دو محل دفن باستانی ممکن است معمای استخوان های انسان پراکنده گوبکلتپه را توضیح دهند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

از سال 1995، باستان شناسان صدها استخوان انسان را از Göbeklitepe، یک سایت باستان شناسی در جنوب شرقی ترکیه حفاری کرده اند. بقایای باستانی حدود 10000 سال قدمت دارند و مربوط به زمانی است که انسانها شروع به سکونت در جوامع کشاورزی دائمی کرده بودند.

چیزی که این یافته را غیرعادی می کند این است که قطعات استخوان در سراسر سایت، از جمله در ساختمان های تاریخی آن، پراکنده شده است. چرا آنها به آنجا ختم شدند دانشمندان را متحیر کرده است. آیا این مردمان باستانی بقایای آن را به عنوان بخشی از یک آیین پراکنده می کردند یا فرآیندهای طبیعی آنها را در طول زمان حرکت می دادند؟

به لطف کشف اولین دفن انسان دست نخورده در این سایت، ممکن است پاسخ ها در نهایت واضح تر شود.

در طول سه دهه گذشته، محققان 928 قطعه استخوان را از مردان، زنان و کودکان در تمام سنین بازیابی کرده‌اند که تقریبا هر قسمت از بدن انسان را نشان می‌دهد. برخی از قطعات نشانه هایی دارند که محققان آن را به عنوان شواهدی از اعمال آیینی تفسیر کرده اند، اما این یافته ها به دور از قطعیت هستند.

جولیا گرسکی از دانشگاه جورج آگوست آلمان و لی کلر از موسسه باستان‌شناسی آلمان در ترکیه در مقاله‌ای که در PLOS One منتشر شده است، آنچه را که در دو محل دفن کاوش‌شده پیدا کرده‌اند، شرح می‌دهند. یافته‌های آن‌ها بینش‌های تازه‌ای را در مورد چگونگی پایان یافتن بقایای آن‌ها به آن‌ها ارائه می‌دهد.

یکی از قبرها حاوی جسد زن جوانی بود که روی لایه‌ای از سنگ گذاشته شده بود. دومی یک گور مشترک بود که حداقل سه نفر را در خود جای داده بود که استخوان‌هایشان مرتب شده بود.

در آزمایشگاه، محققان بقایای هر دو دفن را برای نشانه‌های سایش طبیعی، مانند شکستگی، آثار گزش جوندگان و پوسته‌های معدنی ضخیم بررسی کردند. آن‌ها دریافتند که این استخوان‌ها بسیاری از آسیب‌های طبیعی مشابه قطعات شل پراکنده در سراسر گوبکلتپه را نشان می‌دهند. گرسکی و کلر نوشتند: «این تدفین اولیه نشان می دهد که بسیاری از تغییرات مشاهده شده در خود بافت دفن رخ داده است.

این موضوع به نویسندگان مطالعه نشان داد که بسیاری از قطعات استخوانی پراکنده در اصل از قبرهای بالاتر از تپه به دست آمده است. با گذشت زمان، فرسایش و رانش زمین می‌تواند خاک و آوار را به سمت پایین منتقل کند و استخوان‌های آسیب‌دیده را از مکان‌های اصلی خود به ساختمان‌های پایین‌تر منتقل کند.

اگرچه حرکت خاک می تواند بسیاری از قطعات استخوان را توضیح دهد، محققان احتمالات دیگر مانند سنت های تدفین را رد نمی کنند. اگرچه این یک سناریوی قوی و قابل قبول را ارائه می‌دهد، اما این احتمال را رد نمی‌کند که تمرین‌های مرده‌کاری اضافی - خواه همزمان یا دیاکرونیک - نیز انجام شود.»

توسط نویسنده ما پل آرنولد برای شما نوشته شده است، توسط گابی کلارک ویرایش شده است و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است — این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

جولیا گرسکی و همکاران، اولین تدفین‌ها بینش‌هایی در مورد مناسک مرده‌خانه در گوبکلتپه، ترکیه نوسنگی اولیه، PLOS One (2026) ارائه می‌دهند. DOI: 10.1371/journal.pone.0358979

کارشناسی زیست شناسی از دانشگاه لندن. تهیه کننده مستند بی بی سی با تجربه سفر در جهان. مشاغل آزاد از جنوب اسپانیا. نمایه کامل →

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →