دیدگاه مشترک: Rhasidat Adeleke و Kate O'Connor در مورد آرزوهای المپیک 2028 LA

هنگامی که Rhasidat Adeleke و Kate O'Connor صبح دوشنبه گذشته از سالن یادبود لس آنجلس بازدید کردند، آنها در حال ورود به عرصه ای بودند که قبلا لحظات باشکوهی را در تاریخ دو و میدانی ایرلند به نمایش گذاشته است. آنها امیدوارند اگر کمتر از دو سال بعد به آنجا برگردند، از یک زوج بیشتر لذت ببرند.

در طول سفر خود، آدلکه و اوکانر مکان‌هایی را که پس‌زمینه‌ای برای بازی‌های المپیک 2028 فراهم می‌کنند، از جمله کولوسئوم، جستجو کردند.

در آنجا بود، در سال 1932، جایی که باب تیسدال در ماده 400 متر با مانع طلای المپیک را به دست آورد و پس از آن پت اوکالاگان دومین طلای خود را در چکش به دست آورد. پنجاه و دو سال بعد، جان تریسی پس از 26 مایل دویدن در خیابان های لس آنجلس به کولیسئوم آمد تا در ماراتن، آخرین رویداد بازی های 1984، نقره بگیرد.

دیدار تبلیغاتی آدلکه و اوکانر پس از تابستانی انجام شد که در آن، برای اولین بار، هر دو در یک مسابقات قهرمانی مدال گرفتند. آدلکه در دوی 200 متر در بیرمنگام مدال نقره اروپا را گرفت، قبل از اینکه اوکانر طلای هفتگانه را به دست آورد. با نزدیک شدن به لس آنجلس، دو سال پس از تجارب متضادشان در پاریس، مسیر حرکت آنها به خوبی در یک راستا قرار دارد. مدتی که در لس‌آنجلس بودند - آنها به عنوان سفیران آلیانز، حامی قهرمانی فدراسیون المپیک ایرلند (OFI) و بازی‌های پارالمپیک ایرلند سفر می‌کردند - به آنها این فرصت را داد که ایده‌های خود را از یکدیگر منعکس کنند و درباره اینکه چگونه به جایی که هستند رسیده‌اند، فکر کنند.

اگر 21 ماه دیگر به لس آنجلس بازگردند، چه کاری باید انجام دهند تا در بهترین حالت خود باشند.

آدلکه می‌گوید: «فقط حضور در کولیسئوم، واقعا آن را به چشم‌انداز می‌اندازد. ما فقط در مورد بزرگی آن صحبت می‌کردیم، و تصور می‌کردیم که آهنگ در اینجا پخش می‌شود، و طرفداران فریاد می‌زنند.

اما از نظر ذهنی شاداب باقی می‌مانم، فکر می‌کنم این چیزی است که برای من، قطعا سعی می‌کنیم کمی بیشتر اجرا کنیم. به خصوص بعد از المپیک پاریس، و 2025 و 2026، با مصدومیت‌ها و نیاز دائمی به اطمینان از اینکه در اوج بازی‌ام هستم.

دکتر پت اوکالاگان "بزرگترین ورزشکار همه جانبه جهان" "من متوجه شده ام که چقدر مهم است که آن زمان استراحت، گرفتن آن زمان برای خانواده، گرفتن آن زمان برای فرار و آن استراحت ذهنی. اما همچنین هوشمندانه کار کردن، نه لزوما سخت تر کار کردن. زیرا ما بخش سخت کار، جلسات واقعا سخت و کار طاقت فرسا را انجام داده ایم. و این اساسا باعث آسیب های زیادی به من شد.

بنابراین اکنون می‌خواهیم همه چیز را به حالت اولیه برگردانیم، روی کارها و کیفیت کار تمرکز کنیم. و همچنین مطمئن شویم که زندگی کاملی دارم، می‌توانم از آن لذت ببرم، لذت ببرم و زمانی برای نفس کشیدن داشته باشم. و وقتی به پیست برمی‌گردم، وقتی برای تمرین می‌روم، در بهترین موقعیت برای انجام 100 درصد تلاش هستم، و دیگر هیچ فرسودگی را تجربه نمی‌کنم.»

پاریس برای من آن نقطه عطف بود... فقط تغییر ذهنیت در دو سال گذشته دیوانه کننده است

کیت اوکانر

از اینجا، آدلکه به پایگاه آموزشی خود در تگزاس باز می‌گردد و به کار زیر نظر مربی ادریک فلورآل ادامه می‌دهد، بدون اینکه برنامه‌ای برای تغییر آن قبل از لس‌آنجلس داشته باشد. مدال نقره 200 متر او در مسابقات قهرمانی اروپا، جایی که رکورد ایرلندی خود را به 22.28 ثانیه ارتقا داد، به دونده دوبلینی گزینه دیگری برای سال آینده و احتمالا 2028 داد. اما در اوج آمادگی جسمانی و پتانسیل، او هنوز 400 متر را قوی ترین مسابقه خود می داند.

