دکتر گری هانت در مورد کاوشگرهای شگفت انگیز وویجر با ما صحبت می کند

نزدیک به نیم قرن از زمانی که کاوشگرهای وویجر برای کاوش در منظومه شمسی بیرونی از زمین پرتاب شدند، می گذرد و هنوز در حال کار هستند. می توانید آخرین قسمت The Kettle را در این صفحه، Spotify، Apple Podcasts یا YouTube گوش دهید. همچنین می‌توانید در آن پلتفرم‌ها مشترک شوید تا از پخش مستقیم قسمت جدید مطلع شوید. احتمالا با برخی از تصاویر نمادین وویجر، مانند نقطه آبی کمرنگ و پرتره‌های آن از سیارات بیرونی آشنا هستید.

آن عکس‌ها و مشاهدات بدون تیم تصویربرداری وویجر، که هشت عضو آن از میان دانشمندان سراسر جهان انتخاب شده بودند، ممکن نبود. تنها نماینده بریتانیا، دکتر گری هانت، در این قسمت از کتری به ما می‌پیوندد تا درباره نقش خود در برنامه ویجر، آینده مأموریت و وضعیت علم در بریتانیا، ایالات متحده و فراتر از آن صحبت کند. متنی با ویرایش کمی در زیر آمده است: براندون (00:01) سلام به همه، و به قسمت دیگری از پادکست The Register's Kettle خوش آمدید.

من میزبان شما، براندون ویگلیارولو هستم، و این هفته یک قسمت بسیار ویژه برای شما داریم. ما از نابودی و تاریکی هوش مصنوعی و احمقانه دره سیلیکون فاصله می گیریم تا در مورد چیزی و با کسی که اهمیت بسیار تاریخی بیشتری دارد صحبت کنیم. ماموریت های فضایی وویجر پنجاه سال از کاوش در منظومه شمسی و سال آینده را رقم خواهند زد. ریچارد اسپید، گزارشگر Reg و میهمان ویژه ما، دکتر گری هانت، اخترفیزیکدان بریتانیایی که یکی از اعضای تیم تصویربرداری اولیه وویجر بود، در کنار ما هستند. خیلی ممنون دکتر هانت که اومدی.

و من امروز این موضوع را به ریچارد می‌سپارم، زیرا شما دو نفر با هم چنین سابقه‌ای دارید که روی داستان‌هایی برای The Reg کار می‌کنید، و من از شنیدن این که او قصد دارد مغز شما را در مورد چه چیزی انتخاب کند، هیجان‌زده هستم. پس ریچارد، آن را بردارید. ریچارد اسپید (00:46) خب دکتر هانت، ما در طول سال‌ها درباره پروژه وویجر زیاد صحبت کرده‌ایم، اما برای هر کسی که از آن آگاه نیست، نمی‌دانم که آیا می‌توانید این ماموریت را خلاصه کنید، که می‌دانم، یک سوال بزرگ است، و همچنین نقش شما در آن چیست و چه بوده است.

گری هانت (01:00) خب در واقع، این یک ماموریت منحصر به فرد است به این معنا که هر 176 سال سیارات اصلی مشتری، زحل، اورانوس، نپتون تقریبا در یک خط مستقیم قرار می گیرند. و ما می خواستیم سیارات بیرونی را کاوش کنیم، زیرا قبلا هرگز آنجا نبوده ایم. من در دهه 1970، اواخر دهه 1960، 70 صحبت می کنم. پس این یک دنیای ناشناخته است. ما فکر می‌کردیم که سیارات اصلی کلید درک منشا منظومه شمسی، در واقع منشأ حیات هستند، بنابراین ارسال مأموریت‌های فضایی به آنجا اولویت داشت. اما باید به روشی بسیار اقتصادی انجام شود.

