دونوهه می‌گوید جوانان کشورهای فقیر اگر نتوانند در رفاه سهیم باشند واکنش بدی نشان خواهند داد.

پاشال دونوهه، مقام ارشد بانک جهانی هشدار داد که نزدیک به 1.2 میلیارد جوان در دهه آینده در فقیرترین کشورهای جهان به سن کار خواهند رسید و اگر انتظارات آنها از آینده بهتر برآورده نشود، واکنش بدی نشان خواهند داد.

وزیر سابق دارایی در حالی که سخنرانی سالانه کمبریج را به افتخار برایان لنیهان، وزیر دارایی فقید ایرلند ایراد می کرد، گفت: «این بزرگترین، بهترین نسل از جوانانی است که جهان احتمالا شاهد آن است.

دونووه، مدیر عامل و مدیر ارشد دانش بانک جهانی مستقر در واشنگتن، گفت: «اینها جوانانی هستند که در ارتباط بزرگ شده‌اند، دیده‌اند که دیگران چگونه زندگی می‌کنند، و انتظاراتشان به همین نسبت بالاست.

او گفت: "این انتظارات با فرصت و رفاه برآورده شود یا ناامیدی در عوض ثبات و سیاست را در کشورهای آنها شکل می دهد. این چالش است."

با این حال، بسیاری از چنین کشورهایی با جمعیت جوان رو به رشد با فشار بدهی ملی رو به رشد روبرو هستند، به طوری که نزدیک به 165 میلیون جوان در کشورهایی زندگی می کنند که اکنون بیش از 50 درصد از درآمد خود را صرف پرداخت چنین بدهی می کنند.

هر کشوری با چالش‌هایی مواجه است، اما آن‌هایی که با کشورهای فقیرتر روبرو هستند، شدیدتر هستند، زیرا مشکلات آن‌ها «با افزایش بدهی‌ها تشدید شده است»، نیمی از آنها اکنون با مشکل بدهی مواجه هستند یا در خطر انجام این کار هستند.

سطوح بالای بدهی، همراه با تأمین مالی پرهزینه تر، هزینه خدمات دهی به تنهایی را از میانگین حدود 3 درصد تولید ناخالص داخلی در سال 2012 به بیش از 7 درصد در سال 2024 رسانده است.

چنین قبوض بدهی "اکنون سهم فزاینده ای از منابع عمومی کمیاب را جذب می کند و بر توانایی دولت ها برای سرمایه گذاری در بهداشت و آموزش و مهارت ها و زیرساخت ها تأثیر می گذارد، همان سرمایه گذاری هایی که برای آینده جوامع اهمیت زیادی دارد".

دونوهه که اکنون نزدیک به یک سال است که این سمت را بر عهده دارد، گفت: «در اوج بحران مالی، انتخاب ها باید به سرعت انجام می شد.

آنها باید تحت فشار فوق‌العاده‌ای با اطلاعات ناقص و با پیامدهایی که برای سال‌های متمادی احساس می‌شد، ایجاد می‌شدند. اما امروزه برای بسیاری از کشورها، آن شرایط دیگر استثنایی نیستند.

او گفت: "دولت ها یکی پس از دیگری ضربه خورده اند. در کمتر از دو دهه، کشورها با یک بحران مالی جهانی، یک بیماری همه گیر که اقتصاد جهان را به بن بست رساند، جنگ در اروپا، خاورمیانه، شمال آفریقا، اختلالات زنجیره تامین در سطح تاریخی و بالاترین تورمی که بسیاری در طول یک نسل تجربه کرده اند، مواجه شده اند."

چالش اصلی زمان ما که دولت‌ها با آن روبرو هستند این است که چگونه نهادها می‌توانند در حالی که این فشار و سطح چالش وجود دارد، به فعالیت، تطبیق و عملکرد ادامه دهند.

دونوهه گفت: «این نه تنها به این دلیل است که بحران‌ها مدام تکرار می‌شوند، بلکه به این دلیل است که فواصل بین آنها در حال حاضر کوتاه‌تر می‌شود.

تاب‌آوری امروز دیگر نمی‌تواند به تنهایی به معنای محافظت باشد: "بیشتر از بافرها است. بیشتر از پادمان‌ها یا واکنش‌های اضطراری است. باید به معنای چیزی باشد که خواستارتر باشد."

در عوض، دولت‌ها باید توانایی نگاه به آینده را داشته باشند، در حالی که تحت فشارهای مداوم امروزی هستند، اصلاحات را دنبال کنند، تغییرات تکنولوژیکی را پیش‌بینی کنند و سرمایه‌گذاری‌هایی را انجام دهند که ممکن است چندین دهه طول بکشد تا به ثمر بنشیند.

معاون سابق فاین گیل گفت: تاب‌آوری دیگر صرفا ظرفیت مقاومت در برابر اختلال نیست، بلکه ظرفیت سازگاری، اصلاح در حالی که اختلال ادامه دارد، است.

او گفت: «استقامت به اعتماد بستگی دارد. نهادهایی که مورد اعتماد هستند می توانند سریعتر حرکت کنند.

او افزود: "آنها می توانند در آن لحظات سخت از رضایت حمایت کنند، و می توانند از تصمیمات در آن فضا حمایت کنند. اما این اعتماد قابل ادعا نیست. باید از طریق ایجاد ارتباط قابل مشاهده با مردم در حالی که تغییر را تجربه می کنند، به دست آید."