دولت ترامپ یک وضعیت اضطراری گرسنگی را نادیده می گیرد

در سال 1967، دو کارمند سابق وزارت امور خارجه، ویلیام و پل پدوک، استدلال کردند که دولت ایالات متحده باید ایده جدید رایج در مورد چگونگی اعمال قدرت یک ملت بزرگ را رد کند. زمین، برادران در کتاب پرفروش خود، قحطی - 1975 پیش بینی کردند! ، به زودی از گرسنگی بی امان و سراسر قاره رنج خواهند برد و کشورهایی که گندم کشت می کنند قدرتمندترین آنها خواهند بود. در این نظم جهانی، ایالات متحده می تواند به بزرگی آتن یا بیزانس باشد - اگر دولت بتواند آنچه را که پادوک ها «این تعهد کاملا جدید برای غذا دادن به گرسنگان جهان» می نامند، کنار بگذارد.

خوشبختانه پیش بینی های برادران بسیار اشتباه بود. در دهه‌های پس از آن، جمعیت جهان دو برابر شده است و قحطی‌های فاجعه‌بار به دلیل نوآوری‌های کشاورزی و اراده رهبران جهان برای جلوگیری از گرسنگی جمعی بسیار نادرتر شده‌اند. شبکه سیستم‌های هشدار اولیه قحطی که توسط دولت پرزیدنت رونالد ریگان ایجاد شده است، می‌تواند شرایط اضطراری گرسنگی را ماه‌ها قبل پیش‌بینی کند. هر زمان که FEWS Net خطر معتبر قحطی را ارزیابی کرده است، روسای جمهور جمهوریخواه و دموکرات به طور یکسان غذا و داروهای اولیه را به خارج از کشور ارسال کرده اند تا مرگ و میر را به حداقل برسانند.

در حال حاضر، این سیستم در مورد احتمال افزایش قحطی در سومالی هشدار می دهد. و برای اولین بار از دهه 1980، دولت ایالات متحده، در مواجهه با این نوع فاجعه، هیچ کاری انجام نداده و ظاهرا قصد دارد به هیچ کاری ادامه دهد.

در سومالی، خشکسالی های متوالی که از سال گذشته آغاز شد، بیش از 1 میلیون دام را از بین برد. سومالیایی ها - که بیشتر آنها گله بز، گوسفند و شتر هستند - نمی توانند از دولت خود که فاسد است و بیشتر بودجه اندک خود را به مبارزه با الشباب، شاخه سومالیایی القاعده اختصاص می دهد، انتظار کمک داشته باشند. این گروه تروریستی کنترل یک سوم کشور از جمله زمین‌های کنار رودخانه‌ها را در اختیار دارد، جایی که اجازه داده است پروژه‌های بزرگ آبیاری از بین بروند. در سراسر سومالی، کمک های بین المللی به تازگی کمیاب است یا وجود ندارد.

نیم میلیون کودک در حال حاضر دچار سوء تغذیه حاد شدید هستند، آخرین مرحله گرسنگی قبل از مرگ، زمانی که اندام ها شروع به از کار افتادن می کنند و معمولا آسیب غیرقابل برگشت مغزی رخ می دهد. و آژانس مدیریت اضطراری سومالی پیش‌بینی می‌کند که تا حد زیادی به لطف سوپر ال نینو، ماه‌های آینده ممکن است بدترین سیل‌های ناگهانی را که این کشور در قرن اخیر دیده است، به همراه داشته باشد. آب‌های سیل می‌تواند محصولات و حیوانات را غرق کند و دسترسی به ده‌ها هزار نفر از مردمی که در کمپ‌های آوارگی زندگی می‌کنند را برای کارگران بشردوستانه باقی‌مانده در سومالی سخت‌تر کند، که برخی از آنها احتمالا از گرسنگی می‌میرند.

در ماه مه، FEWS Net شروع به نشان دادن یک خطر معتبر مبنی بر وقوع قحطی در مناطق خاصی از سومالی تا پایان سال جاری کرد. این نامگذاری به منظور خرید زمان جامعه بین المللی برای جلوگیری از مرگ و میر است، و ایالات متحده در طول تاریخ به آن عمل کرده است، حتی زمانی که مردمی که در معرض تهدید هستند در کشورهایی که با آمریکا دشمن هستند زندگی می کنند. در طول اولین دولت ترامپ، ایالات متحده

پس از هشدار FEWS Net در مورد احتمال وقوع قحطی در یمن - کشوری که تا حدی توسط یک گروه تروریستی که شعار آن عبارت "مرگ بر آمریکا" را در بر می گیرد، غذای میلیون ها دلاری را به یمن فرستاد. اوج کمک های مالی بشردوستانه به سومالی در سال 2022 بود، زمانی که دولت بایدن (با تایید کنگره) بیش از 2 میلیارد دلار برای جلوگیری از قحطی فاجعه باری که FEWS Net اعلام کرد ممکن است، هزینه کرد. محققان بعدها تخمین زدند که کمک های آمریکا به تنهایی جان حدود 3 میلیون نفر را در سراسر آفریقای شرقی نجات داد.