با ردیف شدن سیارات، این بدان معنا بود که ما می‌توانستیم با سریع‌ترین راه به آنجا برسیم و به سوخت کمتری نیاز داشته باشیم و این بهترین راه برای انجام آن خواهد بود. بنابراین این فرصت پیش آمد و ناسا بودجه ماموریتی را برای ارسال دو فضاپیما در این زمان منحصر به فرد، که در اواسط دهه 70، 1977 بود، به سیارات بزرگ پرداخت کرد. ناسا دعوت نامه ای برای مناقصه فرستاد. آنها ده ساز را انتخاب کردند. تصویربرداری به عنوان یک ابزار مفهومی پیشنهاد شده بود، اما آنها تیمی از دانشمندان واقعی می‌خواستند، نه منجمان، نه ستاره‌شناسان پایه.

آنها فهمیدند که این فرصتی است برای انجام علوم دقیق واقعی، فیزیک واقعی، شیمی واقعی، و درک کامل از آنچه در جریان است. بنابراین آنها به دنبال یک گروه بین رشته ای از مردم بودند. آنها هشت نفر را از میان دعوت‌نامه‌ها انتخاب کردند و من جمع‌آوری کردم که نزدیک به هزار نفر پیشنهاد شده بودند و از بین این هشت نفر من انتخاب شدم. براندون (02:43) وای. گری هانت (02:44) بنابراین تصمیم گرفتم که ناگهان خود را در این موقعیت باورنکردنی یافتم. من آنجا هستم تا فیزیک جو را نشان دهم. من می خواهم فیزیک، هواشناسی سیارات اصلی را بفهمم.

بنابراین در اینجا فرصتی برای کاوش در سیارات بیرونی وجود دارد تا بفهمیم چرا می‌خواهیم به مشتری، زحل، اورانوس و نپتون برویم. با این حال، بودجه محدود بود. رئیس جمهور آن زمان نیکسون بود و ما فقط تا مشتری و زحل بودجه داشتیم. بنابراین ما در حال قدم زدن در قلمرو جدیدی بودیم. در زمانی که ماموریت به نوعی تصمیم گرفته شد، ما از کمربند سیارک ها عبور نکرده بودیم. بنابراین اولین سوال این بود: آیا فضاپیما حتی تا این حد پیش خواهد رفت؟ و البته پیشگامان تازه در ابتدای دهه 70 راه اندازی شده بودند و توانستند از پس آن برآیند و سوالات زیادی را مطرح کردند.

بنابراین من بخشی از تیم تصویربرداری بودم، این مجموعه شگفت‌انگیز از آنچه من پریمادونا می‌نامم، زیرا همه ما بودیم. آنها از کارل ساگان گرفته تا ورن سوومی که هواشناس بود تا برد اسمیت، مجموعه ای کامل از مردم بودند. و ما باید سیستم تصویربرداری، دوربین‌ها را طراحی می‌کردیم و بخشی از سازمانی بودیم که انتخاب مسیرها و تمام جنبه‌های دیگر این مأموریت را توسعه می‌داد. به عبارت دیگر، ما باید خطرات و همچنین پاداش‌های بالقوه ناشی از آن را درک می‌کردیم. پس مسئولیت بزرگی بود.

و برای قرار دادن کل موضوع در زمینه واقعی، در دسامبر 72 از ناسا فهمیدم که من انتخاب شده ام. ما اولین جلسات ماموریت خود را در فوریه 73 برگزار کردیم و تا تابستان 1977 فرصت داشتیم تا فضاپیما را پرتاب کنیم. و فرصت راه اندازی ده روز بود. بنابراین این واقعا یک کار دقیق بزرگ بود. مسئولیت بسیار بزرگ و فرصت‌های زیادی، نه تنها برای انجام علم، بلکه کاری که من انجام می‌دادم زمانی که داده‌ها را به بریتانیا بردم، در واقع به عنوان محرکی برای تحقیقات سیاره‌ای در بریتانیا بود. بنابراین این واقعا بخش عمده ای از یک جهان جدید، درک جدید بود.

و همانطور که در طول سالها آموخته ایم، تاریخ و تقریبا تمام مشاهداتی را که انجام داده ایم ساخته ایم. ریچارد اسپید (05:16) بسیار خوب، عالی، متشکرم. بنابراین، منظورم این است که همانطور که شما گفتید، نیم قرن است، 50 سال است که فضاپیماها در مأموریت خود به فضا پرتاب شده اند و آنها به قول شما مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و غیره بوده اند. من فقط تعجب می کردم، به نظر شما چرا آنها برای مدت طولانی دوام آورده اند؟ چون واقعا باور نکردنی است، اگر به آن فکر کنید. گری هانت (05:36) خب، اول دستم را بالا می گیرم و می گویم که مهندسان JPL استثنایی هستند.

