دولت فرانسه پشت یک روایت «شورش» پنهان شده است

روخایا دیالو روزنامه‌نگار، نویسنده و فیلم‌ساز فرانسوی است.

تصاویری از ناآرامی‌های خشونت‌آمیز در فرانسه، سراسر جهان را چرخانده است. شکسته شدن ویترین مغازه ها، اموال ویران شده، غارتگری ها و آتش سوزی های خشمگین به درستی موجب خشم و محکومیت شده است.

هیچ توضیح واحدی در مورد انگیزه عاملان وجود ندارد. مطمئنا «عناصر جنایتکار» فرصت طلبی وجود دارند که از چنین موقعیت هایی سوء استفاده می کنند. اما خشم عمومی زیادی نیز وجود دارد که پس از سال‌ها جوشیدن به دلیل بدتر شدن شرایط زندگی و بی‌پاسخ ماندن درخواست‌های تغییر، جوشیده است.

دولت فرانسه از این اقدامات خشونت آمیز نهایت بهره را برده و از آنها برای توجیه واکنش بیش از حد امنیتی به اعتراضات و اجتناب از نظارت عمومی برای عدم رسیدگی به ناکامی های خود استفاده کرده است. تصاویر هرج و مرج به صاحبان قدرت اجازه می دهد تا به عنوان مدافعان نظم عمومی ظاهر شوند که فعالانه به تضعیف آن کمک کرده اند.

با این حال، این اعمال خشونت آمیز نمی تواند دلایل بسیج توده ای دانشجویان در سراسر فرانسه را مشروعیت بخشد. آنها همچنین نباید حواس خود را از خشونت وحشیانه پلیس که آشکار شده است منحرف کنند.

ادن چهارده ساله دچار شکستگی فک شد و دندان‌هایش با نارنجک گاز اشک‌آور شلیک شده از پرتابگر پلیس بیرون آمد. مایل شانزده ساله پس از اصابت گلوله پلاستیکی پلیس، بینایی یک چشم خود را از دست داد. دست ایوان پانزده ساله با نارنجک شوکر پلیس منفجر شد.

تا 14 اکتبر، 7950 نفر از زمان آغاز اعتراضات در سپتامبر در بازداشت پلیس قرار گرفتند که 85 درصد آنها زیر سن قانونی بودند. در پی اعتراضات 17 اکتبر، 2700 نفر دیگر نیز بازداشت شدند. دیروز پلیس 1000 نفر دیگر را دستگیر کرد.

مقیاس سرسام‌آور بازداشت و بسیج ده‌ها هزار افسر پلیس، این جنبش را به یکی از سرکوب‌شده‌ترین جنبش‌های اعتراضی قرن حاضر تبدیل کرده است.

اما خشونت آرام‌تر محرومیت اجتماعی نیز وجود دارد که دانشجویان به آن اعتراض می‌کنند و تا حد زیادی در روایت عمومی نادیده گرفته شده است.

در سراسر فرانسه، احساس فقر رو به رشد سال به سال عمیق تر می شود. نرخ فقر بالاترین میزان از دهه 1990 است و 9.8 میلیون نفر زیر خط فقر رسمی زندگی می کنند. در همین حال، بر اساس گزارش آکسفام، 53 میلیاردر فرانسوی به اندازه نیمی از جمعیت فرانسه دارای ثروت هستند.

وخامت شرایط اجتماعی-اقتصادی به شدت به سیستم آموزشی فرانسه ضربه زده است.

در آکوآ، در جزیره مایوت، مدرسه متوسطه سیت دو نور در اوایل 31 آگوست مسدود شد. مدت ها قبل از اینکه اعتراضات در منطقه پاریس توجهات را به خود جلب کند، والدین و کارکنان در اعتراض به خواستار شرایط یادگیری و آموزش بهتر آمدند.

این مدرسه که برای 900 دانش آموز ساخته شده است، 2300 نفر را در کلاس های تنگ و با تهویه ضعیف در خود جای می دهد. در کنار کمبود پرسنل، مدرسه با مشکلات آبرسانی و شرایط غیربهداشتی توالت ها نیز دست و پنجه نرم می کند.

در سوران، حومه پاریس، دانش‌آموزان و معلمان دبیرستان بلز-سندرار از سال 2024 در مورد نشت آب، کپک، توالت‌های غیرقابل استفاده و کمبود میز و صندلی شکایت کرده‌اند.

در مدرسه راهنمایی Marcelin-Berthelot در پانتین، یکی دیگر از حومه‌های پاریس، پنجره‌ها در زمانی که امواج گرما می‌تواند دمای 40 درجه سانتی‌گراد را به همراه داشته باشد، دیگر باز نمی‌شوند.

