دولت نظارتی مراکش در صحرای غربی متوقف نمی شود - و اروپا دیگر نمی تواند وانمود کند که نمی داند

در آوریل 2021، به گاردین گفتم که فعالان صحرای تلفن و اتصالات اینترنتی آنها هک شده است.

در آن زمان می‌توانستیم آنچه را که برایمان اتفاق می‌افتاد توصیف کنیم. ما نمی توانستیم ماشین آلات پشت آن را ببینیم.

پنج سال بعد، تحقیقات جدید عفو بین‌الملل، "ما با حکم شروع می‌کنیم": در داخل ماشین نظارتی مراکش، به این هشدارها یک زمینه جدید نگران‌کننده می‌دهد.

عفو بین‌الملل یک اکوسیستم نظارتی را توصیف می‌کند که شامل جاسوس‌افزار، نظارت فیزیکی، ردیابی مکان، اطلاع‌رسان، فشار قضایی و کمپین‌های افشاگری می‌شود. صحرای غربی پیرامون یافته های خود نیست.

این سازمان یک مطالعه موردی را به فعالان صحراوی اختصاص می‌دهد و گزارش می‌دهد که یکی از اعضای سابق سرویس اطلاعاتی داخلی مراکش، به نام «سفیر»، صحرویان و ریفی‌ها را اهداف اطلاعاتی اولویت‌دار، از جمله فراتر از مراکش، توصیف کرده است. عفو بین الملل می گوید که به طور مستقل هویت، شغل و عناصر کلیدی شهادت او را تأیید کرده است.

این گزارش همچنین حاوی شواهد پزشکی قانونی مربوط به جاسوس‌افزار پگاسوس و اسناد مربوط به فعالیت‌های صحرای است که به قلمرو اروپا رسیده است.

افرادی که عفو بین الملل مورد بررسی قرار داده نوک کوه یخ هستند. آنها موارد مستندی هستند: افرادی که محققان می‌توانند با آنها مصاحبه کنند، دستگاه‌هایی که می‌توانستند بررسی کنند یا اهدافی که شواهد دیگری برای آنها در دسترس بود.

نظارت بر اساس طراحی مخفی است. اکثر مردم هرگز یاد نمی‌گیرند که تلفن‌هایشان به خطر افتاده است و اکثر دستگاه‌های مشکوک هرگز به آزمایشگاه پزشکی قانونی نمی‌رسند.

به همین دلیل است که زمان بندی اهمیت دارد.

اثر خنک کننده

در 8 آوریل 2021، گاردین هشدار من مبنی بر هک شدن تلفن‌ها و اتصالات اینترنتی فعالان صحراوی را نقل کرد. ما سال‌ها قبل از اینکه تحقیقات اخیر عفو بین‌الملل بیشتر از این دستگاه‌ها را نشان دهد، علائم را توصیف می‌کردیم.

اما نظارت صرفا جمع آوری اطلاعات نیست.

وقتی یک سرویس امنیتی بداند که یک فعال با چه کسی صحبت می‌کند، آن شخص به کجا سفر می‌کند و در داخل تلفن چه چیزی وجود دارد، اطلاعات می‌تواند به قدرت تبدیل شود.

عفو بین‌الملل پرونده‌هایی را مستند می‌کند که در آن اطلاعات خصوصی جمع‌آوری‌شده از طریق نظارت، بعدا در پوشش رسانه‌ای ظاهر شد و کمپین‌های بدنام کردن مدافعان حقوق بشر را هماهنگ کرد.

این سازمان مراقب است: نمی تواند به طور مستقل منبع هر بخش از مطالب خصوصی منتشر شده را تعیین کند. اما می‌گوید ماهیت برخی از مطالب نگرانی‌های جدی در مورد اینکه اطلاعات به دست آمده از نظارت ممکن است به دست بازیگران رسانه‌ها رسیده باشد، ایجاد می‌کند.

