دو فراری بلندپایه ایرانی به دویچه وله نگاهی نادر به طرز فکر خادمان وفادار رژیم دارند.

امید که نام واقعی او قابل استفاده نیست، در 18 سالگی برای پیوستن به نیروهای امنیتی ایران ثبت نام کرد و "تعهد عمیقی به کشورم" داشت. امید به دویچه وله گفت که در آکادمی، دانشجویان از زمان آموزش نظامی تا نمازهای روزانه و سخنرانی، «شب و روز» تحت کنترل رژیم بودند.

امید گفت: «آنها ذهن دانشجویان جوان را شکل می دهند.

امید گفت که برخی از این استخدام‌شدگان در نهایت از طریق دستگاه‌های امنیتی ایران بالا می‌روند تا به کادر نخبه افسرانی بپیوندند که در داخل و خارج از ایران مأموریت‌ها، آدم‌ربایی‌ها و ترورها را طراحی می‌کنند - و به منابع و پرسنل نامحدود دسترسی دارند. و او گفت که در جلسات آنها شرکت می کرد.

هنگامی که امید، مرد تنومندی که زخم‌های انباشته شده در طول چندین دهه خدمتش به عنوان فرمانده نیروهای ویژه ایران را به همراه داشت، در اوایل سال 2026 با او تماس گرفت، بحث‌هایی آغاز شد: آیا می‌توانست او را برای تغذیه اطلاعات نادرست و دروغ‌های DW فرستاده شود تا صدا و سیمایی را که سرویس فارسی آن رسما در ایران تحریم شده است، تغذیه کند؟ آیا او می‌تواند به دویچه وله یا کارمندان ایرانی آن آسیب برساند؟

در طی ماه‌ها، خبرنگاران واحد تحقیق دویچه وله و بخش فارسی با او مکاتبه کردند. امید سوابق و عکس‌هایی از آموزش‌های خود را به اشتراک گذاشت که از تمرین تک تیرانداز و نظارت تا درگیری خیابانی، کنترل شورش و دوره‌های چتربازی را شامل می‌شد. او همچنین عکس‌ها و فیلم‌ها، اسناد و مکان‌های یک مرکز نظارت مخفی و مجتمع‌های مسکونی را که برای اعضای بلندپایه نیروهای امنیتی ایران در نظر گرفته شده بود، ارائه کرد.

او گفت که متحد در وفاداری مطلق خود به رهبر ایران، یک حلقه مخفی از افسران عالی رتبه، قتل و آدم ربایی مخالفان رژیم را طراحی و اجرا می کنند.

شهادت امید بینشی نادر از دستگاه امنیتی قدرتمند و غیرشفاف ایران - و زندگی مردان هسته جمهوری اسلامی - به دویچه وله اجازه داد تا تصویری از چگونگی حفظ نیروهای عمیقا وفادار رژیم علیرغم جنبش‌های اعتراضی گسترده، تحریم‌های بین‌المللی، افزایش تورم و حملات اخیر توسط رژیم صهیونیستی و دشمنان اصلی‌اش، اسرائیل و رژیم صهیونیستی را گرد هم آورد.

DW بخش های قابل توجهی از حساب امید را با اسناد، عکس ها، فیلم ها و مصاحبه با کارشناسان تایید کرد. یک واسطه، تیم تحقیق را با یک نفر دوم رده بالای جدا شده مرتبط کرد که حساب او جزئیات کلیدی ارائه شده توسط امید را تایید می کرد. اگرچه دویچه وله هویت هر دو مرد را تایید کرد، اما ما از جزئیات خاصی برای محافظت از آنها و خانواده‌هایشان خودداری می‌کنیم.

ایران در گذشته به دنبال مخالفان و فعالان اپوزیسیون خارج از کشور از جمله روزنامه نگاران بوده است.

