دو سال پس از طوفان هلن، بازماندگان در حال گرفتن درس هایی برای آینده هستند

در روزها و هفته‌های پس از طوفان هلن، مردم در سراسر کارولینای شمالی و فراتر از آن، خود را در موقعیت‌های جدیدی قرار دادند و مجبور شدند مهارت‌های جدیدی را برای کمک به خود و همسایگان خود بیاموزند.

مراکز اجتماعی، کلیساها، و ادارات آتش نشانی درهای خود را گشودند و برای ماه ها از فعالیت غوغا کردند. پشته های لباس محراب ها را پوشانده اند. ابزار و تجهیزات اتاق های یدکی را پر کردند. ساکنان یاد گرفتند که چگونه خانه ها را از گل میخ جدا کنند و شبکه هایی برای آوردن غذا، آب و سایر لوازم ضروری به یکدیگر ایجاد کردند.

اکنون، دو سال بعد، مردم می‌خواهند این تلاش‌های موقت - که از جوامع از طریق از دست دادن برق، آب، اینترنت و سایر خدمات حیاتی حمایت می‌کردند - به وسایل دائمی‌تر پاسخگویی به بلایای محلی، به نام «مرکز تاب‌آوری» تبدیل کنند.

مک کنزی جونز، کارگردان شبکه کارگردانان پایداری شهری، گفت: «به نظر من این به یکی از آن اصطلاحات تبدیل شده است که گاهی اوقات برای مردم کمی مبهم به نظر می رسد. اما هاب های تاب آوری فقط فضاهای اجتماعی موجود هستند که مورد استفاده و اعتماد ساکنان قرار می گیرند.

به عنوان مثال، کتابخانه ایست اشویل در حال نصب پنل های خورشیدی است. در کتابخانه ابزار آشویل، مردم در حال یادگیری نحوه استفاده از ابزارهای برقی هستند. و در انبار قطار Old Fort، مردم محلی اخیرا در طول یک اجتماع اجتماعی بستنی درباره طرح اقدام موج گرما بحث کردند.

شهر نیز در حال افزایش است. در اوایل سال جاری، آشویل 2 میلیون دلار برای تقویت مراکز موجود شهر کنار گذاشت. مدیر شهر د.ک. وسلی متعهد شد تا 10 میلیون دلار در بلندمدت خرج کند.

این تلاش منعکس کننده یک حرکت گسترده تر است، زیرا جوامع در سراسر کشور در مراکز تاب آوری سرمایه گذاری می کنند تا برای قطع برق، آب و هوای شدید و سایر شرایط اضطراری آماده شوند. اما هلن همچنین نشان داد که انعطاف‌پذیری لزوما به یک مرکز مشخص نیاز ندارد. این می تواند در مهارت ها، تجهیزات و ارتباطاتی باشد که افراد می توانند حتی قبل از رسیدن فاجعه بعدی از آنها استفاده کنند.

بنابراین سؤال این است که چگونه می‌توانیم همه آن‌ها را وادار کنیم تا قبل از وقوع اتفاقی به طور فعال با هم کار کنند و آن شبکه‌ها را بسازیم تا زمانی که این اتفاق افتاد، بتوانند به طور مؤثرتری از یکدیگر حمایت کنند؟» جونز گفت.

دو سال پس از هلن، این درس ها در غرب کارولینای شمالی ریشه دوانده است. در اینجا چهار راه وجود دارد که جوامع آموخته‌های خود را در فاجعه و پیامدهای آن به ابزاری برای هر آنچه در آینده می‌آیند تبدیل می‌کنند.

نصب خورشیدی در Beacon of Hope کمی بیش از یک هفته طول کشید. برق‌کارانی که روی این پروژه کار می‌کردند می‌گویند که تقاضا برای انرژی خورشیدی از زمان طوفان بالا بوده است. کیتی مایرز / گریست / رادیو عمومی بلو ریج

روشن نگه داشتن چراغ ها با انرژی خورشیدی

در یک صبح آفتابی در مارشال، استیو پوروازنیک و رایان کالاهان، هر دو برقکار با شرکت Rhino Renewables، آخرین اقدامات را بر روی یک تاسیسات خورشیدی انجام دادند. آنها پوشش های سفیدی را روی سه باتری، هر کدام حدود 3 فوت و حاوی لانه ای از سیم ها و هادی ها، محکم کردند.