ما چند مشکل داشتیم و آنها بر آن غلبه کردند. اول از همه ما هم گفتیم یک فضاپیما می خواهیم. به مناطق ناشناخته می رود. نمی دانیم چقدر قرار است ادامه داشته باشد. قابلیت اطمینان کلید اصلی بود. بنابراین در اطراف مارینرها ساخته شد، که سنگ بنای ماموریت های قبلی به اطراف مریخ و پرواز توسط زهره بوده است. پس این اولین چیز بود. و بسیاری از جنبه های آن از تجهیزات اواسط دهه شصت ساخته شده است.

بنابراین این موضوع حتی هیجان‌انگیزتر است که فکر کنیم اینجا 50 سال پس از پرتاب یک فضاپیما با تجهیزاتی به پرواز در می‌آییم که تا زمانی که به آنجا رسیدیم 10 سال از عمر آن گذشته بود. بنابراین این واقعا نمونه ای از قابلیت اطمینان است که گلوگاه است. و البته، جنبه دیگر آن را نیز در افزونگی ایجاد کردیم. بنابراین می‌دانستیم که اگر همه چیز بد پیش می‌رفت، باید راهی برای غلبه بر آن به راحتی پیدا کنیم. از آنجایی که با سرعت سی هزار مایل در ساعت در حال دور شدن است، نمی توانید به نوعی بیرون بروید و آن را تعمیر کنید. شما باید بتوانید در حالی که فضاپیما در حال حرکت است، کارهایی را انجام دهید.

بنابراین مقدار معینی از افزونگی، قابلیت اطمینان، برنامه‌ریزی دقیق فوق‌العاده خوب، مهندسان کاملا درخشانی وجود دارد که تا به امروز باورنکردنی‌ترین کارها را انجام می‌دهند. ریچارد اسپید (07:05) خب، بله، باید بگویم، موافقم، پس از صحبت با تیم فعلی وویجر، آنها یکسری افراد بسیار تاثیرگذار هستند. و به نظر می رسد که آنها زندگی هر چه بیشتر را از فضاپیما بیرون می آورند. من می دانم که توسط RTG ها تغذیه می شود، که در نهایت منقضی می شود و قدرت کافی برای ادامه کار وجود نخواهد داشت. اما به نظر می رسد که آنها می توانند تا دهه 2030، شاید حتی فراتر از آن، به خوبی ادامه دهند.

منظورم این است که فکر می کنید چه چیزی قرار است ماموریت را به پایان برساند زیرا منظورم این است که باید در راه باشد. به نظر شما مشکل سخت افزاری است؟ ما در طول سال‌ها با برخی از خرابی‌های فضاپیما روبرو بوده‌ایم یا فکر می‌کنید که این امر بسیار غیرعادی‌تر خواهد بود؟ شاید این فقط کمبود بودجه باشد. گری هانت (07:41) خوب، اگر به فیزیک مدرسه ابتدایی ما برگردید، می دانیم که با دور شدن از آن، قدرت سیگنال مانند یک در مربع فاصله ناپدید می شود، بنابراین بسیار ضعیف می شود. این فوق العاده ضعیف است. درخشش شبکه فضایی عمیق، گلدستون، مادرید، کانبرا، این کلید است.

علاوه بر این، نیروی موجود در هواپیما و ما نیروگاه هسته‌ای خود را روی آن داریم که پلوتونیوم در حال تجزیه است، که جنبه کلیدی فضاپیما است. که کمتر و کمتر می شود. ما سالانه چندین وات از دست می دهیم. زمانی فرا می رسد که سیگنال به معنای واقعی کلمه آنقدر ضعیف است که نمی توانیم آن را دریافت کنیم. بنابراین این چیزی است که ما در مورد سال 2035 پیش بینی کرده بودیم. آیا ممکن است قبل از آن از تماس خارج شود؟ خوب، آن وقت است که سیاست در مقابل علم و مهندسی.