ما از سفارت ایران در برلین و دفتر مقام معظم رهبری خواستیم به یافته های ما پاسخ دهند. دفتر مقام معظم رهبری پاسخی ندادند.

سفارت در برلین از پرداختن به اتهامات فردی خودداری کرد و اعلام کرد که "جمهوری اسلامی ایران قاطعانه این اتهامات و نتایج حاصل از آنها را رد می کند."

به عنوان یکی از اعضای عالی رتبه نیروهای ویژه، امید به امتیازاتی که رژیم غالبا به خود اعطا می کند، دسترسی داشت: از مشوق های مالی و قراردادهای اقتصادی پرسود برای شرکت های خود گرفته تا مجتمع های مسکونی ویژه، با مساجد، مدارس و بیمارستان های خود، که در آن دیش های ماهواره ای شخصی ممنوع است و اعمال مذهبی اعمال می شود.

این امتیازات بهای خود را دارد، امید گفت: کنترل، چیزی جز کنترل نیست. افسران به شدت تحت نظر هستند. او گفت: «شما اجازه ندارید فقط در یک عروسی یا مسافرت شرکت کنید. آنها پاسپورت شما را مصادره می کنند؛ حتی تصمیم می گیرند فرزندان شما در کدام مدارس اجازه تحصیل داشته باشند.

این کنترل شامل شرکای احتمالی سربازان می شود که ابتدا توسط رژیم بررسی می شوند. امید گفت حتی در آن زمان هم اجازه نداشت ماهیت واقعی کارش را با همسرش در میان بگذارد. او گفت که "واقعا شما را می خورد."

سعید گلکار، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه تنسی که تحقیقات گسترده ای در مورد ساختار فرماندهی دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی انجام داده است، گفت: با جدا کردن چنین عواملی از ایرانیان عادی، رژیم می تواند نیروهای خود را زیر نظر داشته باشد. گلکار به دویچه وله گفت: «آنها می توانند فشار همسالان را ایجاد کنند و بسیار مؤثرتر تلقین کنند.

و گلکار گفت، نیروهای امنیتی که عمدتا از ایرانیان عادی جدا هستند، کمتر از توسل به زور علیه هموطنان غیرنظامی خود امتناع می‌ورزند.

یک ماه پس از تعامل دویچه وله با امید، یک واسطه ما را با یکی دیگر از جداشدگان رده بالا ارتباط داد. مردی که ما او را رضا صدا می کنیم، با وزارت اطلاعات، سازمان اطلاعات ایران کار می کرد.

رضا نیز مانند بسیاری از افرادی که در دستگاه امنیتی استخدام می‌شوند، از خانواده‌ای مذهبی است: او در حالی که تصویری از جوانی خود را در تلفن خود به DW نشان می‌داد، پوزخندی زد و ریش و عمامه‌ای بلند که مورد پسند مذهبی‌های ایران بود، به تن داشت.

او گفت که بسیاری از نزدیکان او هنوز در رژیم ایران پست های برجسته ای دارند.

او در روزهای اول از طرفداران سرسخت نظام بود و گاهی اوقات در نماز گریه می‌کرد و می‌دانست که در حال خدمت به مردم و جمهوری اسلامی است و «حتی ممکن است در راه اسلام از دنیا برود».

رضا گفت که در حالی که شاهد سرکوب معترضان بود، به آرامی علیه رژیم روی آورد. طی سال‌ها، افسران ایرانیان معترض به وخامت شرایط زندگی و قوانین سختگیرانه «اخلاقی» را به ضرب گلوله، دستگیر و ضرب و شتم کرده‌اند.

در شامگاه 8 ژانویه، در بحبوحه تعطیلی تقریبا کامل اینترنت، نیروهای امنیتی به سوی ایرانیان معترض به کمبود گسترده و تورم شدید آتش گشودند. وسعت این قتل عام کم کم با انتشار تصاویری از کشور که جنایات رژیم را مستند می کرد، آشکار شد.