این کار یک هفته صرف تجهیز Beacon of Hope، یک رختشویخانه، فروشگاه دستفروشی، و بانک مواد غذایی با تجهیزات مورد نیاز برای ایجاد یک ریزشبکه بود. پوروازنیک گفت: «ما توانستیم از کل فروشگاه، اساسا، با تمام فریزرها و خنک کننده ها پشتیبان تهیه کنیم. این باتری‌ها می‌توانند حدود 68 کیلووات ساعت انرژی خورشیدی را ذخیره کنند و به Beacon اجازه می‌دهند تا چراغ‌ها و وسایل برقی را حداقل یک روز بدون نور خورشید یا اتصال به شبکه برق بزرگ‌تر روشن نگه دارد.

این اولین ریزشبکه از 26 ریزشبکه برنامه ریزی شده برای غرب کارولینای شمالی است. بیست و چهار به مراکز اجتماعی، بانک های مواد غذایی، ادارات آتش نشانی و سایر امکانات ضروری خدمات خواهند داد. دو مورد دیگر بر روی تریلرها سوار می شوند و به هر کجا که نیاز باشد ارسال می شوند. کمک مالی 5 میلیون دلاری از سوی وزارت کیفیت محیط زیست در حال تامین مالی این کار است.

بعدی را بخوانید

گروهی از «زنبورهای خورشیدی» به مراکز اجتماعی غرب کارولینای شمالی می آیند

کیتی مایرز

در Beacon of Hope، روشن نگه داشتن برق به این معنی است که فریزرها، ماشین‌های لباسشویی و سایر تجهیزات به کار خود ادامه می‌دهند. جسی کونتز، کارگردان، گفت که انبار مواد غذایی به حدود 1600 خانواده کمک غذایی هفتگی ارائه می دهد که گرسنگی آنها از تابستان گذشته حدود 50 درصد افزایش یافته است.

او گفت: «مردم قبلا به اینجا می آیند. "بنابراین، چگونه می توانیم منابع موجود و ارتباطاتی را که در هنگام آمدن آنها به اینجا در دسترس است به حداکثر برسانیم؟"

جسی کونتز Beacon of Hope، انبار مواد غذایی، فروشگاه دستفروشی، و خشک‌شویی محلی را در مارشال، کارولینای شمالی اداره می‌کند. کیتی مایرز / گریست / رادیو عمومی بلو ریج

کسانی که کمپین ریزشبکه را رهبری می کنند امیدوارند که فراتر از 26 شبکه ای که در حال حاضر در حال کار است گسترش پیدا کنند، اما تاکنون هیچ یک از مقامات ایالتی و فدرال بودجه اضافی ارائه نکرده اند. الکس کوازینسکی، مهندس دانشگاه پیتسبورگ که ریزشبکه ها و بلایا را مطالعه می کند، گفت که این یک مانع رایج برای گسترش چنین برنامه هایی است.

سارا نیکولز از سرزمین آسمان، یکی از سازمان‌هایی که این فناوری را به منطقه می‌آورد، در تلاش است تا مراکز اجتماعی بیشتری را شناسایی کند که از ریزشبکه‌های خورشیدی بهره می‌برند. بهترین مکان ها در ارتفاعات قرار دارند و به جمعیت هایی با نیازهای بالا خدمات می دهند.

"آیا ما به عدالت نگاه می کنیم؟" نیکولز گفت. "آیا باید آن را در یک منطقه روستایی تر قرار دهیم یا در جامعه ای که ممکن است به طور سنتی به خدمات دولتی دسترسی نداشته باشد؟"

در طول یک قطع برق به گسترده‌ای مانند هلن، چنین مراکزی می‌توانند غذا و دارو را سرد نگه دارند و ارتباطات را فعال نگه دارند و در عین حال مکانی امن، گرم و خشک را برای افرادی که برق خانه‌هایشان قطع شده است فراهم کنند.