در سال مالی جاری، علیرغم یک پیش‌بینی مشابه، ایالات متحده دلار صفر تخصیص می‌دهد. در سال های اخیر، ایالات متحده به طور متوسط ​​450 میلیون دلار کمک به سومالی ارسال کرده است. در سال 2025، رئیس جمهور ترامپ یک چهارم این مبلغ را ارسال کرد. در ماه ژانویه، وزارت امور خارجه در یک پست در رسانه های اجتماعی اعلام کرد که تمام کمک های خارجی به سومالی را متوقف می کند و ادعا می کند که این کشور منابع آمریکایی را هدر داده است. (این مکث جدا از کاهش شدید بودجه ناشی از انحلال USAID در اوایل سال 2025 است.) حتی پس از هشدار FEWS Net، این مکث همچنان به قوت خود باقی است.

دولت ترامپ گفته است که تامین مالی را متوقف کرده است زیرا در ژانویه، دولت سومالی، در حالی که در حال توسعه مجدد یک منطقه بندری بود، انباری را که حاوی 83 تن مواد غذایی غنی شده بود، تخریب کرد که بخشی از هزینه آن توسط ایالات متحده پرداخت شده بود. (کارل اسکائو، دومین فرمانده برنامه جهانی غذا، به من گفت که سازمان در نهایت تمام مواد غذایی را بازیابی کرده است.) سخنگوی وزارت امور خارجه در ایمیلی به من گفت: «دولت ترامپ یک سیاست قاطعانه برای اتلاف، دزدی یا انحراف منابع ایالات متحده را حفظ می کند.

اما ممکن است این تصمیم چند هفته قبل از تخریب در حال انجام باشد. در نوامبر سال گذشته، بر اساس یک سند داخلی که من بررسی کردم، وزارت امور خارجه در حال بررسی توزیع کمک های خارجی به سومالی بود. بر اساس این سند، برنامه ای تنظیم شد، سپس، به طور ناگهانی، در 1 دسامبر، یکی از رهبران ارشد وزارت خارجه به افرادی که روی آن کار کرده بودند اطلاع داد که باید در عوض، طبق این سند، خود را برای عدم ارسال بودجه آماده کنند.

چه چیزی تغییر کرد؟ هیچ دلیل رسمی در آن زمان ارائه نشد. سخنگو فقط به من گفت که کمک های خارجی به طور مستمر ارزیابی می شود تا اطمینان حاصل شود که این کمک ها منافع ایالات متحده را پیش می برد. اما این وزارتخانه درست پس از آن که نیویورک تایمز تحقیقی را منتشر کرد که نشان می‌داد تقلب در مدیکید توسط ده‌ها نفر از مهاجران سومالیایی مینه‌سوتا سازماندهی شده بود، کار روی این طرح را کنار گذاشت.

در روزهای بعد، رئیس جمهور علیه جامعه آمریکایی سومالیایی انتقاد کرد: به عنوان مثال، در جریان یک جلسه کابینه که در 2 دسامبر پخش می شد، او گفت که آمریکایی های سومالیایی «از جهنم می آیند»، «کاری جز عوضی نمی کنند» و باید «به جایی که از آن آمده اند برگردند و آن را درست کنند». در پاسخ به این سوال که آیا خصومت رئیس جمهور با آمریکایی های سومالیایی به تصمیم برای پایان دادن به کمک های بشردوستانه به این کشور کمک کرده است، سخنگوی وزارت امور خارجه از پاسخ دادن خودداری کرد.

سخنگوی وزارت امور خارجه در ایمیلی که از یک حساب ایمیل مشترک وزارت امور خارجه فرستاده شده است، گفت: «ایالات متحده مسئول فراهم کردن منابع برای پاسخگویی به شرایط داخلی خود برای هر کشوری در جهان نیست.»

به نظر می رسد که کاهش بودجه ایالات متحده عواقبی در سومالی داشته باشد. در ماه مه، FEWS Net به «سطوح تاریخی پایین و رو به کاهش کمک‌های بشردوستانه» به عنوان یکی از بسیاری از عواملی که در اولین هشدار قحطی کمک می‌کند، اشاره کرد. ایالات متحده زمانی بزرگترین کمک کننده به اکثر سازمان های کمکی فعال در سومالی بود. سایر کشورها نیز در دو سال گذشته از کمک های خود عقب نشینی کرده اند.