برای صحراوی ها، این یک سوال واضح را ایجاد می کند: چگونه اطلاعات خصوصی درباره فعالان از زندگی و دستگاه های آنها به حوزه عمومی منتقل می شود؟

این سوال مستحق تحقیقات پزشکی قانونی مستقل است.

اما گزارش عفو بین‌الملل باید بررسی دیگری را برانگیزد - این مورد در واشنگتن و پایتخت‌های اروپایی.

برای دهه‌ها، دولت‌های غربی روابط امنیتی نزدیکی با مراکش پیرامون مبارزه با تروریسم، همکاری اطلاعاتی، مهاجرت و ثبات منطقه ایجاد کرده‌اند.

سوال این نیست که آیا آن روابط باید وجود داشته باشد یا خیر. این این است که آیا غرب به اندازه کافی بررسی کرده است که چه اتفاقی برای قابلیت‌های امنیتی می‌افتد که آنها در دست شرکای خود قرار گیرند.

ادامه مطلب

سانچز و اتحادیه اروپا تصمیم گرفته اند که روابط مراکش آنقدر بزرگ است که شکست بخورد

عفو بین‌الملل ثابت نمی‌کند که تمام توانایی‌های امنیتی مراکش که از طریق همکاری غرب به دست آورده است، علیه صحرای‌ها استفاده شده است. شواهد چنین نتیجه گیری گسترده ای را تایید نمی کند.

با این حال، سوالات سخت تر را توجیه می کند.

چه تدابیری با همکاری امنیتی همراه بود؟ چه کسی استفاده نهایی را نظارت کرد؟ چه اتفاقی می‌افتد وقتی قابلیت‌های توسعه‌یافته یا به‌دست‌آمده در محیطی که توسط مبارزه با تروریسم شکل گرفته است به سمت فعالیت‌های صلح‌آمیز حقوق بشر هدایت شود؟

این خطی است که امنیت را از سرکوب جدا می کند.

مبارزه صحرای غربی

این تناقض به ویژه قابل توجه است زیرا فعالیت های حقوق بشر صحرای اغلب بر ابزارهای مسالمت آمیز تکیه کرده است: تظاهرات، اسناد، روزنامه نگاری و تعامل با نهادهای بین المللی.

عفو بین‌الملل محدودیت‌هایی را برای بیان و تجمع در مورد حقوق صحرویان، در کنار گزارش‌هایی مبنی بر دستگیری‌های خودسرانه، نظارت طولانی مدت، محدودیت‌هایی که خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و پراکندگی تظاهرات مسالمت‌آمیز گزارش می‌کند.

اروپا در رابطه با مراکش با تناقضات مشابهی مواجه شده است.

در ژوئن 2021، پارلمان اروپا صراحتا استفاده مراکش از کنترل مرزی و مهاجرت، به ویژه شامل افراد زیر سن قانونی بدون همراه را به عنوان فشار سیاسی علیه اسپانیا رد کرد.

با این حال، همان قطعنامه بر روابط و همکاری طولانی مدت بین اتحادیه اروپا و مراکش در مبارزه با تروریسم، مهاجرت و تجارت تاکید کرد.

این تناقض باید برای اروپایی ها مهم باشد.

وقتی دولت‌های دموکراتیک دولت دیگری را برای توقف تروریسم، کنترل مهاجرت یا ارائه اطلاعات ضروری می‌سازند، بیش از منابع فراهم می‌کنند. آنها اهرمی را فراهم می کنند. در نهایت، ترس از دست دادن همکاری می تواند بررسی دقیق شریک را دشوارتر کند.

اروپا با علامت هشدار دیگری روبرو شده است. خود پارلمان در واکنش به رسوایی فسادی که پارلمان اروپا را فرا گرفت، تلاش های ادعایی مراکش و قطر برای نفوذ بر قانونگذاران و کارکنان از طریق اعمال فساد را محکوم کرد.

ادامه مطلب

نمایندگان پارلمان اروپا با گنجاندن مراکش در رسوایی فساد در قطر مخالف هستند

اینها همچنان ادعا هستند. منظور آنها این نیست که هر موقعیت اروپایی مطلوب مراکش فاسد بود. اما آنها نشان می دهند که چرا نفوذ خارجی بر نهادهای دموکراتیک نیاز به بررسی جدی دارد.