- کیتی مایرز

جاستین همل از پروژه رادیویی WNC در یک شبکه شنبه شب که توسط یک تکرار کننده در فلچر میزبانی می شود، آهنگ می کند. لورا هکت / رادیو عمومی بلو ریج

زمانی که شبکه های تلفن همراه از کار می افتند متصل بمانند

هر شنبه شب، ویلیام واکر یک قرار دائمی با رادیو دو طرفه خود دارد. این کارگر بازنشسته راه‌آهن یک چک‌این هفتگی به نام «نت» را از خانه‌اش در فلچر انجام می‌دهد و با ده‌ها نفر از علاقه‌مندان رادیو که سرگرمی را به خدمات عمومی تبدیل کرده‌اند، ارتباط برقرار می‌کند.

افراد عادی از دوردست کارولینای جنوبی با یک سیگنال ناگهانی چک می کنند و بریده هایی از زندگی خود را به اشتراک می گذارند: تولد 41 سالگی، عروسی نوه دختری، بعد از ظهری که صرف خرد کردن چوب کرده اند. این مبادلات حدود نیم ساعت با واکر به عنوان استاد تشریفات ادامه دارد.

او گفت: «مثل این است که خانواده هر شنبه شب به اتاق نشیمن شما بیایند. ما سعی کرده‌ایم آن را به مکانی بسیار دلپذیر تبدیل کنیم. منظورم این است که اگر گروهی بوده‌اند که هرگز غریبه نبوده‌اند، این افرادی هستند که من در رادیو GMRS ملاقات کرده‌ام.»

تکرار کننده ای که در بالای کوه های بلو ریج مستقر شده است. آدام ترسکوت

GMRS یا سرویس رادیویی تلفن همراه عمومی، یک سیستم دو طرفه است که نیازی به شبکه تلفن همراه یا اتصال به اینترنت ندارد. هزینه مجوز 35 دلار است و هیچ آزمونی وجود ندارد، که شرکت کردن را برای هر کسی آسان می کند. چک‌این‌های هفتگی واکر به افراد این امکان را می‌دهد که بر ترس میکروفون خود غلبه کنند و مطمئن شوند که تجهیزاتشان کار می‌کند.

این آماده‌سازی پس از آن فوریت پیدا کرد که هلن ارتباط را در بخش وسیعی از منطقه قطع کرد و مردم را از نزدیکان و اطلاعات حیاتی قطع کرد. تعداد مجوزها در سال پس از طوفان 130 درصد افزایش یافت.

جاستین همل، ساکن Fairview، ارزش GMRS را از نزدیک دید. او گفت: «ما واقعا برای برقراری ارتباط با مشکل مواجه بودیم. او در نهایت به برخی از «رادیوهای حبابی» دست زد، همانطور که واکی تاکی با قابلیت GMRS شناخته شده است، و آنها را به همسایگان داد.

کامل نبود، و یال‌های کوه گاهی سیگنال‌ها را مسدود می‌کردند، اما همه می‌توانستند به‌روزرسانی‌های مربوط به آب، منابع و تلاش‌های پاکسازی را به اشتراک بگذارند. هامل حتی به انتقال اطلاعات به اولین امدادگرانی که هلیکوپتر را برای اورژانس پزشکی اعزام کردند کمک کرد.

همل با الهام از این تجربه، پروژه رادیویی WNC را راه‌اندازی کرد، یک سازمان غیرانتفاعی که به مردم در مورد این فناوری آموزش می‌دهد و با نصب دستگاه‌های کوچکی به نام تکرارکننده‌های سیگنال در قله‌های کوه، تلاش می‌کند تا دامنه دسترسی خود را گسترش دهد. او گفت: «با کمک تکرارکننده‌ها، می‌توانید در چندین شهرستان صحبت کنید. اساسا مانند یک برج تلفن همراه فکر کنید.

او قبلا دو مورد از آنها را نصب کرده است، و شبکه به او اجازه می‌دهد با همسایگان در طول زمستان طوفان سرخس و سایر آب و هوای شدید ارتباط برقرار کند - دقیقا موقعیتی که برای آن ساخته شده بود. همل گفت: «ابر قدرت رادیو این است که ارتباط گروهی آنی را امکان‌پذیر می‌کند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که رادیو خود را بردارید، آن را روشن کنید و آن دکمه را بزنید.