بر اساس گزارش صندوق کودکان سازمان ملل متحد، از سال گذشته، 205 مرکز بهداشت و تغذیه در سومالی به دلیل کاهش بودجه بشردوستانه تعطیل شدند. صدها نفر دیگر به طور قابل توجهی فعالیت خود را کاهش دادند یا ممکن است به زودی تعطیل شوند. معمولا پیش‌بینی قحطی سازمان ملل و سازمان‌های غیردولتی را وادار می‌کند تا مواد غذایی غنی‌شده و خمیرهای تغذیه‌ای را در نزدیکی محل‌هایی که سیل انتظار می‌رود، بفرستند، قبل از اینکه افزایش آب راه‌ها را قطع کند. اما کمبود بودجه، میزان آمادگی این سازمان ها را به شدت محدود کرده است.

سازمان ملل هنوز به طور رسمی قحطی را در هیچ بخشی از سومالی اعلام نکرده است. اما شرایط فقط بدتر می شود. جنگ دولت ترامپ در ایران باعث شده است که هزینه غذا، سوخت و کود به شدت افزایش یابد. قیمت عرضه یک کارتن خمیر بادام‌زمینی درمانی - درمانی غنی‌شده برای کودکانی که از سوءتغذیه خیلی ضعیف هستند و نمی‌توانند غذا را هضم کنند - چهار برابر شده است. قیمت آب تمیز هم همینطور. سخنگوی وزارت امور خارجه گفت که ایالات متحده از دولت سومالی خواسته است تا نقش بیشتری در مبارزه با گرسنگی ایفا کند.

در همین حال، دولت ترامپ با پیچیده کردن نحوه ارسال پول توسط آمریکایی‌های سومالیایی به خانه‌های خود - جریان درآمدی که معمولا بیش از همه کمک‌های بشردوستانه به این کشور است، خرید اقلام ضروری را برای مردم سومالی سخت‌تر کرده است.

این که آیا ترامپ هرگز تصمیم به از سرگیری کمک به سومالی خواهد گرفت یا نه مشخص نیست. (وزارت امور خارجه حاضر به گفتن این موضوع نشد.) در سال 1985، پیتر مک فرسون، رئیس USAID در زمان ریگان و معمار FEWS Net، عکس‌هایی از کودکان اسکلتی اتیوپیایی را به دفتر بیضی آورد، که باعث شد ریگان به معروف اعلام کند «یک کودک گرسنه علیرغم سیاست نمی‌داند» و به کشورش در گذر از قحطی مارکسیست کمک کرد. مک فرسون به من گفت که معتقد است وقتی تصاویر مشابهی در اخبار شبانه منتشر می شود، ترامپ در کمک به سومالی تجدید نظر خواهد کرد. او گفت: «البته، تا آن زمان، بسیاری از مردم خواهند مرد.

همچنین مشخص نیست که آیا دولت ترامپ حتی به هشدار درباره قحطی در خارج از کشور علاقه دارد یا خیر. وب سایت FEWS Net برای نیمی از سال گذشته تاریک شد زیرا دولت USAID را برچید. این برنامه بعدا در وزارت امور خارجه از سر گرفته شد، اما تابستان امسال، انتشار پیش‌بینی‌های گرسنگی در سومالی، افغانستان و یمن را متوقف کرد.

(به گفته سخنگوی، گزارش های داخلی در این مدت ادامه یافت.) پس از واکنش کارشناسان و اعضای گارد بشردوستانه قدیمی، از جمله رئیس بنیاد راکفلر، هر سه پیش بینی عمومی در ماه سپتامبر از سر گرفته شد.

ایالات متحده به ارائه مقدار قابل توجهی کمک‌های بشردوستانه در سراسر جهان ادامه می‌دهد، اما آن را به شیوه‌ای توزیع می‌کند که آشکارا بر اساس مصلحت‌های سیاسی هدایت می‌شود، نه نیاز. برنامه راهبردی کنونی وزارت امور خارجه بیان می‌کند که «پایگاه‌های جهانی یا بشردوستانه» راهنمای ارسال کمک‌های نجات غریق نیست. سیاست خواهد شد. غذا برای صلح، یک برنامه بشردوستانه فدرال که محصولات مازاد تولید شده توسط آمریکا را به خارج می فرستد، برای حذف بسیاری از کشورهای اکثریت مسلمان، از جمله سومالی، که سازمان ملل می گوید سطوح «اضطراری» و «فاجعه بار» از گرسنگی را تجربه می کنند، بازنگری شده است.

طرح دولت ترامپ برای نحوه مبارزه با گرسنگی جهانی، چیزی که طبق قانون باید تولید شود، اکنون بیش از یک ماه به تاخیر افتاده است. (سخنگوی وزارت امور خارجه نوشت که دولت قصد دارد «به محض اینکه بتوانیم» این گزارش را ارائه کند.) چشم انداز آخرالزمانی برادران پادوک ممکن است هرگز محقق نشده باشد. اما نیم قرن بعد، استدلال آنها علیه غذا دادن به گرسنگان زندگی جدیدی پیدا کرد.