در مدرسه متوسطه پولیتزر در باگنوله، یکی از حومه‌های پاریس، کارکنان، دانش‌آموزان و والدین در اواخر سپتامبر متوجه شدند که آب برای آشامیدن ناامن است، اگرچه در ماه ژوئن آزمایش شده بود.

اینها تنها نمونه‌هایی از روند زیرساخت‌های آموزشی در سراسر کشور است که به‌ویژه در مناطق فقیر به سرعت رو به وخامت است.

این با فرسایش سطح تحصیلات واقعی دانش آموزان ترکیب می شود. بر اساس آمار خود وزارت آموزش و پرورش، 20.2 میلیون ساعت تدریس در مدارس متوسطه دولتی در سال‌های 2024 تا 25، بدون احتساب مایوت: تقریبا یک ساعت از هر 10 ساعت برنامه‌ریزی شده، ارائه نشده است. از این تعداد 15 میلیون به دلیل عدم جایگزینی معلمان غایب از دست رفت.

به گفته لوکاس شانسل، اقتصاددان فرانسوی، از سال 2017، زمانی که امانوئل مکرون به قدرت رسید، هزینه های دولتی به ازای هر دانش آموز 20 درصد کاهش یافته است.

این همان خشونت ساختاری است که دانشجویان فرانسوی از صاحبان قدرت می خواهند که پایان دهند. دولت به جای گوش دادن، با تاکتیک های سرکوبگرانه و چرخش روایی پاسخ داده است.

مکرون در سخنرانی خود برای مردم گفت که دانشجویان را درک می کند، اما از آنها حمایتی را به گونه ای که از افسران پلیس انجام می داد ابراز نکرد. جلسه ای با 20 دانشجو در روز جمعه منجر به وعده اصلاح پلت فرم ورودی دانشگاه شد – عدم رسیدگی به خواسته های کلیدی دانشجویان.

مکرون «راه حل امنیتی» را دوچندان کرده و 70000 افسر پلیس را مستقر کرده و متعهد شده است که اعتراضات را ممنوع کند. او "چپ افراطی" را متهم کرده است که به دنبال "سقوط جمهوری" است.

در همین حال، نخست‌وزیر سباستین لکورنو از چپ‌ها خواسته است که «یک طرف» را انتخاب کنند: جمهوری با پلیس یا آشوب‌گران و «برنامه خشونت‌آمیز» آن‌ها برابر است. گویی شرکت در اعتراض به منزله حمله به دولت است.

جای تعجب نیست که راست افراطی از هرج و مرجی که به نظر می رسد کشور را فرا گرفته است، لذت می برد و این نیازها را با تمرکز بر منشاء احتمالی افرادی که در حال انجام اعمال خشونت آمیز فیلمبرداری شده اند، پنهان می کند. برخی از سیاستمداران راست افراطی "انبوهی از اراذل و اوباش با منشاء خارجی" را محکوم کرده اند، برخی دیگر خواستار اختیارات گسترده تر برای سلب تابعیت از مردم شده اند.

این لفاظی به خوبی به اردوگاه سیاسی ماکرون خدمت می کند، زیرا به آن اجازه می دهد یک بار دیگر خود را به عنوان آخرین دفاع در برابر راست افراطی معرفی کند و از عموم مردم بخواهد که به دلیل ترس و نه به دلیل سابقه حکومتی خود، از ترس دور شوند. به رای دهندگان پیشنهاد می شود که بین کسانی که خشم خود را برانگیخته اند و کسانی که به دنبال تبدیل آن به نفرت نژادی هستند، انتخابی تاریک و غم انگیز داشته باشند.

در این مرحله، واضح است که دولت علاقه‌ای به رسیدگی واقعی به خواسته‌های دانشجویان ندارد. انجام این کار به معنای رویارویی با اولویت‌های ریاست‌جمهوری ماکرون است: حفاظت از ثروت عده‌ای معدود و رها کردن تعداد زیادی.

در عوض، دولت منتظر خواهد ماند تا جنبش خود را خسته کند، از ترس تضعیف شود یا در اثر ناآرامی بی اعتبار شود، تا زمانی که خود به خود از بین برود.

اما این استراتژی یک استراتژی شکست خورده است. حتی اگر این جنبش اعتراضی خاموش شود، به زودی جنبش جدیدی جایگزین آن خواهد شد. مردم فرانسه را نمی‌توان برای همیشه از خود راضی کرد در حالی که شرایط زندگی آنها رو به وخامت است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.