- لورا هکت

Shelby Treichler هماهنگ کننده عملیات در کتابخانه ابزار آشویل است، سایتی که افراد می توانند در آن اجاره کنند و در مورد ابزارهای برقی آموزش ببینند. لورا هکت / رادیو عمومی بلو ریج

تجهیز موج جدیدی از کاربران ابزار برقی

یک روز پس از ورود طوفان هلن به خشکی، شلبی ترایچلر مصمم بود که به کتابخانه ابزار آشویل برود. برق قطع شده بود و او می‌دانست که کتابخانه، جایی که او هماهنگ‌کننده عملیات است، دارای یک صفحه خورشیدی است که در روزهای آینده بسیار حیاتی خواهد بود.

فقط یک مشکل وجود داشت: درختی که سقوط کرده بود تنها جاده خارج از محله او را مسدود کرد.

او گفت: "من فکر نمی کردم که ابزارم را با خودم به خانه بیاورم. هیچ یک از ما فکر نمی کردیم در آن سطح آماده باشیم." او که تنها با یک اره دستی مسلح بود، شروع به بریدن کرد، به این امید که حداقل یک مسیر را پاک کند. سپس، ظاهرا از هیچ جا، مردی که صندل پوشیده بود با اره برقی وارد شد. از کامیونش پرید و شروع کرد به جفت کردن درخت. چند دقیقه بعد، تریکلر را در حالی که اشک می ریخت، حرکت کرد.

او گفت: "من اینطور فکر می کردم که "این جامعه است. این زیبا است." "مرد تازه سوار کامیون شد و رفت. همه ما به سختی سه کلمه رد و بدل کردیم جز اینکه "این دیوانه است، نه؟"

تجربه تریکلر در روزهای پس از هلن در سراسر کارولینای شمالی غربی تکرار شد. تیپ های غیررسمی اره برقی، که عمدتا از داوطلبان تشکیل شده بودند، برای پاکسازی جاده ها با هواکش حرکت کردند. جرالد اسمیت، شاعر آپالاشی، شنیدن «صدای شیرین و شیرین اره‌های برقی» را توصیف می‌کند، مفرداتی آشنا که موج جدیدی از مردم را برای یادگیری نحوه استفاده از آن الهام بخشید.

کارگاه ایمنی اره برقی توسط آکادمی ایالتی و مهارت های N.C برای زنان در اواخر سال 2024 برگزار شد. Quetzal Jordan

کوتزال جردن، بنیانگذار آکادمی مهارت برای زنان، از جمله کسانی است که به آنها نشان می دهد چگونه. او از زمان هلن بیش از 500 نفر را در کارگاه های ایمنی رهبری کرده است. او گفت: «من به افراد 18 تا 75 ساله یاد داده ام که چگونه از اره برقی استفاده کنند. "و به خصوص افراد مسن تر، احساس می کنم آنها متحول کننده ترین تجربه را دارند."

کلاس های اره برقی بخشی از یک جنبش گسترده تر در غرب کارولینای شمالی برای درمان ابزارها و مهارت های استفاده از آنها به عنوان نوعی انعطاف پذیری آب و هوا است. به عنوان مثال، کتابخانه ابزار آشویل، همه چیز را از اره و بیل گرفته تا ژنراتور و مگافون به امانت می دهد و نحوه استفاده از آنها را به مردم آموزش می دهد. بیمه از قرض دادن اره برقی به آن جلوگیری می کند، اما چندین ابزار را در میان مجموعه بیش از 4000 ابزار برای مواقع اضطراری نگه می دارد.

تریکلر گفت: «ما قبلا این کار را انجام می‌دادیم و انعطاف‌پذیری در ذهن همه ما وجود داشت، اما من فکر می‌کنم، مانند اکثر افرادی که تحت تأثیر طوفان هلن قرار گرفته‌اند، اکنون معنای بسیار متفاوتی پیدا کرده است و احساس دیگری از فوریت به خود گرفته است.

