دو انتخابات، یک رابطه: معنای آرا برای روابط آمریکا و اسرائیل - نظر

این یک لحظه منحصر به فرد است. در عرض یک هفته، اسرائیلی ها و آمریکایی ها پای صندوق های رای رفتند. اسرائیلی‌ها به کنست جدید رأی دادند، که تعیین می‌کند چه کسی به عنوان نخست‌وزیر خدمت می‌کند، در حالی که آمریکایی‌ها به کنگره رأی می‌دهند، نه ریاست‌جمهوری. واقعیت جدیدی که با رأی آمریکا و اسرائیل شکل می‌گیرد، روابط را در سه بعد مرکزی تحت تأثیر قرار می‌دهد. بعد اول نهادی است: نظارت آمریکا بر اسرائیل.

پیروزی دموکرات‌ها، که در حال حاضر در مجلس نمایندگان و احتمالا در سنا نیز پیش‌بینی می‌شود، می‌تواند کنگره را به عرصه‌ای برای رویارویی روزانه اسرائیل تبدیل کند. ترکیب کنگره تعیین می‌کند که چه کسی کمیته‌ها را کنترل می‌کند، و اگر دموکرات‌ها اکثریت را به دست آورند، می‌توان انتظار داشت که جلسات عمومی درباره اسرائیل در مورد طیف وسیعی از موضوعات، مانند نحوه استفاده از سلاح‌های آمریکایی در نوار غزه، خشونت شهرک‌نشینان، و ادعای نقض حقوق بشردوستانه بین‌المللی توسط اسرائیل، برگزار شود. یک مثال واضح در ژوئیه بود، زمانی که 103 دموکرات مجلس نمایندگان، تقریبا نیمی از اعضای حزب، به اصلاحیه ای برای حذف 3.3 میلیارد دلار رای دادند.

کمک نظامی سالانه ایالات متحده به اسرائیل. آیا چنین اقداماتی به قانون تبدیل می شود؟ نه در کوتاه‌مدت، زیرا آنها نیاز به تایید سنا دارند و می‌توانند توسط رئیس‌جمهور وتو شوند. اما این تمام ماجرا نیست. اکثریت مجلس تخصیص بودجه را کنترل می‌کند که می‌تواند برای شرطی کردن کمک‌ها، اضافه کردن الزامات گزارش‌دهی و اجبار به رای‌گیری مکرر در مورد موضوعات حیاتی برای امنیت اسرائیل استفاده شود. چنین رفتاری ممکن است سوابق خطرناکی ایجاد کند، اجماع سنتی در مورد روابط ایالات متحده و اسرائیل را از بین ببرد و به نوبه خود، به تبدیل بحث در مورد محدودیت‌های کمک‌ها به بخشی عادی از گفتمان پیش از این کمک کند.

انتخابات ریاست جمهوری 2028. از این رو، آنچه زمانی در واشنگتن غیرقابل تصور بود، یک بحث واقعی در مورد شرطی کردن کمک به اسرائیل، ممکن است به بخشی منظم از دستور کار تبدیل شود. بعد دوم، لنگر انداختن نهادی روابط ایالات متحده و اسرائیل در یک تفاهم نامه جدید است. توافق فعلی به اسرائیل 3.8 میلیارد دلار کمک نظامی در سال طی 10 سال می دهد. در سال 2028 منقضی می شود و مذاکرات بر سر یک توافق جدید در حال انجام است.

دولت بعدی اسرائیل باید آن را از خط پایان عبور دهد. جهت بیان شده به سه دلیل از کمک آمریکا به مدل مشارکت تغییر می کند: تغییر نگرش نسبت به اسرائیل در جامعه آمریکا. اسرائیل پس از 7 اکتبر به خوداتکایی بیشتر نیاز دارد. و تغییر هنجارهای بین المللی در جهانی که در آن منافع به جای ارزش ها در کانون توجه قرار می گیرد. بر این اساس، در یادداشت تفاهم بعدی، رهبری اسراییل باید با ایجاد مشارکتی متقابل، به تدریج کمک‌ها را حذف کند.

این به معنای سرمایه گذاری مشترک و تولید مشترک در زمینه تحقیق و توسعه، فناوری، و همکاری دانشگاهی، در کنار همکاری مستمر در زمینه های سنتی مانند امور نظامی و صنایع دفاعی است. از این نظر، شایان ذکر است که این رابطه به نفع هر دو طرف است. در حالی که گفتمان در مورد مدل کمک اغلب بر پویایی که در آن ایالات متحده می دهد و اسرائیل دریافت می کند، تأکید می کند، آمریکا از این رابطه از نظر اقتصادی، استراتژیک و در موضوعات مربوط به رقابت قدرت های بزرگ سود می برد. بعد سوم توانایی پر کردن شکاف انتظارات است.

