دو قرن از بیمارستان کومب دوبلین: "من اغلب به افرادی فکر می کنم که به دنیا آمده اند"

تصور دوبلین بدون بیمارستان کومب که امسال 200 سالگی خود را جشن می گیرد، دشوار است. این بیمارستان در دوران گرجستان، زمانی که دوبلین به عنوان دومین شهر امپراتوری بریتانیا شناخته می شد، تأسیس شد. در پشت خیابان‌های زیبا و ساختمان‌های عمومی بزرگ کلان شهر هیبرنیا – چیزی که دیوید دیکسون مورخ آن را «ماسک زیبا» نامیده است – واقعیت بسیار متفاوتی نهفته است.

فقر، ازدحام بیش از حد و بیماری در آن زمان بسیار رایج بود. برخی از مؤسسات بزرگ قرن هجدهم - از جمله بیمارستان سلطنتی برای افراد صعب العلاج (تاسیس در 1744)، بیمارستان سنت پاتریک (1746) و بیمارستان میث (1753) - مراقبت های پزشکی را گسترش دادند، اما بیماری های عفونی همچنان گسترده بود.

قانون اتحادیه در سال 1801 پارلمان دوبلین را لغو کرد و شهر دچار رکود اقتصادی شد. در سال های اولیه قرن نوزدهم، بسیاری از مردم از بستری شدن در بیمارستان می ترسیدند مبادا به بیماری جدی تری مبتلا شوند. برای زنان - و نوزادان آنها - مرگ در هنگام زایمان معمول بود.

بیمارستان میث، که به فقرای لیبرتی ها خدمت می کرد، در خیابان کومب بود، قبل از اینکه در سال 1822 به مکان بزرگتری در لانگ لین نقل مکان کرد. سال بعد، دکتر جان کربی ساختمان خالی بیمارستان میث را در کومب خریداری کرد و یک مدرسه آناتومی و جراحی در آنجا تأسیس کرد.

در طول طوفان برفی که در زمستان 1825 دوبلین را فرا گرفت، دو زن باردار از لیبرتی ها در سراسر شهر به سمت بیمارستان روتوندا مبارزه کردند. روتوندا که در سال 1745 توسط پزشک متخصص زنان و زایمان دکتر بارتولومئو موس تأسیس شد، تنها بیمارستان زایمان اختصاصی برای زنان دوبلین و فراتر از آن بود.

این دو زن - نام‌هایشان فراموش شده است - فقط تا خیابان توماس رسیدند، قبل از اینکه عوارض ادامه کار را غیرممکن کرد. هر دو زن در اثر قرار گرفتن در معرض هوای تلخ زمستان جان خود را از دست دادند و همچنین فرزندان متولد نشده آنها نیز جان خود را از دست دادند. یکی از زنان توسط رهگذری در گوشه ای از کوچه اسکینر، اکنون کرایست چرچ، پیدا شد.

این تراژدی عمیقا مارگارت بویل محلی لیبرتس را تحت تأثیر قرار داد. او که مصمم بود اطمینان حاصل کند که زنان دیگر مجبور نیستند برای زایمان از شهر عبور کنند، دکتر کربی و همکارانش را متقاعد کرد که فضایی را در مدرسه خود در کومب برای خدمت به زنان فقیر منطقه فراهم کنند. آنها موافقت کردند.

خدمات مامایی به زودی از یک بخش تنها شامل 15 تخت ارائه شد. با این حال، بیشتر مراقبت های زایمان در جامعه انجام می شد، جایی که پزشکان و پرستاران برای زنان در حال زایمان در خانه های خودشان اعزام می شدند. (استاد کومب، جان رینگلند، در مراسم تولد جورج برنارد شاو، نمایشنامه نویس برنده جایزه نوبل در سال 1856 شرکت کرد.) این آغاز بیمارستان کومب بود. وقتی دکتر کربی و دانشکده پزشکی اش به جای دیگری نقل مکان کردند، بویل و همکارانش ساختمان را تصرف کردند.

در سال 1829، چهار بخش جدید افتتاح شد و اولین زایشگاه اختصاصی در جنوب لیفی را ایجاد کرد. (بیمارستان ملی زایمان در خیابان هولز در سال 1894 تأسیس شد.)