و بله، برای ادامه این کار هزینه دارد، اما روشی که هر لحظه بودجه های علم هک می شود، ما نگران هستیم که وقتی از تاریخ بزرگ پنجاه ساله خود در تابستان آینده گذشتیم، شاید سیاستمداران بگویند: وقت خود را داشتید، کافی است. براندون (09:00) من واقعا امیدوارم که اینطور نباشد. من شخصا امیدوارم در چند سال آینده پیشرفتی در زمینه نظارت بر فضای اعماق وجود داشته باشد که ما را قادر سازد تا فراتر از آن به دنبال آن باشیم.

یا فکر می‌کنید فقط فاصله و نویز پس‌زمینه غیرقابل دسترسی است؟ گری هانت (09:10) سیگنال فوق العاده ضعیف است. و قدرت کافی در فضاپیما برای تامین انرژی واقعی آن وجود ندارد. آنها باید نوعی گرمایش داشته باشند. اون بیرون خیلی سرده یا تقریبا همه چیز خاموش شده است. آنها به تازگی یک فعالیت عمده با سیستم قدرت پردازنده انجام داده اند. آنها به معنای واقعی کلمه هر کاری که می توانستند انجام داده اند. ما فکر می‌کنیم تا سال 2035 هنوز قادر خواهیم بود - این زمانی است که برای هر چیزی روی زمین ضعیف‌تر از آن است که بتواند آن را بلند کند.

اگر بتوانیم سیاستمداران را از راه دور نگه داریم، به معنای واقعی کلمه زمانی است که ما پیش‌بینی می‌کردیم که پایان فرا خواهد رسید. ریچارد اسپید (09:51) خب، کاملا و منظورم این است که فکر می‌کنم همین‌طور که اخیرا صحبت کردیم، به یک روز نوری نزدیک می‌شود تا احساس کنیم که این چیزها چقدر دور هستند، جایی که ارسال یک فرمان به فضاپیما یک روز روشن طول می‌کشد تا فرمان بازگردد. گری هانت (10:06) خوب، من فکر می کنم مشکل این است که یک روز نوری در فاصله است. حالا اگر من برای شما پیامی می فرستم، فرض کنید من با شما صحبت می کنم و شما در Voyager هستید.

من اکنون شروع به صحبت با شما می کنم، 24 ساعت مانده است تا پیام من را دریافت کنید، سپس 24 ساعت است تا دوباره آن را ارسال کنیم. آیا می توانید تصور کنید که چنین عمل کنید؟ این یک عامل بسیار مهم است. این دورترین چیزی است که تا به حال توانسته ایم ضبط کنیم. وویجر 2 تا حدود سال 2030 به آنجا نخواهد رسید، فکر می کنم همینطور است. چون در مسیر دیگری است. اما این فاصله ها بسیار زیاد است. بنابراین قبلا هرگز اتفاق نیفتاده است. در واقع، اگر به وقت بریتانیا بخواهید، در 18 نوامبر در ساعت 10.06 صبح [0206 به وقت اقیانوس آرام، 0506 EST] رخ می دهد.

پس وقتی آن زمان فرا رسید، به ساعت خود نگاه کنید و بگویید، وویجر 1 اینجاست. ریچارد اسپید (11:00) باید اعتراف کنم، در صحبت با تیم JPL، و دوباره، ما در زمینه فناوری کار می کنیم، با فکر این واقعیت که شما دستوری به فضاپیما می فرستید، حتی نمی دانید که آیا تا روز بعد کار می کند یا یک روز بعد، در آن نقطه ممکن است کار وحشتناکی با فضاپیما انجام دهد و برای تعمیر آن خیلی دیر است. من نمی توانم آن نوع تجزیه و تحلیل ریسک و ارزیابی ریسک را که شما باید انجام دهید، بررسی کنم.

