دولتها در سراسر استرالیا میدانند چگونه خشونت علیه زنان بومی را متوقف کنند، اما این کار را نمیکنند
زنان و کودکان بومی سطوح نامتناسبی از خشونت خانوادگی را تجربه می کنند. زنان بومی و جزیره نشین تنگه تورس تا شش برابر بیشتر از زنان غیر بومی کشته می شوند که عمدتا توسط شرکای صمیمی (76 درصد) یا اعضای خانواده کشته می شوند.
توسط کایلی کریپس، هدر داگلاس، سامانتا اودانل، مکالمه
ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین
این مقاله با توجه به روند و سیاستهای ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
زنان و کودکان بومی سطوح نامتناسبی از خشونت خانوادگی را تجربه می کنند. زنان بومی و جزیره نشین تنگه تورس تا شش برابر بیشتر از زنان غیر بومی کشته می شوند که عمدتا توسط شرکای صمیمی (76 درصد) یا اعضای خانواده کشته می شوند.
پاسخ متداول در استرالیا، هم از سوی دولت های فدرال و هم از سوی دولت های ایالتی، اعلام یک تحقیق یا بررسی جدید است، به ویژه زمانی که مرگ زنان یا کودکان توجه عمومی و رسانه ها را به خود جلب کند.
با این حال، پس از دههها تحقیق، بررسی و توصیهها، این سوال بهطور فزایندهای این نیست که ما در مورد خشونت و پیامدهای آن چه میدانیم، بلکه این است که دولتها با آنچه قبلا میدانند چه میکنند.
به ندرت چنین بررسی هایی توسط بومی هدایت یا کنترل می شود. این فرآیندها این تصور را ایجاد میکند که دولتها هنوز باید کار کنند.
اما زنان، جوامع و سازمان های بومی و جزیره نشین تنگه تورس چندین دهه است که پاسخ هایی را ارائه می دهند.
تحقیقات جدید ما نشان میدهد که این پاسخها چقدر سازگار هستند. ما 32 مورد ارسالی را که توسط سازمانهای تحت کنترل جامعه بومیان به سه تحقیق پارلمانی فدرال استرالیا در مورد خشونت خانوادگی بین سالهای 2020 تا 2025 ارائه شده بود، مورد بررسی قرار دادیم. در میان این موارد ارسالی، یک اصل محوری بود: تعیین سرنوشت.
مشکل دیگر فقط فقدان شواهد در مورد آنچه باید تغییر کند نیست. دولتها را وادار میکند تا بر اساس آنچه زنان و جوامع بومی برای دههها توصیه کردهاند، عمل کنند.
گاهی اوقات خودتعیینی به این معناست که دولت ها با مردم بومی و جزیره نشین تنگه تورس مشورت می کنند یا آنها را در سیستم های موجود گنجانده اند. این چیزی نیست که جوامع خواسته اند.
اولین طرح ملی به رهبری بومیان برای پایان دادن به خشونت خانوادگی و جنسی در خانواده روشن می کند که تعیین سرنوشت چیست. این در حال بازیابی کنترل بومی بر نحوه تعریف، مدیریت و ارائه پاسخ ها است.
از نظر عملی، این بدان معنی است که مردم بومی و جزیره نشین تنگه تورس باید قدرت واقعی در پاسخ به خشونتی که بر جوامع آنها تأثیر می گذارد، داشته باشند. این مهم است زیرا بسیاری از سیستمهایی که قربانیان بازماندگان با آنها مواجه میشوند، از جمله پلیس، حمایت از کودکان و خدمات اصلی، همچنان توسط دولتها کنترل میشوند.
خود تعیینی یک تغییر ضروری از کنترل دولت بر زندگی بومیان است. تحقیقات ما نشان میدهد که این تقاضا تا چه حد به آنچه سازمانهای تحت کنترل جامعه بومی امروز به دولتها میگویند، ادامه میدهد.
و این درخواست ها برای تعیین سرنوشت جدید نیست. آنها برای بیش از 40 سال توسط زنان و جوامع اولین ملل ساخته شده اند.
مردم بومی تشخیص داده اند که در واکنش به خشونت علیه زنان و کودکان بومی چه اتفاقی باید بیفتد.
توصیه ها سازگار است. ارسالیها مکررا خواستار خدمات تحت رهبری بومی و از نظر فرهنگی ایمن، حاکمیت دادهها، استعمارزدایی و سرمایهگذاری پایدار در سازمانهای تحت کنترل جامعه بومی بودند.
به عنوان مثال، اتحاد ملی زنان بومی و جزیرهنشین تنگه تورس در یکی از ارسالها گفت: "زنان خواهان برنامههای آسیبدیدگی و از نظر فرهنگی امن برای شفای مردان و توانمندسازی آنها برای توسعه رفتارهای بهتر هستند. برنامههای موفق باید از طریق سازمانهای تحت رهبری ملل اول و مبتنی بر تعیین سرنوشت ارائه شوند. آنها در قلب پیشگیری از خشونت هستند."
