دونالد کلارک: آیا آلبوم جدید The Fall قانونی است یا "فقط مجموعه ای از چند تا از کف اتاق برش"

مارک ای اسمیت یک بار اظهار داشت: "اگر من و مادربزرگ شما در بانگوها هستیم، پاییز است."

تا این لحظه هیچ کس چندان با این طبقه بندی بحث نکرده است. از زمان شکل‌گیری آنها در سال 1976، گروه پست‌پانک 66 عضوی را پشت سر گذاشته‌اند، اما اسمیت، پیشگوی منچستر بزرگ، همیشه در جلو بود و همیشه در شعرهای خالی غرغر می‌کرد. به نظر می رسد حتی مرگ نیز نتوانست او را ساکت کند.

اولین چالش جدی برای قانون بونگوس با انتشار اخیر آلبوم جدیدی به نام Post Script از هنرمندی به نام The Fall است. مارک ای اسمیت، علیرغم مرگ در سال 2018، مطمئنا در آن است. صدای غرغر، که گویی از آن سوی خیابانی عریض فریاد می زد، از ویژگی های خواننده دهه آخر زندگی اش است. بنابراین این در واقع سقوط است. درسته؟

به نظر می رسد که آلبوم از آوازهای ضبط شده توسط اسمیت از سال 2001 تا 2014 نجات یافته است. اد بلنی، عضو سابق گروه و مدیر تور، و سایمون "دینگ" آرچر، گاهی اوقات نوازنده باس گروه، سپس تنظیم های موسیقی را برای ایجاد 9 آهنگ جدید نامتعارف اضافه کردند. این دو مرد تجربه مهندسی و تولید رکوردهای اواخر پاییز را دارند.

همه خوشحال نیستند.

به نقل از گاردین، پاملا واندر که در سه سال آخر عمرش با اسمیت در ارتباط بود، می‌گوید: «زندگی مارک پیچیده بود و مارک زمانی که صحبت از هر نوع محافظت از میراث او می‌شد، بسیار آشفته بود». "من مدیر بودم و حتی مطمئن نیستم که نام "سقوط" متعلق به کیست. این یک پول نقد است؛ فقط مجموعه ای از چیزهای خراب از کف اتاق برش.

"آیا پاییز است؟" آرچر در فیس بوک فکر کرد. "خب، من می دانم که وقتی مارک برداشت های آوازی خود را ارائه می کرد و من را به آنچه که می خواست هدایت می کرد، او مارک بود، از گروه The Fall. او مسئول بود و در خواسته ها و انتظاراتش "پاییز" بود.

مارک ای اسمیت: استادان یکنوع بازی شبیه لوتو، محاکمه جادوگران و کاملا سیمی، نبوغ او به یاد آورد

به معناشناسی اهمیت ندهید. آیا این پروژه ارزش تلاش با هر نامی را داشت؟

به عنوان یک طرفدار چند دهه پاییز صحبت می‌کنم، می‌توانم بگویم که داشتن آن بهتر از نداشتن آن است. بلنی، در گیتار و آواز، و آرچر، در باس، گیتار و کیبورد، صدای راک تمیزتر و معمولی‌تری را نسبت به آنچه که در بیشتر رکوردهای پاییز قبلی با آن مواجه می‌شویم ارائه می‌دهند. (بیش از 30 مورد از آنها وجود دارد. بنابراین چنین تعمیم هایی دشوار است.)

گفتار اسمیت هرگز با تحویل واضح نیل تنانت از Pet Shop Boys اشتباه گرفته نشد، اما اینجا خشن‌تر و باتلاق‌تر از همیشه است. اولین تک‌آهنگ، 30 درجه، با سرعت یک چرخ دستی خرید بی‌حساب می‌آید. یکپارچهسازی با سیستمعامل آهنگ اسمیت را می یابد که توسط دیواری از فلز لجن تعقیب شده است. جای تعجب نیست که این نویسنده بیشتر به آهنگی با عنوان مرد ایرلندی شمالی کشیده شد. که به عنوان یک لجن شوم شروع می شود، در نهایت به نوعی تماس و پاسخ می دهد، که در قسمت آخر اسمیت عنوان را به آسمان بدشانسی می زند. این کاملا اسرارآمیز و با شکوه مرزی است.

این رکورد اکنون به فهرست طولانی‌ای از ضبط‌های ضبط شده می‌پیوندد که پس از مرگ خالق آن‌ها و قبل از اینکه کار به درستی انجام شود، منتشر شد. پس از مرگ این خواننده رپ، شش آلبوم کامل از توپاک شکور منتشر شد. همانطور که از عنوان آن پیداست، طرح‌هایی برای دوستدارم مست اثر جف باکلی، از کارهای ناتمام برای آلبوم دوم این خواننده ساخته شده است.

باکلی قصد داشت ضبط‌هایی را که با تام ورلین ساخته شده بود کنار بگذارد، و وقتی در سال 1997 غرق شد، در فکر شروع دوباره از صفر بود. مری گیبرت، مادر خواننده، ابتدا با برنامه‌های سونی مخالفت کرد، اما او و شرکت ضبط به سازش رسیدند که به موجب آن آلبومی دوگانه منتشر شد که هم ضبط‌های ورلن و هم دموهای بعدی را در بر می‌گرفت. این یک کنجکاوی جالب باقی می ماند.

انتشار آلبومی که می توان سخاوتمندانه از آن به عنوان آخرین آلبوم The Doors یاد کرد، بحث کمتری داشت. در اواخر سال 1978 منتشر شد، در حالی که Sex Pistols در حال منحل شدن بود و Siouxsie و Banshees در حال شکل گیری بودند، An American Prayer متوجه شد که اعضای گروه زنده زیر صداهای ضبط شده بدنام جیم موریسون در حال نواختن بودند. در آن زمان نقدهای مناسبی دریافت کرد، اما اکنون به نظر یک حماقت بزرگ است: چیزی که اگر به تازگی تمام نمی شد، ممکن بود یک انقلاب پانک را آغاز کند.

مارک ای اسمیت: کشیش پست پانک پرشور و گهگاه روان پریش

برخی از هنرمندان عمیقا به میراث خود اهمیت می دهند. اندرسون پااک، خواننده رپ کالیفرنیایی، یک خالکوبی دارد که روی آن نوشته شده است: «لطفا هیچ آلبوم یا آهنگ پس از مرگی که نام من ضمیمه شده است منتشر نکنید». آگاتا کریستی، به طرز وحشتناکی، آخرین رمان‌های پوآرو و میس مارپل - به ترتیب پرده‌ها و قتل در خواب - را در اوایل دهه 1940 نوشت و دستورالعمل‌هایی برای انتشار آنها پس از مرگ او (که تا سه دهه دیگر منتشر نشد) نوشت.

این هرگز راه مارک ای اسمیت نبود. به نظر می رسد مناسب است که کودا برای یک حرفه خارق العاده در برخی ناهماهنگی خلاقانه پوشانده شود. آیا او آن را به شکل دیگری می خواست؟ آیا ما؟ ناجور یک انرژی است.