مردم اسرائیل به سمت راست حرکت کرده اند. این تغییر در 7 اکتبر 2023 آغاز نشد، اما با وقایع آن روز تسریع شد. در حالی که نتایج انتخابات بن بست بین بلوک های طرفدار نتانیاهو و مخالف نتانیاهو را نشان می دهد، بوکس کردن مردم اسرائیل به دو دسته ساده، اختلافات درون هر بلوک را نادیده می گیرد.

به طور طبیعی، تغییر به راست در امنیت بیشتر مشهود است: اسرائیلی‌ها ایران را به‌عنوان یک تهدید قریب‌الوقوع می‌بینند و اکثریت قاطع اسرائیلی‌های یهودی از چیزی که به‌عنوان جنگی بدون انتخاب با ایران می‌دانستند، حمایت کردند. با این حال، در ایالات متحده، عموم مردم در جهتی متفاوت حرکت می‌کنند، و تنها با حمایت اقلیت از آنچه که در آنجا به‌عنوان یک جنگ انتخابی تلقی می‌شود. همین امر در مورد سیاست های اسرائیل در لبنان، سوریه و جبهه فلسطین نیز صدق می کند.

شکاف‌ها بین اسرائیلی‌ها و رأی‌دهندگان آمریکایی با گرایش دموکرات‌ها حتی بیشتر است. دولت جدید اسرائیل، صرف نظر از اینکه چه کسی در راس آن قرار دارد، توسط دو عامل محدود می‌شود: تغییر سمت راست جامعه اسرائیل و شرکای ائتلافی آن. اگر انتظارات در واشنگتن از آنچه در اینجا در اسرائیل قابل دستیابی است فراتر رود، ناامیدی شدید خواهد بود. با این حال، شایان ذکر است که دموکرات ها یکپارچه نیستند و هر قانونگذار که از سیاست های اسرائیل انتقاد می کند، از پایان دادن به کمک ها یا تضعیف همکاری امنیتی حمایت نمی کند.

به همین دلیل است که هر دو طرف باید ابزارهای دیپلماتیک خود را تیز کنند، خطوط ارتباطی را ایجاد کنند و گفتگوی مستقیم را در سطوح رهبری و اجتماعی انتخاب کنند. در نهایت، در این برهه زمانی منحصر به فرد قابل ذکر است که صرف نظر از نتایج در ایالات متحده، انتخابات میان دوره ای دو سال پس از دوره ریاست جمهوری فعلی اغلب به عنوان سکوی پرتاب ریاست جمهوری بعدی تلقی می شود.

به این ترتیب، رئیس جمهور دونالد ترامپ احتمالا بیشتر انرژی باقی مانده ریاست جمهوری خود را به سمت ساختن میراث خود در عرصه بین المللی هدایت می کند. این ممکن است به تلاش برای پیشبرد یک توافق جامع با ایران، دستور اقدام نظامی بیشتر علیه ایران، تسریع برنامه ترامپ برای نوار غزه یا احیای روند عادی سازی منطقه منجر شود. تلاش‌ها در هر یک از این جهت‌ها طبیعتا اسرائیل را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و رهبری جدید آن را با یک فرصت و یک تهدید معرفی می‌کند.

این فرصت در حرکت به سمت یک معماری جدید خاورمیانه است که از نظر استراتژیک برای امنیت و رفاه بلندمدت اسرائیل مطلوب خواهد بود و توسط رئیس جمهور جاه طلبی که به دنبال برجای گذاشتن یک اثر تاریخی است، حمایت می شود. تهدید فشار آمریکا برای پذیرش مصالحه های سیاسی یا پیوستن به کمپین های نظامی بر اساس جدول زمانی و اولویت های ایالات متحده طراحی شده است. این زمان‌ها برای هر دو دموکراسی، در داخل، منطقه، بین‌المللی و در تعاملاتشان با یکدیگر، زمان‌های پرتلاطمی است.

روابط ایالات متحده و اسرائیل قبلا چنین آشفتگی را پشت سر گذاشته است، و اگر رهبران و مردم هر دو طرف صراحت را به راحتی ترجیح دهند، می تواند دوباره این کار را انجام دهد. هدف باید مشارکتی باشد که مبتنی بر وابستگی نیست، بلکه بر قدرت و هدف مشترک است. دکتر Michal Hatuel-Radoshitzky مشاور ارشد و مدیر برنامه بین المللی در MIND Israel است. یک مدرس کمکی در دانشگاه تل آویو و دانشگاه رایشمن. و عضو انجمن Dvorah: زنان در سیاست خارجی و امنیت ملی.