گری هانت (11:23) خوب، ما چنین موقعیتی را داشتیم زیرا احتمالا چندین ماه پیش به یاد دارید، آنها به سیگنال‌ها پاسخ نمی‌دادند و متوجه شدند که ظرف در واقع کمی به سمت آن سو می‌رود، بنابراین نمی‌توان آن را در گلدستون برداشت، اما توانستند راهی برای چرخاندن آن پیدا کنند تا بتواند واقعا ارتباط برقرار کند. اما مشکل دیگری وجود داشت. همه کدهای کامپیوتر بسیار ضعیفی که در واقع قدرت کمتری نسبت به اپل واچ من دارد. آنها با کد اسمبلر نوشته شده بودند.

خوب کسانی که به روزهای اولیه محاسبات برمی گردند، این یکی از کدهای بسیار ابتدایی است. هیچ کس در JPL وجود نداشت که این تجربه را داشته باشد. شخصی بازنشسته شده بود و حاضر بود برگردد و آنها را پیدا کند. همه چیز روی کاغذ نوشته شده بود. بنابراین این یک بازی کاملا جدید بود. اما آنها از آن تخصص و مستندات عالی استفاده کردند و در واقع آن مشکل خاص را احیا کردند. ریچارد اسپید (12:32) حالا این فوق العاده است. دکتر

شکارچی، نمی‌دانم آیا می‌توانید ذهن خود را به زمانی که مأموریت مشخصا در حال انجام بود، زمانی که بخش تصویربرداری مأموریت هنوز در حال اجرا بود، بازگردانید. منظورم این است که چه چیزی برای شما برجسته بود؟ گری هانت (12:42) خوب، اگر می خواهید بدانید که بهترین عکسی که تاکنون گرفته شده است، شما را شوکه خواهد کرد، این همان نقطه آبی کوچک است. اما فکر می‌کنم زمانی که ما در مدار نپتون بودیم به خانواده تمام سیارات نگاه می‌کنیم و سپس روی آن نقطه کوچک تمرکز می‌کنیم و پیدا می‌کنیم، آن زمین است. این ما هستیم. ما ناچیز بودیم، فقط یک ذره در میان ستاره ها بودیم.

بنابراین این به خصوص باور نکردنی بود. اما با بازگشت به جنبه های فیزیک بیشتر، موقعیت هایی داریم مانند دریافتیم مشتری یک حلقه دارد. ما متوجه شدیم که آیو دارای آتشفشان است. ما انتظارش را نداشتیم به زحل می رویم و ساختار حلقه ها را می یابیم. ما این فرصت را داشتیم که برای اولین بار به تیتان نگاه کنیم و سپس به اورانوس رسیدیم و سپس ساختار را پیدا کردیم - غم و اندوه خوب - میدان مغناطیسی عجیب و غریب است، خارج از مرکز است. و ما به میراندا [قمر اورانوس] نگاه می‌کنیم، که مشخص است ماهواره‌ای دوباره مونتاژ شده با صخره‌هایی به ارتفاع پانزده متر است.

و سپس یک قدم جلوتر به نپتون بروید و متوجه شوید که دارای سیستم های آب و هوایی، سریع ترین بادها در منظومه شمسی، و آبفشان های نیتروژن فعال در یکی از ماهواره هایش است. همه چیز یک پازل بود. و یکی از چیزهایی که به نظر من کاملا باورنکردنی است، هر کتابی که در مورد منظومه شمسی و سیارات برمی‌دارم، به مشاهدات ویجر می‌رسد، ما تاریخ را ساختیم. این تقریبا شبیه ملیله بایو است، حدس می‌زنم، یک اکتشاف سیاره‌ای. براندون (14:11) مم-هوم. ریچارد اسپید (14:16) کاملا، بسیار هیجان انگیز است.

باید بسیار هیجان انگیز بوده باشد که تقریبا هر روز، ماه یا سال یک کشف جدید رخ می دهد، چیزی که هیچ کس قبل از شما ندیده بود. نمی‌توانم تصور کنم که چقدر هیجان‌انگیز بوده است، یا هنوز هم هست، زیرا جمع‌آوری می‌کنم که آنها هنوز در حال جستجو هستند، آنها هنوز در حال یافتن چیزهایی در داده‌ها هستند. گری هانت (14:27) خوب من جمع می کنم که آنها هستند، زیرا ما هشتاد هزار تصویر داشتیم و اگر تعداد ماهواره ها را در حال حاضر بشمارید، در زمان پرتاب وویجر فقط چند ده یا بیشتر در اطراف زحل داشتیم. اکنون به صدها نفر رسیده ایم. بنابراین اشیاء هنوز در حال یافتن هستند.

