دیدن این که انگشت مدام به سمت پروتستان های شمالی نشانه می رود، خسته کننده است

آقا، - من در سال 1958 در جامعه پروتستان کلیسای ایرلند به دنیا آمدم اما به هیچ قبیله ای تعلق ندارم. مانند اتحاد ایرلندی ها و زنان، من همیشه معتقد بوده ام که ایرلندی بودن هیچ ربطی به اعتقادات مذهبی من ندارد، زیرا ایمان و وجدان یک امر خصوصی و فردی است.

وقتی صحبت از تعصب و فرقه گرایی به میان می آید، دیدن این که دائما انگشت به سوی پروتستان های شمالی و به ویژه نارنجی نشین ها نشانه می رود، خسته کننده است.

آیا نقش کلیسای کاتولیک رومی و دولت ایرلند را به این سرعت و به راحتی فراموش کرده ایم؟

در سال 1925 (و به صراحت در قانون اساسی 1937) طلاق در این کشور ممنوع شد، در سال 1936 جلوگیری از بارداری و سپس ممنوعیت کتاب.

در سال 1949، هنگامی که اولین رئیس جمهور ایرلندی ما داگلاس هاید، محقق گالیک، بنیانگذار لیگ گالیک و سخنران مسلط ایرلندی، درگذشت، کلیسای کاتولیک سیاستمداران کاتولیک را از شرکت در مراسم تشییع جنازه او در کلیسای جامع سنت پاتریک در دوبلین منع کرد، زیرا هاید یک پروتستان بود. هاید، صرف نظر از مذهب، همیشه برای ایرلند و مردمش سرشار از گرانی بود.

تا کی باید رسانه‌های ما بر اتحادیه‌گرایی و پروتستانیسم شمالی تمرکز کنند و از روشن کردن نقشی که ایرلند جنوبی در همه این نفرت و تفرقه ایفا کرده است، غفلت کنند؟ - مال شما و غیره

جان پاور،

بانکلودی،

شرکت وکسفورد