دکتری گفت که شرط می‌بندد در خانه‌اش سرطان ندارم. او اشتباه می کرد

صبح روزی که در بیمارستان بستری شدم، برای دویدن رفتم. من در آن مقطع تقریبا در بهترین حالت زندگی ام بودم، اما پس از حدود پنج مایل، شروع به احساس ناراحتی کردم. جولای در کارولینای شمالی بود، بنابراین هوا گرم بود. فکر کردم: "شاید خیلی به خودم فشار آوردم." وقتی به خانه برگشتم، یک لیوان آب کوبیدم، به سمت مبل رفتم و از حال رفتم. وقتی از خواب بیدار شدم، بازوی چپم متورم و تغییر رنگ داده بود. اندازه آن دو برابر بازوی دیگرم بود. من خیلی درد داشتم و نمی توانستم بفهمم چه اتفاقی دارد می افتد.

من در آن زمان در یک رابطه جدید بودم و در خانه والدین دوست پسرم کودی بودم، جایی که زمان زیادی را با هم گذراندیم. همه تو ماشین جمع شدیم و رفتیم بیمارستان. چهار ساعت در اورژانس منتظر ماندم تا کسی را ببینم. وقتی بالاخره یک تکنسین مرا به عقب برد، آزمایش خون، رادیوگرافی قفسه سینه و سونوگرافی از دستم انجام دادم. پس از آن، با یک دکتر نشستیم و او به من گفت که من یک لخته خون دارم - یک DVT عظیم یا ترومبوز ورید عمقی، در بازوی چپم، که از بالای ژوگولار شروع می‌شود تا بازویی در آرنجم. دو فوت طول داشت.

دکتر به من نسخه رقیق کننده خون داد و مرا به خانه فرستاد.

صبح روز بعد از اورژانس با من تماس گرفت. گفتند باید برگردم پزشک دیگری در آن روز صبح آمده بود و رادیوگرافی قفسه سینه را که من انجام دادم بررسی کرد و سایه ای در اطراف قلبم پیدا کرد که نیاز به بررسی بیشتر داشت، که هیچ کس شب قبل متوجه آن نشده بود. به بیمارستان برگشتم و سی تی اسکن انجام دادم. پس از آن، پزشک دیگری به من گفت که توده مدیاستن شش اینچی در قفسه سینه ام دارم که باعث لخته شدن خونم شده بود.

در این مرحله، من هنوز خیلی درد داشتم، و نگران بودم، اما همچنین گیج بودم. چگونه این اتفاق افتاد؟ من 26 ساله بودم. من برای یک نیمه ماراتن تمرین می کردم. علائم دیگری هم داشتم - پوستم خارش داشت و حساسیت دردناک و ناگهانی به الکل پیدا کردم - اما پاک کردن آنها آسان بود. در کل سالم بودم گفتم: سرطان دارم؟ دکتر گفت بعید است و مرا فرستاد تا غدد لنفاوی بیوپسی کنم. یک هفته بعد، آن نتایج را پس گرفتیم و غیر طبیعی بود. دکتر نمونه را برای آزمایش بیشتر به آزمایشگاهی در بیرون فرستاد، اما سرطانی پیدا نشد.

وقتی نتایج را گرفتیم، دکتر گفت: "خوشحالم که به شما بگویم سرطان ندارید." گفتم: «نمی‌کنم؟» و او گفت: "نه. در واقع، من روی آن شرط می‌بندم. شما احتمالا نوعی اختلال بافت همبند دارید، اما برای برداشتن توده روی قلبتان به جراحی نیاز خواهید داشت."

آن شب، والدین کودی از من اصرار کردند که نظر دومی داشته باشم. وقتی این را شنیدم، منقلب شدم. من نمی خواستم پزشکان بیشتری را ببینم. من نمی خواستم آزمایشات بیشتری انجام دهم. وقتی دکتر گفت که وضعیت من تهدید کننده زندگی نیست و من فقط به جراحی نیاز دارم، قصد داشتم تا زمانی که بتوانم آن را به تعویق بیندازم. من قصد نداشتم آن روش را فورا انجام دهم. اما والدینش گفتند بیمارستانی که ما بازدید کرده بودیم شهرت زیادی ندارد و آنها فکر می کردند که من باید به جای تخصصی تر بروم.

حق با آنها بود و این در نهایت زندگی من را نجات داد.

من به یک جراح قفسه سینه در دانشگاه دوک معرفی شدم. در قرار ملاقات، او از من خواست که کل ماجرا را برایش تعریف کنم و بعد گفت: "آن دکتر حق نداشت به شما بگوید که سرطان ندارید. هیچ کس نمی داند آن توده در قفسه سینه شما از چه ساخته شده است." گفتم: پس ممکن است سرطان داشته باشم؟ و او گفت: "بله، شما ممکن است سرطان داشته باشید. و راستش را بخواهید، یک مورد لنفوم کتاب درسی را ارائه کرده اید. اما تا زمانی که نمونه برداری از توده قفسه سینه شما را انجام ندهیم، چیزی را تایید نمی کنم."