وصیت نامه مارگارت بویل حاکی از آن است که جاه طلبی اولیه برای تأسیس یک بیمارستان دراز کشیده از سوی شوهر فقیدش فیلیپ، تاجر ثروتمندی سرچشمه گرفته است، که می خواست «تأسیس و اعطای یک بیمارستان درازکش را در بخشی از آزادی ارل میث، برای پذیرایی و تسکین کار زنان فقیر، ترویج کند». اما عزم مارگارت لازم بود تا این جاه طلبی را به واقعیت تبدیل کند. نام او بر روی نمای بیمارستان قدیمی کومبه حک شده بود.

مارگارت بویل سرسختی و روحیه مدنی فوق العاده داشت، اما نام او تا حد زیادی از سوابق تاریخی ناپدید شده است. در واقع، او در دیکشنری بیوگرافی ایرلندی یا حتی در ویکی پدیا حضور ندارد.

نمایشگاه جدیدی در موزه کوچک دوبلین میراث او را به عنوان یک اصلاحگر اجتماعی جشن می گیرد. اما «متولد دوبلین: 200 سال از بیمارستان کومب» صرفا داستان موسس آن نیست: داستان نسل‌های زنان، نوزادان، خانواده‌ها و کارکنان بیمارستان و تحول مراقبت‌های زایمان در دو قرن گذشته است.

این هم یک جشن و هم یادآوری است: یک جشن، یعنی آنچه که پزشکی می‌تواند به دست آورد، و یادآوری این است که هنوز کار باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که سلامت زنان به رسمیت شناخته شده و سرمایه‌گذاری شایسته آن است.

در سال 1867، ملکه ویکتوریا منشور سلطنتی را به کومبه اعطا کرد که آیین‌نامه‌های آن تا به امروز زیربنای اداره بیمارستان است. این منشور در این نمایشگاه که برای اولین بار در معرض دید عموم قرار می گیرد، در کنار عکس ها و اسنادی که قبلا دیده نشده اند، یادگاری ها و تجهیزات پزشکی، از جمله یک واحد نوزادان بازسازی شده، به نمایش گذاشته می شود.

کومبه با پشت سر گذاشتن همه گیری ها، جنگ ها و شورش ها، جایگاهی ماندگار در تاریخ اجتماعی پایتخت ایرلند به دست آورده است. در طول قیام 1916، بیمارستان به بسیاری از کسانی که در این آشوب گرفتار شده بودند کمک های اضطراری ارائه کرد. دکتر دوناف مکنامارا در مقاله خود با عنوان «انجام کومبه در سال 1916» به آموزش مامایی خود در میان «فضای الکتریکی ناآرامی و رنسانس طبیعی» پرداخت. ایریش تایمز «کارکنان بیمارستان کومبه را به خاطر کارهایی که انجام دادند، هم در رسیدگی به موارد متعدد و هم برای پناه دادن به بسیاری از زنان و کودکان فقیر برای امنیت، ستایش کرد».

دانش پزشکی از زمان تأسیس کومب به طور قابل توجهی تغییر کرده است، زمانی که پزشکان معتقد بودند که سلامتی به تعادل چهار هوم بدن (مایعات) بستگی دارد: خون، بلغم، صفرا زرد و صفرا سیاه. درمان ها می تواند خشن و دردناک باشد. جیوه برای پاکسازی و عفونت استفاده می شد، تریاک درد را کاهش می داد، در حالی که پوست پرویی (کینین) تب را کاهش می داد. جراحی به دانش آناتومیک و سرعت بستگی داشت، با قطع عضو اغلب برای جلوگیری از عفونت و قانقاریا.

به طور مشابه، شیوه‌های غذایی که اکنون منسوخ تلقی می‌شوند تا همین اواخر ادامه داشتند. بسیاری از مردم ایرلندی این تمرین را که مادران برای افزایش سطح آهن خود پس از زایمان مصرف می کردند، به یاد می آورند. Stout به عنوان یک نوشیدنی تقویت‌کننده که قدرت را بازیابی می‌کرد به بازار عرضه شد. برخی از پزشکان و ماماها تنومند را به زنان باردار توصیه می کنند و معتقدند که می تواند به پیشگیری از کم خونی کمک کند. گینس حتی کومبه را با ذخایر خود از مواد سیاه تهیه کرد. در واقع، تنومند فقط مقادیر کمی آهن دارد.