هزاران معترض در سراسر ایران کشته شدند. هم امید و هم رضا گفتند که کشتارهای دسته جمعی که طبق گزارش سازمان های حقوق بشری شامل تیراندازی به معترضان غیرمسلح بر روی تخت های بیمارستان بود - آنها را وحشت زده کرده بود.

در واقع، این وحشیگری مداوم در نهایت باعث شد تا آنها با DW صحبت کنند.

امید مصمم بود که هرگز به سمت معترضان شلیک نکرده و به زیردستان خود دستوری برای این کار نداده است، اگرچه دویچه وله نمی تواند این موضوع را تایید کند.

وقتی تحت فشار قرار گرفت، پذیرفت که شاهد کشته شدن تظاهرکنندگان بوده است.

رضا گفت گناهی که او پس از «هدر دادن 10، 11 سال خدمت به یک سیستم ظالمانه» به دوش می‌کشید، او را وادار کرد علی‌رغم خطری که برای او و خانواده‌اش وجود داشت، حرف بزند. او گفت: "حقیقت این است: وقتی حریف شما رژیمی است که به هیچ ارزش اخلاقی پایبند نیست، باید برای هر چیزی آماده باشید."

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

امید و رضا درباره مراکز فرماندهی مخفی که برای سرکوب اعتراضات نقش اساسی دارند، گفتگو کردند. اعضای عالی رتبه همه واحدها و آژانس‌ها در اتاق مانیتورینگ جمع می‌شوند، جایی که امید و رضا می‌گویند، مانیتورهای بزرگ روی دیوارها، فید‌های لحظه‌ای از دوربین‌های مداربسته بی‌شماری را در اطراف تهران، پایتخت، نشان می‌دهند. آنها می گویند چنین اتاق های دیگری در سراسر کشور وجود دارد.

راهپیمایی های اعتراضی نیز از بالا با هواپیماهای بدون سرنشین رصد می شود. رضا گفت: «اطلاعات نیروهای حاضر در زمین و شبکه‌های اجتماعی توییتر، تلگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی و همچنین اطلاعات به‌دست‌آمده از دستگاه‌های نظارت و رهگیری - همه این اطلاعات در آنجا جمع‌آوری می‌شود».

ماموران لباس شخصی اغلب به گروه های معترض نفوذ می کنند. امید گفت که گاهی از چنین عواملی برای هدایت راهپیمایی های اعتراضی به مکان هایی که نیروهای امنیتی در کمین نشسته اند استفاده می شود.

امید گفت که نماینده ولی فقیه ایران در دستور دادن به عملیات از داخل مرکز فرماندهی و همچنین تصمیم گیری در مورد اینکه "با معترضان چقدر باید سختگیرانه برخورد شود" "دست آزاد" داشت.

امید و رضا گفتند، زمانی که پلیس عادی دیگر نمی تواند تظاهرات را سرکوب کند، واحدهای نخبه از سپاه پاسداران و پلیس، که اغلب کاملا سیاه پوش هستند و صورت هایشان در پشت کلاه ها پنهان شده است، فرستاده می شوند تا کار را تمام کنند.

سازمان‌های حقوق بشر استفاده از مسلسل‌های خودکار و نیمه‌خودکار و حتی مسلسل‌های سنگین را که در بالای کامیون‌ها برای سرکوب اعتراضات نصب شده‌اند، مستند کرده‌اند.

رها بحرینی، پژوهشگر سازمان عفو ​​بین‌الملل در ایران، نویسنده گزارش اخیر در تحلیل زنجیره فرماندهی رژیم در جریان تظاهرات سال 2022 پس از کشته شدن مهسادی اینکوس، می‌گوید: «این واقعیت که نیروهای امنیتی به سلاح‌های گرم درجه نظامی مجهز شده‌اند که برای موقعیت‌های جنگی، برای پاسخ به اعتراض‌ها طراحی شده‌اند، نشان می‌دهد که کشتار معترضان در کشور هدف بوده است».