ارسالی ها به طور مداوم ناامیدی را از چرخه های بودجه کوتاه و منابع ناکافی بیان می کنند. در ارسالی دیگر، شورای زنان Ngaanyatjarra Pitjantjatjara Yankunytjatjara گفت: "مشارکت جامعه بسیار مهم است و منابع کافی برای اطمینان از اجرای و پایداری راهحلها ضروری است. اگر راهحلها با چرخههای بودجه کوتاهمدت قطع شوند و تغییر در سیاستها و اولویتبندیهای خود به خود قطع شوند، راهحلها رشد نخواهند کرد. درک فرهنگی».
در نهایت، مطالب ارسالی خواستار جایگزینهای طراحیشده و تحت رهبری جامعه برای مداخلات دولتی حفاظت از کودکان، پلیس ناکارآمد و حبس شدند. ارسالی از آژانس عدالت بومیان استرالیای شمالی (NAAJA) آموزش اجباری را توصیه کرد، از جمله در مورد "ایمنی فرهنگی، سوگیری ناخودآگاه، ضد تبعیض، عملکرد فرهنگی پاسخگوی تروما، آموزش DFSV [خشونت خانگی، خانوادگی و جنسی]."
دولت ها همچنان به توصیه های جوامع بومی گوش نمی دهند.
ادی کوبیلو، استاد حقوق بومی، این شکست را فراخوانی کرده است. او این سوال را مطرح می کند که آیا تحقیقات جاری دولت "یک استراتژی عمدی برای حواس پرتی" است یا خیر.
مگان دیویس، آکادمیک حقوق عمومی، در مقالهای فصلی، به طور مشابه در مورد تحقیقات و کمیسیونهای دولتی که به مردم بومی مربوط میشوند، بازتاب داده است. او آنها را «تمرین ضربهای دولتی» نامیده است که ظاهر گوش دادن را نشان میدهد اما بدون تغییر اساسی.
سازمان های تحت رهبری بومی خواهان اقدامی برای پایان دادن به خشونت علیه زنان و کودکان هستند. آنها نمی خواهند چرخه بی پایان پرس و جو توسط افراد غیر بومی انجام شود که توصیه هایی را تکرار می کنند که به آنها عمل نمی شود.
چالش اصلی دیگر نحوه گردآوری و تولید شواهد نیست. این است که چگونه دولت ها می توانند برای اجرا پاسخگو باشند.
آلگرا اسپندر، نماینده مستقل پارلمان، توصیههای بیشماری را برای تحقیقات در مورد خشونت خانوادگی و فقدان مکانیزم عمومی برای ردیابی پیشرفت در اجرا برجسته کرده است.
او می خواهد به کمیسیون خانواده و خشونت جنسی، یک آژانس اجرایی که در سال 2022 تأسیس شد، قدرت قانونی برای پیگیری و نظارت بر اجرای توصیه ها داده شود. مصرف کننده می خواهد اطلاعات مربوط به پیشرفت در دسترس عموم باشد.
ما از این نظارت حمایت می کنیم. با این حال، باید توجه ویژه ای به توصیه های ارائه شده توسط سازمان های تحت کنترل جامعه بومی و زنان و جوامع بومی برای تحقیقات در مورد خشونت خانوادگی داده شود. این توصیه ها باید در اولویت پیگیری و نظارت شوند.
این فرآیند باید با بودجه دولت و توسط بومی ها اداره شود.
پاسخگویی به تنهایی به خشونت علیه زنان و کودکان بومی پایان نخواهد داد. اما میتواند کمک کند تا دولتها از پرسیدن بیپایان جوامع چه کاری باید انجام دهند و به سمت نشان دادن آنچه که واقعا انجام دادهاند، دور شوند.
خودتعیین به چیزی بیش از گوش دادن نیاز دارد. این امر مستلزم حکمرانی بومی، سرمایهگذاری پایدار در سازمانهای تحت کنترل جامعه بومی، سیستمهای امن فرهنگی و تمایل دولتها برای انتقال قدرت تصمیمگیری واقعی است.
دولت ها ده ها سال وقت صرف کرده اند تا از جوامع بومی پاسخ بپرسند. وقت آن است که بر اساس آنها عمل کنید.
سامانتا اودانل و همکاران، توصیههایی از سازمانهای بومی تحت کنترل جامعه به بررسیهای اصلی در مورد خشونت خانوادگی: زمان اقدام است، خشونت علیه زنان (2026). DOI: 10.1177/10778012261484115
سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →
فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
متن اصلی (انگلیسی)
Governments across Australia know how to stop violence against Indigenous women, they just don't do it
Indigenous women and children experience disproportionate levels of family violence. Aboriginal and Torres Strait Islander women are killed at rates up to six times higher than non-Indigenous women, overwhelmingly by intimate partners (76%) or family members.