برخی از قابل توجه ترین شواهد پیشرفت در کومب از کوچکترین بیماران آن ناشی می شود.

در آگوست 2024، استفانی و متئوس گومز، یک زوج برزیلی ساکن کیلدر، پس از زایمان زودرس استفانی به کومبه رسیدند. این زوج قبلا یک پسر به نام دام را در 21 هفتگی از دست داده بودند. پسر آنها اولی در هفته 22 و 4 روز بارداری با وزن 420 گرم به دنیا آمد - او به اندازه کافی کوچک بود که در دست پدرش جا شود - و 5 درصد شانس زنده ماندن داشت.

پس از ماه‌ها مراقبت‌های پزشکی شدید، از جمله چند بار تزریق خون، اولی جان سالم به در برد و به نارس‌ترین نوزادی تبدیل شد که در تاریخ بیمارستان زنده مانده است. در آگوست 2026، او دومین تولد خود را جشن گرفت.

داستان Ollie پزشکی را در فوق العاده ترین حالت خود نشان می دهد. با این حال، تاریخچه مراقبت های بهداشتی مادر صرفا داستان پیشرفت نیست. همچنین داستان زنانی است که سوء تفاهم، کنترل و نادیده گرفته شده اند. در بیشتر تاریخ اخیر ایرلند، رابطه جنسی و سلامت باروری با سکوت احاطه شده بود. بین سال‌های 1935 و 1979، پیشگیری از بارداری غیرقانونی بود. کتاب‌ها و جزوه‌های مربوط به تنظیم خانواده به‌عنوان ناشایست ممنوع شدند، در حالی که آموزش جنسی اغلب با تعلیمات مذهبی شکل می‌گرفت.

دسترسی به پیشگیری از بارداری موثر همچنان دشوار بود، به ویژه زمانی که پزشکان یا داروسازان تمایلی به ارائه آن نداشتند. در مقابل این پس زمینه، کومبه یک واحد اختصاصی تنظیم خانواده را در اوایل دهه 1970 اداره کرد. با وجود چنین تحولاتی، زنان همچنان خانواده های پرجمعیت داشتند.

در یک برنامه یادگاری به مناسبت صد و پنجاهمین سالگرد کومب در سال 1976، استاد سابق پروفسور جی کی فینی خاطرنشان کرد که از زمان تأسیس آن تا اواسط دهه 1960، از هر 10 زن پذیرفته شده در کومبه، یک نفر به عنوان دارای "چند برابری بزرگ" طبقه بندی می شد، به این معنی که آنها هشت فرزند یا بیشتر به دنیا آورده بودند.

تاریخ Coombe پیشرفت را به عنوان یک جنبش نشان می دهد که در طول زمان توسط افرادی که متعهد به پیشرفت سلامت زنان هستند ساخته شده است. در دهه 1970، پزشکان جان درام، درموت فیتز جرالد و برنارد استوارت پیشگام فناوری سونوگرافی داپلر شدند و اولین کسانی بودند که از آن برای نظارت بر جریان خون در شریان ناف استفاده کردند. این پیشرفت پزشکی مراقبت های زایمان را در سراسر جهان متحول کرد و به پزشکان کمک کرد حاملگی های پرخطر را شناسایی کنند و از مرده زایی بی شمار جلوگیری کنند.

داستان های تولد زنان ایرلندی: "زنان هنگام بارداری بسیار آسیب پذیر هستند"

در طول دو قرن گذشته، میزان بقای مادران به طور چشمگیری بهبود یافته است. بین 1928-1935، میزان مرگ و میر مادران یک مورد از 181 مورد بود. در سال‌های 2020–2023، یک در 31063 بود. پیشرفت‌های مراقبت‌های پزشکی نیز چشم‌انداز نوزادانی مانند اولی را تغییر داده است، که شانس زنده ماندن آنها زمانی غیرقابل تصور بود.