و این یکی از چیزهای دیگر است که بسیار خوب است، این است که علم شهروندی به این معنی است که همه می توانند به این داده ها دسترسی داشته باشند و با آن کار کنند. شما می توانید داده ها را پردازش کنید، می توانید تصاویر را به روشی تجزیه و تحلیل کنید که ما فقط می توانیم با تجهیزات پیچیده خود انجام دهیم. ریچارد اسپید (15:06) عالی. صحبت از یک محموله سریع و ابزار موجود در کشتی، کاوشگرهای وویجر، همیشه یک سوال مطرح می شود. خیلی از من خواسته شده منظورم این است که اگر بتوانید دوربین ها را دوباره روشن کنید چه اتفاقی می افتد؟ حالا آنها چه خواهند دید؟ اصلا هیچی. خالی بودن منظورم این است که آنها برای تضادهای خاصی طراحی شده اند.

آیا می توان آنها را روشن کرد و چه چیزی را خواهید دید؟ گری هانت (15:22) نه، آنها نتوانستند کاری انجام دهند. حتی نمی توانستند سلفی بگیرند. ریچارد اسپید (15:29) ها ها ها. گری هانت (15:29) بنابراین این یک چیز غم انگیز بود که آنها آن را خاموش کردند، اما کار شگفت انگیزی بود. اما شما فقط به تمام معاوضه هایی که باید انجام می دادیم فکر کنید. من می‌خواستم ویژگی‌های جوی را ببینم، زمین‌شناسان می‌خواستند به ویژگی‌های سطحی نگاه کنند، افراد دیگر عناصر سیستم‌های قدرت را نیز می‌خواستند.

بنابراین این یک ماموریت مبادله بود، این یک ماموریت استفاده از استعدادهای باورنکردنی بود، اما یکی از مهمترین چیزهایی که از Voyager بیرون آمد، انجام کاری بود که اکنون انجام می دهیم، و نتایج را به اشتراک می گذاریم. ما هر روز صبح کنفرانس های مطبوعاتی فوق العاده خوبی داشتیم. ما مرتبا با مطبوعات ملاقات می‌کردیم و تلویزیون پخش می‌کردیم، همه مرتبا، فقط برای اینکه مردم به‌روز باشند. همیشه فکر می‌کردم مالیات‌دهنده‌ای که برای این مأموریت هزینه کرده است و هزینه آن 800 میلیون دلار است، خوب هشت سنت برای هر آمریکایی در سال، که از نظر ارزش پولی بسیار خوب است. ما باید نتایج را با آنها در میان بگذاریم.

و تا به امروز می گردم و با مردم صحبت می کنم، مردم از من سؤالات اساسی می پرسند و من خوشحالم که می توانم نتایج را با آنها به اشتراک بگذارم. ریچارد اسپید (16:37) عالی است. براندون (16:38) بله. ریچارد اسپید (16:39) اکنون با نگاهی به وضعیت فعلی، ناسا و برنامه فضایی ایالات متحده به طور کلی، می دانم که مشخصا مدت زیادی است که از آن دور بوده اید، اما به نظر می رسد این روزها بیشتر روی بخش تجاری متمرکز شده است. این ارائه دهندگان تجاری، فروشندگان تجاری است.

یعنی، یکی، آیا فکر می‌کنید چیزی مانند وویجر در حال حاضر ممکن است، حتی ممکن است چیزی باشد که ناسا تلاش کند؟ و از تأثیری که فروشندگان تجاری می گذارند چه می دانید؟ گری هانت (17:01) خوب، دنیای تجاری آن را به طرز چشمگیری تغییر داده است. ما از اکتشاف به بهره برداری رسیده ایم. و همچنین روشی که در آن پول توسط دولت‌ها خرج می‌شود از انجام تحلیل‌های علمی و فعالیت‌های اکتشافی واقعا عمیق به گفتن، خوب، ما باید روی دفاع تمرکز کنیم، باید روی سایر عناصر مرتبط با اقتصاد تمرکز کنیم.