پس از بیوپسی، انتظار برای نتایج طاقت‌فرسا بود. نمی توانم شروع کنم به توضیح اینکه چقدر وحشتناک بود. و من حتی نمی دانستم منتظر چه هستم. منتظر بودم کسی به من بگوید سرطان دارم یا منتظر بودم کسی به من بگوید که سرطان ندارم. من تمام سناریوهای "چه می شد اگر" را در مغزم انجام دادم. چنین مارپیچی بود. نتونستم بخوابم نمی توانستم فکر کنم اگر لخته خون و توده من را نمی کشند، فکر می کردم که انتظار می رود. وقتی دکتر روز شنبه تماس گرفت، می دانستم که خوب نیست. او به من گفت سرطان دارم و تمام دنیای من متوقف شد.

همه چیز به سرعت از آنجا پیش رفت. من یک پت اسکن و بیوپسی مغز استخوان انجام دادم. در تمام این پروسه، من و کودی - حالا شوهرم - خیلی خندیدیم، زیرا این تنها کاری بود که می‌توانستیم انجام دهیم. ما سعی می کردیم همه چیز را سبک نگه داریم. در قرار ملاقاتی که برای بحث در مورد نتایج آزمایش و مسیر پیش رو داشتیم، در مورد چیزی می خندیدیم که دکتر وارد شد. او گفت: "خیلی خوشحالم که شما بچه ها می توانید حس شوخ طبعی خود را از طریق این کار حفظ کنید." سپس او به من گفت که من مبتلا به لنفوم هوچکین اسکلروز گرهی، مرحله 4 هستم. توده قفسه سینه من دارای سرطان بود، که به کبد، طحال و مغز استخوان من نیز سرایت کرده بود.

وقتی این را شنیدم، احساس کردم در خودم منفجر شده ام. نمی توانستم فکر کنم نمیتونستم نفس بکشم نمیتونستم گریه کنم بی حس شدم و کمی کاتاتونیک شدم. من می دانم که کودی و دکتر در حال صحبت بودند، اما نمی دانم بعد از آن چه گفته شد. من از قبل می دانستم که سرطان دارم، اما شنیدن "مرحله 4" مانند حکم اعدام بود.

بعدا، به یاد می‌آورم که فکر می‌کردم، "چه کار کنم؟ چگونه کار کنم؟ چگونه می‌خواهم هزینه‌ها را پرداخت کنم؟ چه کسی می‌خواهد به من کمک کند تا از این طریق بگذرم؟" فکر کردم، "حتی می توانم از کودی بپرسم؟" حتی یک سال بود که با هم نبودیم. من تازه از ویسکانسین به کارولینای شمالی نقل مکان کرده بودم. دوستان و خانواده ام همه به خانه برگشته بودند. اما کودی سنگ من بود. او هرگز تزلزل نکرد. به او گفتم: "لازم نیست بمانی. تو برای این ثبت نام نکردی." او به من نگاه کرد و گفت: "ما یک تیم هستیم و قرار است این را بفهمیم. من جایی نمی روم."

درمان یکی از سخت ترین کارهایی بود که باید انجام می دادم. 12 نوبت شیمی درمانی و 20 نوبت پرتو درمانی انجام دادم. من درمان را در 9 آوریل 2019 به پایان رساندم. در یک مقطع، حدود سه سال پس از پایان شیمی درمانی، واقعا از نظر روحی دچار مشکل بودم. مردم فکر می کنند که وقتی زنگ را به صدا در می آورید، اعتبارات به صدا در می آید و شما آماده هستید. این نمی تواند دور از واقعیت باشد. شما باید از نو شروع کنید و دیگر نمی دانید کی هستید. شوهرم به من نگاه کرد و گفت: "چرا احساست را نمی نویسی؟" او یک دفترچه صورتی درخشان به من داد و من شروع به نوشتن کردم.

قبل از اینکه بفهمم، صفحات و صفحاتی از یادداشت‌ها را داشتم – مبنایی برای خاطراتی که اخیرا منتشر کردم، زنده‌ماندن از آشوب.

من این کتاب را نوشتم زیرا نمی‌خواستم دیگران هم در تشخیص و هم در بهبودی من به این شکل رنج ببرند. من نمی‌خواهم مردم فکر کنند همیشه حق با پزشکان است، زیرا اگر نظر دوم را نمی‌گرفتم، اینجا نبودم. شما بهتر از هر کس دیگری بدن خود را می شناسید. اگر مشکلی وجود ندارد، به صحبت کردن و حمایت از خودتان ادامه دهید. اگر یک ارائه دهنده گوش نمی دهد، کسی را پیدا کنید که گوش کند. این نظر دوم فقط ممکن است جان شما را نجات دهد.

کورتنی استیونز نویسنده کتاب Surviving Chaos: A Cautionary Tale about What Happens When Your World Explodes است.

تمام نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.

آیا مقاله شخصی دارید که می خواهید با نیوزویک به اشتراک بگذارید؟ داستان خود را به MyTurn@newsweek.com ارسال کنید.