هیئت مدیره بیمارستان در سال 1935 تصمیم گرفت از کومبه به خیابان کورک نقل مکان کند. تقریبا 20 سال طول کشید تا مکان جدید را بدست آورد و بیش از یک دهه دیگر برای تکمیل ساختمان طول کشید. هنگامی که سرانجام در سال 1967 افتتاح شد، بیمارستان "نیو" کومب بزرگترین واحد زایمان در ایرلند و بریتانیا بود که دارای 156 تخت زایمان، 58 تخت زنان و 51 تخت است که نشان دهنده اتکای روزافزون دوبلین به مراقبت های زایمان در بیمارستان است. هنگامی که کومب "جدید" افتتاح شد، یک باربر اداره بهداشت دوبلین به نام ویلیام فارل در بیمارستان قدیمی ماند تا از محل خالی محافظت کند.

او می‌گوید: «وقتی در آن راهروهای قدیمی قدم می‌زنم، اغلب به افرادی فکر می‌کنم که قبلا با انواع و اقسام حالات روانی آنجا قدم زده‌اند، و وقتی به سالن‌های تحویل قدیمی نگاه می‌کنم، اغلب به افرادی فکر می‌کنم که به دنیا آمده‌اند – و امروزه چه تعداد از آنها مشهور هستند.»

افراد برجسته ای که در کومبه به دنیا آمده اند عبارتند از شان پاتس از Chieftains، Barney McKenna از The Dubliners، Imelda May خواننده و ترانه سرا، Sean O'Brien اسطوره راگبی و حتی خوشمزه ترین نوازنده و کمدین Mayo، Garron Noone. این بیمارستان در درام تلویزیونی روستایی ایرلندی نمادین گلنرو، زمانی که مایلی برن و همسر باردارش، بیدی، در یکی از بخش‌های آن ظاهر شدند، نمایش داده شد. در سال 1998، مارتی ویلان، پخش کننده، کافه کومبه را افتتاح کرد و در کتاب بازدیدکنندگان ثبت کرد که «دو بچه کومبه» دارد ... و آماده داشتن فرزند سوم است.

ساخت زایشگاه ملی جدید انتظار می رود سال آینده آغاز شود

داستان Coombe بدون کارکنان آن ناقص است. خانم خانه دار مری مک لافلین را در نظر بگیرید. در سال 1921، تنها در 12 سالگی، کار در بیمارستان را آغاز کرد. او 64 سال آینده را در آنجا سپری می کند و هیچ روزی از کار را از دست نمی دهد. هنگامی که مری مک - همانطور که همکارانش او را دوست داشتند - بازنشسته شد، یک روزنامه نگار با کنایه گفت: "این مدت زمان زیادی است که می توان در بیمارستان بدون بیماری سپری کرد." ریتا کلی، زن سابق کومبه، به یاد می آورد که مری خود را صرفا به عنوان "خدمت زن مادر" توصیف می کرد، اما این به ندرت نشان دهنده وفاداری و تعهد او بود.

بعد از جلسات هیئت مدیره، مری مک همیشه متفکر ساندویچ های باقی مانده را برای همکاران گرسنه، به ویژه آنهایی که در شیفت شب کار می کردند، بی سر و صدا نجات می داد.

کومبه علاوه بر خدمت به عنوان منبعی حیاتی برای جامعه، بخشی از فرهنگ عامه دوبلین نیز هست. اخیرا یکی از همکاران داستانی درباره رفت و آمدش به موزه کوچک برای من تعریف کرد. هنگامی که با اتوبوس 77A از کنار کومب رد می شد، صدای دو مرد را شنید که جلوی او نشسته بودند.

آیا خواهرت هنوز بچه اش را به دنیا آورده است؟ یکی پرسید

دوستش پاسخ داد: نه، هنوز نه. اما پزشکان به او گفتند که اگر امروز آن را نداشته باشد، باید صبح او را اغوا کنند.

«متولد در دوبلین: 200 سال از بیمارستان کومب» اکنون باز است. اطلاعات بیشتر در littlemuseum.ie

دکتر داریل هندلی رونی متصدی موزه کوچک دوبلین است