سیاست خارجی اروپا در مقابل آمریکا

صحرای غربی همچنان یکی از موضوعاتی است که در دستور کار سازمان ملل قرار دارد و به یک فرآیند بین المللی چند دهه در مورد آینده سیاسی این سرزمین گره خورده است.

این باید برای اتحادیه اروپا که مرتبا از نظم بین المللی مبتنی بر قوانین استفاده می کند مهم باشد.

مراکش اتهامات قبلی در مورد پگاسوس را رد کرده و یافته های قبلی عفو بین الملل را بی اساس توصیف کرده است. عفو بین‌الملل می‌گوید که خلاصه‌ای از آخرین یافته‌های خود را قبل از انتشار به مقامات مراکشی ارائه کرده و از آن دعوت کرده است، اما قبل از انتشار گزارش هیچ پاسخی دریافت نکرده است.

این انکارها در پرونده ثبت شده است.

شواهد هم همینطور.

آزمون یک سیاست حقوق بشر تنها این نیست که چگونه یک دموکراسی به سوء استفاده های دشمنان خود پاسخ می دهد. آزمون سخت‌تر این است که وقتی ادعاهای معتبر مربوط به یک شریک امنیتی است، چه می‌کند.

اما برای صحرای ها این داستان از جاسوس افزارها قدیمی تر است.

برای نزدیک به نیم قرن، نسل های صحرائی با محدودیت ها و سوء استفاده های مستند مرتبط با بیان سیاسی در مورد آینده صحرای غربی زندگی کرده اند. بچه‌ها بزرگ‌تر شده‌اند و تماشا می‌کنند که وقتی کسی علنا ​​صحبت می‌کند چه اتفاقی می‌افتد: نظارت، زندان، کمپین‌های بدنام کردن، فشار و ترس.

بعد از این همه سال، خواسته صحرائی ها پیچیده نیست.

ما از دنیا نمی خواهیم که پاسخی برای ما انتخاب کند. همچنین نباید نتیجه از قبل به نفع ما نوشته شود.

ما چیزی ابتدایی‌تر می‌خواهیم: با صحرای به‌عنوان انسانی آزاد رفتار کنید که قادر به تفکر، انتخاب و بیان دیدگاه درباره آینده سرزمینی است که او آن را خانه می‌نامد بدون ترس.

زندگی در یک جامعه دموکراتیک که با آزادی بیان و برابری در برابر قانون محافظت می شود و سپس پیشنهاد راه حل سیاسی برای مردمی دوردست که مجبورند هر روز با عواقب آن زندگی کنند، آسان است.

اما یک سؤال انسانی باید قبل از سؤال ژئوپلیتیک مطرح شود:

آیا برای خود و فرزندانتان یک دستور سیاسی را می پذیرید که در آن بیان دیدگاه های خود در مورد سرزمین خود شما را در معرض نظارت، ارعاب یا مجازات قرار دهد؟

صحراوی یک عدد در پرونده دیپلماتیک، جزییات یک معامله ژئوپلیتیکی یا یک مشکل امنیتی نیست که بتوان آن را مدیریت کرد.

صحرای انسانی است با خاطره و خانواده و وطن و نظر و آینده.

پس از نزدیک به 50 سال، شاید زمان آن رسیده است که آن صدا را همان طور که هست بشنویم، نه آنطور که دیگران آن را تفسیر می کنند.

یک روز بدون ترس به صحرایان بدهید.

یک روز بدون نظارت، بدون فشار و بدون اینکه فکر کنند حرف هایشان به گوشی، محل کار، خانه یا خانواده شان می رسد صحبت کنند.

جواب را برای آنها ننویسید.

فقط اجازه دهید آنها صحبت کنند.

اگر هر راه حل سیاسی واقعا عادلانه است، چرا باید از صدای انسانی که باید تحت آن زندگی کند، بترسد؟