دیدگاه آیریش تایمز در مورد اعتصاب بخش عمومی: انسداد مورد توافق طرفین

مدتی است که در مورد اعتصاب چهارشنبه کارمندان بخش دولتی احساس اجتناب ناپذیری وجود دارد. بیش از 300000 کارمند در بخش های بهداشت، آموزش و خدمات ملکی شرکت می کنند، که به معنای تعطیلی مدارس، لغو مراقبت های غیر فوری بیمارستانی و تعلیق طیف گسترده ای از خدمات عمومی به مدت 24 ساعت است. توقفی که توسط یکی از رهبران اتحادیه به عنوان دومین اعتصاب بخش عمومی ملی در 40 سال گذشته توصیف شده است، تشدید روابط صنعتی است، جایی که صلح نسبی به طور کلی عادی بوده است.

مدت‌هاست که روشن شده است که رهبران اتحادیه احساس می‌کردند قدرت خود را نشان می‌دهند، هم برای انعکاس نگرانی در میان اعضا مبنی بر اینکه دستمزدها با هزینه‌های زندگی همخوانی ندارد و هم برای نشان دادن اینکه آنها به اندازه سایر منافع بخش‌ها آماده هستند تا عضلات خود را قبل از مذاکرات پرداختی منعطف کنند.

این مذاکرات آغاز نشده است، حتی اگر قرارداد قبلی پرداخت عمومی در پایان ژوئن منقضی شود. دلیل اسمی این تأخیر، امتناع دولت از پذیرش درخواست‌های اتحادیه است که قبل از بحث در مورد سایر زمینه‌ها مانند بهره‌وری یا ارزش پول، پرداخته می‌شود.

جک چمبرز، وزیر هزینه‌های عمومی، روز سه‌شنبه گفت که اتحادیه‌ها غیرمنطقی هستند و پرداخت می‌تواند به عنوان یک اولویت در نظر گرفته شود. اتحادیه ها می گویند مبلغ 1.2 میلیارد یورویی که در بودجه کنار گذاشته شده است بسیار کم است.

اقدام امروز به دنبال یک قانون کار از اواخر شهریور است که بر اساس آن پرستاران، دستیاران با نیازهای ویژه، کارکنان رفاه اجتماعی و معلمان از اضافه کاری و پوشش نامنظم خودداری کرده اند.

اگر بن بست شکسته نشود، دومین توقف یک روزه برای چهارشنبه آینده، 21 اکتبر برنامه ریزی شده است و منابع اتحادیه از تشدید بیشتر در ماه نوامبر صحبت کرده اند. این اقدامات بدون عواقب جدی نیست. ده ها هزار قرار ملاقات پزشکی لغو شده به لیست انتظار اضافه می شود و در اواخر زمستان بر بیمارستان ها فشار می آورد. تعطیلی مدارس بر نتایج آموزشی تأثیر می گذارد و خانواده ها را با مشکل مواجه می کند. به همه این دلایل، طرفین موظفند تمام تلاش خود را برای جلوگیری از اختلال بیشتر به کار گیرند.

اجتناب از این تصور که آنچه در حال رخ دادن است بیشتر یک رقص رقص است تا نوعی مناقشه که می تواند به کنش همه جانبه تبدیل شود، دشوار است.

اتحادیه‌ها می‌دانند که دولت از تخصیص بودجه خود برای دستمزد کوتاهی می‌کند. دولت می‌داند که می‌توان در ترتیب مذاکرات به توافق رسید. احساسات عمومی بیشتر در سمت اعتصاب کنندگان ظاهر می شود، اگرچه اگر اختلاف هفته ها طول بکشد، ممکن است آزمایش شود. اکنون که این روز از اقدام فرا رسیده است، زمان آن فرا رسیده است که همه دست اندرکاران برای یافتن راه حلی قابل اجرا و قابل قبول فوریت واقعی خود را انجام دهند.