و اقتصاد اکثر کشورها در حال مبارزه است. بنابراین هزینه های علمی در زمان حاضر کمی موضوع حساسی است. بنابراین طرف تجاری خواهان بازگشت است. اگر من وارد شوم، و بودجه ناسا در حال کاهش است، و بنابراین پول برای فعالیت های فضایی باید از افرادی که جیب های عمیقی دارند، سرمایه گذاران تامین شود. و اکنون اگر سرمایه‌گذار هستید، می‌خواهید به سرعت پول خود را بازده داشته باشید و تصوری از انتظارات قابل اعتماد داشته باشید. آیا می خواهید در ماموریتی سرمایه گذاری کنید که در آن پنجاه سال بازدهی خود را نداشته باشید؟ من شک دارم. بنابراین نوعی اکتشاف علمی با مقدار کمی بودجه خواهد بود.

آیا دوباره مأموریتی مانند وویجر دریافت خواهید کرد؟ خوب، امیدوارم اینطور باشد، اما همه چیز باید بهبود یابد. ما باید سیستم های قدرت بهتری داشته باشیم، باید راه های مختلفی برای انجام کارها به گونه ای متفاوت داشته باشیم. اما در نظر داشته باشید، ما در اینجا در مورد ماموریتی صحبت می کنیم که پنجاه سال پیش انجام شد و بیش از چهل سال پیش به اورانوس و نپتون رفت. از آن زمان هیچ چیز دیگری آنجا نبوده است. اگر یک بار نگاهی اجمالی به این اشیا داشته اید، این یک عکس فوری بود.

آیا این نشانه واقعی آنچه اتفاق می افتد است؟ آیا ما چیزها را به درستی دیده ایم؟ بله، ما تصاویر خوبی از تلسکوپ جیمز وب دریافت می کنیم و آنها عکس جدیدی از آن به ما می دهند، اما این کافی نیست. بنابراین ما باید ماموریت هایی در آنجا داشته باشیم، اما آنها لزوما از ایالات متحده یا اروپا نمی آیند، آنها می توانند از چین بیایند. که قبلا علنا گفته بود: ما قصد داریم به اورانوس برویم. پس چه کسی می داند قرار است چه کاری انجام دهد. اما تعادل بین تجارت و علم به طور چشمگیری تغییر کرده است. بله، در گذشته کار تجاری زیادی وجود نداشت.

و جنبه علمی به روشی که دولت ها آن را تأمین می کنند بستگی دارد. و صادقانه بگویم، در حال حاضر بسیار وحشتناک است. ریچارد اسپید (19:28) بچه ها نظر شما چیست؟ براندون (19:28) بله، و حتی باعث می شود به این فکر کنم که ماموریت ویجر چه انتظاری برای مالیات دهندگان داشت، درست است؟ شما باید این اطلاعات را به اشتراک بگذارید. ملت هزینه آن را پرداخته است. و من احساس می‌کنم شاید حتی اگر علم خوبی انجام شده باشد، اگر بخشی از یک صنعت خصوصی باشد که انتظار بازدهی شخصی دارد، ممکن است آن‌قدرها به طور عمومی مورد بحث قرار نگیرد یا به نوعی موضوع ملی باشد.

گری هانت (19:47) من فکر می کنم این نکته بسیار خوبی است زیرا افراد معمولی واقعا علاقه مند هستند. ببینید واقعا چقدر علم در رسانه ها پوشش داده می شود. خیلی کم. و این یکی از چیزهای غم انگیز است، اما هنوز چیزهای زیادی وجود دارد که باید یاد بگیریم. و ما باید کنجکاو باشیم. این گونه است که نسل بشر پیشرفت کرده است و قطع آن و از بین بردن این فرصت ها دیوانگی است. به رفتن به مریخ و بازگشت نمونه مریخ نگاه کنید. در حال حاضر روی مریخ همه سنگ هایی هستند که آمریکا با ظرافت جمع آوری کرده و آماده برداشتن توسط یک متر آینده است.