پس از ماه‌ها مکاتبه، امید به دویچه وله به مکان ظاهرا غیرقابل‌توجهی در شهر ری، در حومه تهران اشاره کرد: نمازخانه‌ای که بین یک مطب کاردرمانی و یک داروخانه قرار گرفته است. اگرچه نمازخانه بیت الشهدا یا خانه شهدا نام دارد، اما امید گفت که بسیاری از افسران این مکان را دخمه به معنای دخمه یا آرامگاه می نامند.

امید توضیح داد که چگونه افسران عالی رتبه در زیر سقف آهنی راه راه دخمه گرد هم آمدند تا عملیات های خارج از کتاب را طراحی کنند که ساختارهای دولتی را دور می زند. او گفت که در جلسات متعددی در دخمه شرکت کرده است "جایی که تصمیمات مربوط به قتل گرفته می شود: این یک ماشین کشتار است."

اگرچه امید بارها اصرار داشت که فقط به این دلیل در جلسات شرکت کرده است که به دستور بالادستی‌هایش به او دستور داده شده است و او هرگز در هیچ یک از عملیات‌هایی که در دخمه طراحی شده بود شرکت نکرده است، قتل‌ها و آدم‌ربایی‌ها را در داخل و خارج از ایران فهرست کرد که به گفته او در آنجا برنامه‌ریزی شده بود. دویچه وله نتوانست این موارد را تأیید کند، اما دریافت که برخی از افراد نام برده واقعا در شرایط حل نشده جان خود را از دست داده اند.

چندین کارشناس با دویچه وله از دخمه در ارتباط با تلاش برای قتل مشاور رئیس جمهور اصلاح طلب بیش از دو دهه پیش خبر داشتند. دیگران هرگز نام دخمه را نشنیده بودند. هیچ کس با DW صحبت نکرد نتوانست ادامه فعالیت آن را تایید کند.

کارشناسان موافق هستند که تأسیساتی مانند دخمه قابل قبول است. میعاد ملکی، یکی از مقامات سابق خزانه‌داری آمریکا که تا همین اواخر برنامه‌های تحریمی آمریکا علیه ایران را طراحی می‌کرد، به دویچه وله گفت: «جمهوری اسلامی احتمالا اکنون نیاز بیشتری به داشتن این نوع گروه‌ها احساس می‌کند.

ملکی گفت در واقع، عملیات نظامی برنامه ریزی شده مخفیانه در دخمه به احتمال زیاد رژیم را در موارد کشتار قابل انکار می کند.

به دلیل محرمانه بودن پیرامون دخمه، بسیاری از موارد زیر فقط بر اساس گزارش های امید و تصاویر نادری است که DW از مراسم مذهبی داخل سالن به دست آورده است. او گفت که جلسات مخفیانه معمولا تحت پوشش مراسم و مناسک مذهبی در سالن بزرگی که اغلب با پارچه های سبز و بنرهای مذهبی تزئین شده است، آغاز می شود. بعد از یک شام مشترک، فقط کسانی که در حلقه داخلی هستند می مانند.

آنهایی که باقی می مانند تلفن همراه خود را که قفل شده است تحویل می دهند. سپس امید گفت: «متخصصان باتجربه نیروهای ویژه و عملیات اطلاعاتی ایران» تا پاسی از شب درباره قتل و آدم ربایی بحث می کنند.

امید گفت: برای این افراد جایگاه یک نفر آنقدرها مهم نیست. اگر فردی را تهدیدی برای ولی فقیه جمهوری اسلامی بدانند، آن را به شدت جدی می گیرند و اقدام می کنند».

به گفته امید، پس از هر عملیات، این افراد به نقش خود در دستگاه امنیتی ایران بازمی‌گردند تا اینکه دوباره برای دفاع از جمهوری اسلامی به هر قیمتی گرد هم می‌آیند.