- لورا هکت

جوامع سوانانوآ با هم به ساکنین سوانانوآ خدمت می کند، که بسیاری از آنها آسیب پذیری های پزشکی و نیازهای زبانی منحصر به فردی دارند. کیتی مایرز / گریست / رادیو عمومی بلو ریج

فراگیرتر کردن برنامه ریزی اضطراری

والتر دیویس، 67 ساله، چند معلولیت دارد و نمی تواند رانندگی کند. او چندین دارو مصرف می کند و یک آسیب دیدگی باعث شد که از یک پا استفاده نکند. وقتی هلن به مجتمع آپارتمانی اش در سوانانوآ برخورد کرد، برای کمک به همسایه ها تکیه کرد.

او در حالی که یک روز در ماه گذشته منتظر اتوبوس بود، گفت: «حدود سه هفته و نیم ما نه برق داشتیم و نه آب. ما مجبور شدیم به نهر برویم و سطل های پنج گالنی آب بیاوریم و توالت هایمان را با آن آب بکشیم.

طوفان تنها خواربارفروشی را نیز در فاصله چند قدمی از بین برد و بسیاری از همسایگان او رانندگی نمی‌کنند.

این چالش‌ها بسیار فراتر از سوانانوا هستند. داده های سرشماری منتشر شده در سال 2023 نشان می دهد که در حالی که حدود 1 درصد از بزرگسالان ایالات متحده در سال گذشته به دلیل یک فاجعه آواره شده بودند، این رقم در میان افرادی که قادر به مراقبت از خود نبودند به 31 درصد افزایش یافت. بسیاری از افراد دارای معلولیت پس از تخلیه هرگز به خانه بازنگشتند و بیش از 74 درصد از افرادی که قادر به راه رفتن نبودند گزارش دادند که یک ماه پس از فاجعه دچار ناامنی غذایی شده اند.

سازمان‌های دولتی برای دریافت اطلاعات با خدمات اضطراری هماهنگ می‌کنند، اما مقامات محلی همیشه از میزان نیاز در مواقع اضطراری آگاه نیستند. دام کلی، بنیانگذار و مدیر گروه حمایت از معلولان جدید جنوب، گفت: «افراد معلول معمولا هنگام برنامه ریزی برای واکنش اضطراری پشت میز نیستند.

مالیا جانسون کاشت حلزون دارد و ناشنوا است. او پس از طوفان هلن تلاش کرد تا با اطلاعات دقیق همراه شود. کیتی مایرز / گریست / رادیو عمومی بلو ریج

این شکاف ها در سوانانوا پس از هلن آشکار شد. دوستی که در Jasper Apartments زندگی می‌کرد، از بت تریگ خواست تا به بررسی ساکنان آسیب‌پذیر پزشکی که حدود 100 نفر از آنها قادر به تخلیه نبودند کمک کند. او و سایر داوطلبان در سراسر آن مجتمع و سایرین هجوم آوردند تا بپرسند مردم به چه چیزهایی نیاز دارند و مواد ضروری مانند انسولین و اکسیژن بطری شده را پیدا کنند. تریگ گفت: «ما واقعا بلافاصله نیازهای متفاوت افرادی را دیدیم که مشکلات پزشکی یا ناتوانی خاصی داشتند.

این تلاش به جوامع Swannanoa Together تبدیل شد، که درمان و پشتیبانی طولانی مدت از کمک به هدایت FEMA تا کمک اجاره را ارائه می دهد. این گروه از یک آرایشگاه سابق کار می‌کند و اخیرا قسمت‌های مجاور آن را خریداری کرده است، و قصد دارد ساختمان را با حمام‌های مطابق با ADA، رمپ‌های ویلچر، و ایستگاه‌های تعویض لباس بازسازی کند. یک مشاور دسترسی کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که این فضا می تواند تا حد امکان به افراد بیشتری خدمت کند.

تریگ گفت: «ما آن را مکانی می‌بینیم که در آن می‌توانیم در شرایط اضطراری یا بلایای آینده برای جامعه خود واکنش اضطراری داشته باشیم.

- کیتی مایرز

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان دو سال پس از طوفان هلن منتشر شد، بازماندگان در 5 اکتبر 2026 درس هایی برای آینده می گیرند.