دو دهه بعد، حافظان محیط زیست نپال به دنبال نسل جدید "رویایی" هستند

کاتماندو - در سپتامبر 2006، گوپال رای، وزیر وقت جنگل‌ها و حفاظت از خاک نپال و گروهی از رهبران حفاظت از محیط زیست به روستایی دورافتاده در شرق نپال پرواز کردند تا منطقه‌ای حفاظت‌شده را به مردم ساکن آنجا تحویل دهند. در شامگاه 22 سپتامبر، رای مدیریت منطقه حفاظت شده کانچن جونگا (KCA) را به جامعه سپرد و آن را نقطه عطفی در تاریخ حفاظت از نپال خواند. غنا شیام گورونگ، نماینده کنونی WWF در کشور به Mongabay می گوید: «برای جامعه، این آغاز بود.

روز بعد، دقایقی پس از برخاستن، هلیکوپتر Mi-8 ساخت روسیه سقوط کرد و همه 20 مسافر و چهار خدمه آن کشته شدند. در میان کشته شدگان وزیر جنگل، همسرش، مقامات ارشد، یک دیپلمات فنلاندی، یک مقام ارشد USAID و کارمندان WWF هستند. بدی آب و هوا به مدت دو روز تلاش های امدادی را با مشکل مواجه کرد. تا زمانی که جستجوگران به لاشه هواپیما نرسیدند، هیچ کس در پایتخت کاتماندو نمی‌توانست آنچه اتفاق افتاده را تأیید کند.

دو دهه بعد، رویکرد جامعه‌محور به حفاظت که توسط "رویاپردازانی" مانند هارکا و چاندرا گورونگ و مینگما نوربو شرپا، که همگی در این تصادف کشته شدند، پیشگام شد، هنوز حیات وحش و جنگل‌های نپال را احیا می‌کند. جمعیت ببر این کشور بیش از سه برابر شده و پوشش جنگلی آن از زمان سقوط شش درصد افزایش یافته است. اما حافظان محیط زیست می گویند که پیشرفت از آن زمان راکد مانده است. نسلی از دست رفت این تصادف صندلی‌های خالی را در مؤسسات کلیدی حفاظت از نپال گذاشت.

ساریتا جناوالی، محافظه‌کار، که در آن زمان عضو اعتماد ملی حفاظت از طبیعت (NTNC) بود، روز تایید مرگ‌ها را به یاد می‌آورد. زمانی که چنین افرادی در آنجا نبودند، این مقاله در ابتدا در Mongabay منتشر شد