دوستداران شجره نامه: چرا سگ ها در فیلم ها کمتر می میرند
آیا فیلمسازان نسبت به بیگانگی مخاطبان حساس و فزاینده با هجوم هولناک محتاط هستند؟ یا اکنون بشریت برای مقابله با آسیب های ترنر و هوچ بسیار نرم است؟ زمانی نه چندان دور بود که تماشای یک فیلم یک تجربه واضح بود. یک پسر خوب و یک پسر بد وجود خواهد داشت و شما می‌دانید که آدم بد کیست، زیرا آنها به صورت یک سگ شلیک می‌کنند. این اتفاق بیشتر از چیزی که انتظارش را داشتید رخ داد…
آیا فیلمسازان نسبت به بیگانگی مخاطبان حساس و فزاینده با هجوم هولناک محتاط هستند؟ یا اکنون بشریت برای مقابله با آسیب های ترنر و هوچ بسیار نرم است؟
زمانی نه چندان دور بود که تماشای یک فیلم یک تجربه واضح بود. یک پسر خوب و یک پسر بد وجود خواهد داشت و شما می‌دانید که آدم بد کیست، زیرا آنها به صورت یک سگ شلیک می‌کنند.
بارها بیش از آنچه انتظار داشتید اتفاق افتاد. دیوانه مکس 2، سگ مورد اصابت گلوله قرار می گیرد. انتقام، سگ تیر می خورد. ترنر و هوچ، سگ مورد اصابت گلوله قرار می گیرد. قرمز، سگ تیر خورده است. مردی با تفنگ، سگ تیر خورده است. بدلند، سگ تیرباران می شود. سربازان سگ، شما هرگز حدس نمی زنید. به خواندن ادامه دهید...
متن اصلی (انگلیسی)
Pedigree chums: why dogs are dying less in movies
Are film-makers wary of alienating increasingly sensitive audiences by offing a pooch? Or is humanity now just too soft to deal with the trauma of a Turner & Hooch? There was a time, not so long ago, when watching a film was a clearcut experience. There would be a good guy and a bad guy, and you would know who the bad guy was because they would shoot a dog in the face. It happened more times than you might expect.…