دیدگاه ایرلندی تایمز در مورد هالووین: سلام تاریکی، دوست قدیمی من

در این زمان از سال مرسوم شده است که از تجاری سازی و به طور ضمنی آمریکایی شدن هالووین ابراز تاسف کنیم. یک سنت بومی که ریشه در گذشته پیش از مسیحیت دارد و از طریق قرن‌ها فولکلور به ارث رسیده است، ظاهرا به فرانچایزهای ترسناک هالیوود و کوه‌های پلاستیکی تسلیم شده است. در آن گفتن کدو تنبل و فریاد حیله یا درمان در زمین مقدس با هم تداخل دارند. حالا چه کسی شلغم می کند؟ آیا کسی دیگر به دنبال سیب است؟

اندکی از اینها قابل بررسی است. سامهین یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های فصلی ایرلند اولیه بود، و داستان‌های قرون وسطایی در آن فصل با جهان دیگر مواجه می‌شوند. اما این داستان‌ها توسط راهبان مسیحی نوشته شده‌اند، و تصویری که اکنون آشنا از سال جدید سلتی اختصاص داده شده به مردگان سرگردان، مدیون ویکتوریایی‌ها است. بیشتر آداب و رسومی که امروزه به عنوان باستانی به رسمیت شناخته می شوند، تنها مربوط به چند قرن اخیر هستند. نسخه های آمریکایی آنقدر غاصب نیستند که عموزاده های بازگشته که توسط مهاجران به غرب برده شده و در آنجا تغییر شکل داده اند.

پس بهتر است هالووین را همان طور که هست بپذیریم، جشنواره ای تغییر شکل با ریشه های واقعی در نوبت سال، زمانی که برداشت محصول فرا می رسد و شب های طولانی در اطراف ما بسته می شود. و اعتراف به یکی از لذت های عجیب و غریب انسان، آرزوی ترسیدن در امنیت است.

داستان آمریکایی‌سازی در حال حاضر در حال چرخش است. دری چهار دهه را صرف ساختن خود در پایتخت هالووین اروپا کرده است. این مدل اکنون در سراسر جزیره تحت پرچم ایرلند، خانه هالووین، با صدها رویدادی که توسط ارگان های گردشگری شمال و جنوب تبلیغ می شود، به کار گرفته شده است. ادعای ایرلند مبنی بر اینکه زادگاه جشنواره است ممکن است مورد اعتراض قرار گیرد، اما به وضوح قابل فروش است. اگر در حال حاضر هالووین پول است، حداقل بخشی از آن در اینجا می ماند.

با این حال، برای اکثر خانواده های ایرلندی، شب هنوز به کودکان تعلق دارد. صفوف غول‌های کوچک، جادوگران و زامبی‌ها از در به در یکی از معدود مواردی است که همسایه‌ها در تاریکی خانه‌های خود را به روی یکدیگر باز می‌کنند. این چیزی است که ارزش حفظ کردن را دارد، صرف نظر از منشأ آن.