دولت آسام به یک مکان میراث جهانی در شمال شرقی هند نفوذ می کند

پارک ملی ماناس در شمال شرقی ایالت آسام هند در خطر است. دولت آسام که باید از این سایت میراث جهانی 1176 هکتاری محافظت کند، چندین سال است که به پارک تجاوز کرده است. زمین مورد مناقشه که در اصل بخشی از جنگل ذخیره شمالی کامروپ بود، به مساحت 9.3 کیلومتر مربع، به مدت 30 سال برای راه اندازی مزرعه بذر به دولت هند واگذار شد.

اداره جنگل آسام در نامه ای به شورای منطقه ای بودولند (BTC) که این منطقه را اداره می کند، گفت: پس از پایان مدت اجاره در سال 2001، این منطقه بخشی از پارک ملی ماناس و ذخیره ببر شد. در این نامه، اداره جنگل‌های آسام اشاره کرد که BTC زمین مورد تجاوز را برای کشت اجاره داده است. منابع ادعا کردند که کشاورزان محلی در این منطقه به کشاورزی مشغول هستند که به طور رسمی در پناهگاه حیات وحش، پارک ملی یا سایت میراث جهانی مجاز نیست. این نامه پرونده ای را برای تحویل آن به اداره جنگل تشکیل داد.

اداره جنگل همچنین از دولت آسام خواست تا BTC را متقاعد کند تا منطقه مورد تجاوز را به بخش جنگل آسام بازگرداند. این در محدوده بویانپارا پارک قرار دارد، جایی که مزرعه بذر کوکی‌لاباری متعلق به دولت سابق نیز در آن قرار داشت.

سازمان ملی حفاظت از ببرها (NTCA) با نگرانی در مورد تجاوز و تأثیر مخرب آن بر پارک، در چند سال گذشته به دولت آسام یادآوری کرده است که اقدامی را آغاز کند. در بیانیه‌ای به تاریخ 30 ژوئیه 2026 که در رسانه‌های اجتماعی نیز منتشر شد، NTCA از دبیر ارشد دولت آسام خواست تا "مداخله" کند و "تحویل" منطقه مورد تجاوز را به مقامات ذخایر ببر ماناس تسهیل کند.

همچنین به دولت یادآوری کرد که دستورالعملی در مورد این موضوع در 11 ژوئن ارسال شده بود، اما این مقام "از پیشرفت های انجام شده در این زمینه تاکنون آگاه نبود." پارک ملی ماناس در سال 1907 به عنوان جنگل ذخیره تعیین شد و در سال 1928 به عنوان پناهگاه حیات وحش اعلام شد. در سال 1973، اولین ذخیره‌گاه ببر هند شد. این پارک با مساحت 2837 کیلومتر مربع، بزرگترین پارک در کشور بود. در سال 2004، زمانی که BirdLife International، مشارکت جهانی سازمان‌های حفاظت از پرندگان، آن را به‌عنوان منطقه مهم پرندگان شناسایی کرد، پارک پر دیگری را در کلاه خود محکم کرد.

یونسکو در سال 1985 آن را به عنوان میراث جهانی نامگذاری کرد. یونسکو مشاهده کرد: "ماناس در مناطق حفاظت شده شبه قاره هند، به عنوان یکی از مهم ترین مناطق طبیعی باقی مانده در منطقه، که در آن جمعیت قابل توجهی از تعداد زیادی از گونه های در معرض تهدید همچنان به حیات خود ادامه می دهند، اهمیت استثنایی دارد." ماناس در دهه های 1980 و 1990 با چندین چالش مواجه شد. شورش قدرتمندی که در اواخر دهه 1980 آسام را درنوردید، تحت تأثیر نامطلوب قرار گرفت. با تبدیل شدن یک منطقه وسیع از پارک به منطقه ممنوعه ای برای مسئولان، فعالان محیط زیست و گردشگران، تلاش های حفاظتی ضربه بزرگی خورد.

شکار غیرقانونی کرگدن تک شاخ نیز در این دوره رشد کرد. طبق گزارش ها، تعداد کرگدن ها از حدود 100 در اواخر دهه 1980 به صفر رسید تا زمانی که صلح به منطقه در اواسط دهه 2000 بازگشت. انوارالدین چودوری، محقق حیات وحش، در سال 1996 تخمین زد که بیش از 80 درصد از پستانداران بزرگ پارک نیز از بین رفته اند.

در سال 1992، کنوانسیون میراث جهانی یونسکو اعلام کرد که ماناس "در خطر است". یکی از مقامات سابق بخش جنگل به The Diplomat گفت که دولت تحت رهبری حزب بهاراتیا جاناتا آسام از "واکنش متقابل" BTC در صورت پاکسازی تجاوز از پارک نگران است. جبهه مردمی بودولند (BPF) که بر شورا حکومت می کند، همچنین یکی از متحدان دولت ائتلافی به رهبری BJP در آسام است.

در همین حال، دادگاه عالی گاوهاتی دستوراتی را به دولت آسام و BTC صادر کرده است تا از تجاوز بیشتر به پارک پس از طرح دعوی حقوقی منافع عمومی (PIL) روهیت چودوری، فعال جلوگیری کنند. تجاوز به پارک‌های ملی رویکرد بی‌رویه دولت آسام را نسبت به حفاظت از جنگل‌ها و حیات وحش در این کشور آشکار می‌کند. دولت تنها پس از مداخله دادگاه عالی گاوهاتی و صدور دستور، شهرک نشینان غیرقانونی را از سایت میراث جهانی پارک ملی کازیرانگا، همچنین در آسام، در سال 2016 بیرون کرد.