دولت ها قول زیرساخت ها را می دهند. جوامع در انتظار هستند | نظر

آمریکایی ها زیرساخت ها را از طریق اعلامیه های تامین مالی تجربه نمی کنند. آنها آن را از طریق باز شدن پل، بهبود بزرگراه، سالم بودن آب، ساخت مسکن و سرانجام رسیدن قطار تجربه می کنند. با این حال، گفتگوی سیاسی ما اغلب تأمین پول را به عنوان خط پایان تلقی می کند. میلیاردها اعلام می شود، پروژه ها جشن گرفته می شوند و به جوامع گفته می شود که تحول در راه است.

سپس بخش سخت تر می آید: در واقع ارائه آن.

این تمایز اهمیت دارد زیرا آمریکا یکی از مهم‌ترین دوره‌های سرمایه‌گذاری زیرساختی خود را در دهه‌ها انجام داده است. پول به تنهایی نمی تواند یک پل را تعمیر کند یا یک سیستم حمل و نقل را مدرن کند. قبل از اینکه مردم چیزی ملموس دریافت کنند، باید از طریق برنامه ریزی، بررسی محیطی، طراحی، تدارک، مجوز، قرارداد و ساخت و ساز حرکت کند.

هر مرحله در خدمت هدفی است. اما وقتی این روند به مانعی برای نتیجه تبدیل می‌شود، آمریکایی‌ها حق دارند بپرسند که آیا خود سیستم نیاز به توجه دارد یا خیر.

هزینه تاخیر به صفحه گسترده پروژه محدود نمی شود. پلی که در دسترس نیست مسیرهای رفت و آمد و حمل بار را تغییر می دهد. یک پروژه آب به تعویق افتاده باعث می شود زیرساخت های قدیمی مدت بیشتری کار کنند.

تاخیر در حمل و نقل دسترسی به مشاغل را محدود می کند، در حالی که پروژه های مسکن متوقف شده کمبود را طولانی می کند. کسب‌وکارها تصمیم‌های سرمایه‌گذاری در مورد زیرساخت‌هایی می‌گیرند که ممکن است زمانی که انتظار می‌رود به دست نیایند. هر سال اضافی می تواند به معنای هزینه های بیشتر، فرصت های به تعویق افتاده و دلیل دیگری باشد که جوامع به واقعیت تبدیل می شوند یا خیر.

بازسازی پل فرانسیس اسکات کی در بالتیمور نشان می دهد که این چالش چقدر می تواند دشوار شود. پس از فروریختن پل در اوایل سال 2024، بازسازی کریدور مهم حمل و نقل به یک اولویت ملی تبدیل شد. در حال حاضر پل همچنان بسته است.

اما در آوریل 2026، سازمان حمل و نقل مریلند اعلام کرد که پیمانکار طراحی پیشرفته خود را برای فاز دوم حفظ نخواهد کرد، زیرا به این نتیجه رسید که این پیشنهاد به طور قابل توجهی بیش از برآورد هزینه مستقل است. آژانس در عوض ساخت و ساز را به چهار خرید جداگانه تقسیم کرد که هدف آن افزایش رقابت و تسریع در اعطای قرارداد بود.

این تصمیم نباید به استدلالی برای یا علیه یک روش خرید خاص تبدیل شود. در واقع، چیز مهمتری را نشان می دهد: ارائه زیرساخت باید سازگار باشد.

هنگامی که مفروضات هزینه، شرایط بازار، خطرات پروژه یا زمان‌بندی تغییر می‌کنند، سازمان‌های دولتی به اختیار و اعتماد به نفس برای تجدیدنظر در نحوه تحویل پروژه به جای دفاع از یک فرآیند صرفا به این دلیل که ابتدا انتخاب شده است، نیاز دارند.

مخاطرات در حال افزایش است. چشم انداز مهندسی و صنعت ساخت و ساز Deloitte در سال 2026 به کمبود مداوم نیروی کار، افزایش هزینه های مواد، عدم قطعیت زنجیره تامین و سایر فشارهای موثر بر تحویل پروژه اشاره می کند. در آن محیط، یک سیستم سفت و سخت می تواند مشکلاتی را ایجاد کند که کنترل آنها از قبل دشوار است.

بدترین نتیجه فقط یک پروژه دیرهنگام نیست. این چرخه‌ای است که در آن تاخیرها هزینه‌ها را افزایش می‌دهند، هزینه‌های بالاتر باعث طراحی مجدد یا تغییرات تدارکاتی می‌شود، جدول‌های زمانی بیشتر می‌شوند و اعتماد عمومی با هر بازنشانی از بین می‌رود.

مسیر بهتری هم هست آمریکا می‌تواند پادمان‌های زیست‌محیطی، تدارکات رقابتی، مسئولیت‌پذیری مالی و نظارت عمومی را حفظ کند و در عین حال بیشتر در مورد نحوه ارائه پروژه‌ها آگاه‌تر شود.

رویکردهای طراحی سنتی- پیشنهاد-ساخت، طراحی مترقی-ساخت، رویکردهای مدیر ساخت و ساز/پیمانکار عمومی، و مشارکت های دولتی-خصوصی، همگی مزایای متفاوتی را ارائه می دهند. هیچ مدلی نباید به پاسخ خودکار تبدیل شود. سوال باید این باشد که کدام رویکرد به بهترین وجه با پیچیدگی، فوریت، شرایط بازار و ریسک پروژه مطابقت دارد.

کنگره و قانونگذاران ایالتی باید از آژانس‌هایی که بر پروژه‌های زیربنایی عمده با بودجه عمومی نظارت می‌کنند بخواهند قبل از خرید، ارزیابی تحویل را تکمیل و منتشر کنند. این ارزیابی باید مدل‌های قابل اجرا را با چهار معیار مقایسه کند: ریسک برنامه‌ریزی، اطمینان هزینه، رقابت در بازار و مسئولیت‌پذیری. اگر این مفروضات به طور اساسی تغییر کنند، باید از آژانس‌ها خواسته شود که استراتژی را مجددا ارزیابی کنند تا اینکه منتظر شکست برای بازنشانی اجباری باشند.

آمریکا باید به سرمایه گذاری بلندپروازانه در زیرساخت ها ادامه دهد. اما اعلام پول با ارائه پیشرفت یکسان نیست. مردم باید زیرساخت ها را با ساده ترین معیار قضاوت کنند: آیا مردم واقعا می توانند از آنچه به آنها وعده داده شده است استفاده کنند. یک پروژه تنها زمانی یک جامعه را تغییر می دهد که ساخته شود.

Danica Bilicich-Mason، Assoc. DBIA، رئیس هیئت مدیره CALINFRA، یک ائتلاف کالیفرنیا است که از استفاده گسترده از روش‌های جایگزین زیرساخت حمایت می‌کند، و مدیر Red Team Go، یک شرکت مشاوره AEC است که خدمات پیشنهادی، توسعه کسب‌وکار و مدیریت مشارکت را ارائه می‌کند.