنها به نمایندگی از کشورهای مربوطه خود بودند - ثابت شده است که بیش از آن چیزی است که سازمان دهندگان می توانند انجام دهند یا آنچه گوانگجو می تواند انجام دهد. یک مناقشه سیاسی باعث شده است که بنیاد به تفکیک این دو برنامه فکر کند.

یون گفت: «زمان آن فرا رسیده است که کل سیستم پاویون را در آینده بازسازی کنیم.