دیدگاه آیریش تایمز در مورد ابتکار قانون اساسی مایکل مارتین: یک تحول مثبت

در ظاهر، اعلام Taoiseach مبنی بر ایجاد یک نهاد جدید برای تحقیق در مورد آینده احتمالی قانون اساسی جزیره نشان دهنده تغییر قابل توجهی در تفکر رسمی است. تغییر قانون اساسی در تمام جزیره موضوع برخی از بحث ها در سال های اخیر در میان احزاب سیاسی، دانشگاهیان و در سراسر جامعه مدنی بوده است. اما بیش از 40 سال از زمانی که دولت ایرلند منابعی را به شکل مجمع ایرلند نو در سال های 1983-1984 به این مسئله اختصاص داد می گذرد.

مایکل مارتین تاکنون تنها یک طرح کلی از نحوه عملکرد این ابتکار ارائه کرده است. در دپارتمان خودش و با تکیه بر تخصص آکادمیک با پشتیبانی خدمات ملکی، سه سناریو را ارزیابی می کند. اینها یک ایالت واحد 32 شهرستانی، یک ایرلند متحد که در آن ایرلند شمالی نهادهای واگذار شده خود را حفظ می کند و ادامه اتحاد با بریتانیا است. هر کدام بر اساس معیارهای یکسانی مورد آزمایش قرار خواهند گرفت، از قانون و خدمات عمومی گرفته تا هزینه اقتصادی، امنیت، و مسئله آزاردهنده پرچم ها و نمادها.

همه این‌ها نشان‌دهنده مخالفت تبلیغ‌شده تائوسیاچ نسبت به درخواست‌های پیش از موعد و غیرمولد برای آماده‌سازی سریع برای رفراندوم وحدت است. او نسبت به درخواست شین فین برای یک برگ سبز در مورد اتحاد ظرف 18 ماه و یک مجمع شهروندان، که او آن را فاقد اعتبار و تکرار رویکردی است که برای یک قرن شکست خورده است، رد می کند.

این احساسات به وضوح عمیقا محفوظ است و در میان رای دهندگانی که نگران شعارهایی در مورد اجتناب ناپذیری هستند، حمایت خواهد شد. اما یک عنصر محاسبه سیاسی نیز در کار است. آخر هفته آینده Fine Gael ardfheis خود را در شهر زادگاه مارتین در کورک برگزار می‌کند، جایی که به اعضای آن طرح یک جزیره متحد ارائه می‌شود که سیمون هریس در ژوئن وعده داده بود. این اعلامیه باعث عصبانیت قابل توجهی در Fianna Fáil شد، جایی که TD ها به طور خصوصی از دور شدن از جناحین شکایت کردند.

جانشین احتمالی مارتین، جیم اوکالاگان، قبلا به حضار بلفاست گفته بود که دولت بعدی باید آماده شدن برای اتحاد را آغاز کند.

رویدادهای سیاسی در شمال مرز، جایی که مجریه دوباره در میان اختلاف درامکری و بودجه حل نشده تحت فشار است، ممکن است به زمان‌بندی مارتین نیز مرتبط باشد. به سختی می توان با دیدگاه او مخالفت کرد که اکنون نهادها نیازمند اصلاحات ساختاری هستند.

آنچه برخی ممکن است به عنوان احتیاط تلقی کنند را می توان به صورت مثبت تر به عنوان یک استراتژی واقع بینانه تر و جامع تلقی کرد. به جای تمرکز صرف بر اتحاد مجدد، به وضعیت فعلی روابط شمال-جنوب و شرق-غرب، واقعیت کنونی جایگاه ایرلند شمالی در بریتانیا و نیاز به دادن سهمی واقعی به اتحادیه‌گرایان در گفتگو می‌پردازد. موفقیت آن به کیفیت و عمق تحقیق و تمایل ذینفعان مختلف برای مشارکت بستگی دارد.