"در حال حاضر، 400 متر هنوز هدف اصلی من است. اما 200 متر امسال نشان داد که این امکان وجود دارد. اما همه چیز به زمان بندی بستگی دارد، خواهیم دید که چگونه بازی می کند. فصل ممکن است گاهی غیرقابل پیش بینی باشد. می توانید یک کار و یک رویداد را انجام دهید، سپس همه چیز می تواند تغییر کند."

برای اوکانر، سفر لس آنجلس اولین سفر به ساحل غربی است که بازدید از ساحل ونیز، اسکله سانتا مونیکا یا مسیر قدیمی 66 را تقریبا به اندازه کولیزئوم هیجان انگیز می کند. او با ذهنیتی کاملا متفاوت در مقایسه با پاریس به المپیک نزدیک می شود. در بازی‌های 2024، اوکانر در هفت‌گانه در رده چهاردهم قرار گرفت، در همان روزی که آدلکه در رقابت‌های هفت‌گانه خود در 400 متر چهارم شد و در جایگاه چهاردهم قرار گرفت - پاورقی صرفا به عملکرد ایرلندی‌ها در کل 16 روز.

اوکانر می گوید: «پاریس برای من آن نقطه عطف بود. "آن بازی‌ها چشمانم را به ورزشکاری که می‌خواستم باشم باز کرد. و از آنجا شروع کردم، به طوری که با رفتن به لس‌آنجلس، هدف من این است که در بالای سکو قرار بگیرم. فقط تغییر ذهنیت در دو سال گذشته دیوانه کننده است. و سال 2024 برای من سال سختی بود. من در دسامبر سال 2023 یک مصدومیت بسیار بد داشتم که در آن دو رباط مچ پا پاره شدم و استخوان درشت نی و نازک نی ام شعله ور شد. مصدومیت وحشتناکی بود، ماه ها نمی توانستم راه بروم و فکر می کردم فصل من تمام شده است.

من این آرزوی همیشگی را داشتم که به بازی‌ها راه پیدا کنم، و توانستم این اتفاق بیفتد. و زمانی که آنجا بودم، از تک تک ثانیه‌های مسابقه لذت می‌بردم. من کاملا آن را دوست داشتم، و آن هیاهوی روستا، هیاهوی جمعیت در استادیوم، غیرقابل توصیف است.

اما من قطعا با احساس نارضایتی ترک کردم و سعی کردم در آن زمان بفهمم که تقصیر چه کسی بوده است. من انگشتم را به سمت پدرم [مایکل]، سایر مربیانم و همه کسانی که با من کار می کردند نشانه می رفتم. من به آنها می گفتم: "شاید باید چیز متفاوتی را امتحان کنم، چیز جدیدی؟"

"سپس، شاید بعد از یک هفته، من در حال انجام برخی تفکرات خودم بودم، و به این تصمیم رسیدم که سعی کنم همه چیزهایی را که می توانم تغییر دهم - اعم از خواب، تغذیه، ریکاوری، روی آوردن به تمرین و 100 درصد دادن."

هفت ماه پس از پاریس، اوکانر برنز پنج‌گانه را در مسابقات داخل سالن اروپا به دست آورد. با این کار، ورزشکار دانالک، عملکرد فوق‌العاده خود را با هفت مدال در هفت قهرمانی متوالی آغاز کرد که آخرین آن طلا در بیرمنگام بود. او می‌گوید: «امسال، احتمالا پیشرفت‌های بیشتری در کمد خود داشتم که در نهایت آن را نشان ندادم. "بنابراین من فقط قصد دارم در هر هفت رویداد حذف شوم. دختران برتر 7000 امتیاز کسب می کنند، من هنوز در امتیاز 6750 هستم و اگر بخواهم شانسی برای اتفاقی که ممکن است رخ دهد باید به امتیاز 7000 نزدیکتر شوم."

من اصلا احساس نمی‌کنم به سقف خود رسیده‌ام، اما با چند رویداد، سالم ماندن نیز مهم است.»

جان تریسی در مورد دویدن آخرین ماراتن خود در سال 1993: "من راضی بودم، به همین سادگی"

اوکانر تا زمان برگزاری بازی های المپیک لس آنجلس 27 ساله خواهد شد، آدلکه فقط 25 سال دارد. هر دو بسیار وارد دوران اوج ورزشی خود می شوند.

ما در چند روز گذشته زیاد صحبت کرده‌ایم و راسیدات به‌عنوان یک ورزشکار کم سن و سال و در رده‌های بزرگسالان موفقیت‌های زیادی کسب کرد. و سپس در سال‌های 2025 و 2026، او با اولین ذره‌ی سختی‌اش روبرو شد. چه آسیب دیدگی یا فقط چیزهای متفاوتی که در اردوی او رخ داد، و او توانست از آن خارج شود.

برای من تقریبا برعکس بود. [زمانی که] من بچه بودم، وقتی بزرگ می‌شدم و به رده‌های ارشد می‌رفتم، اغلب مجروح می‌شدم، و واقعا سعی می‌کردم بفهمم چه چیزی برای من مفید است.

اکنون، ما دو نفر تا حد زیادی از یک طرز فکر هستیم، که می‌خواهیم تا زمانی که لس‌آنجلس به وجود بیاید، بهترین ورزشکاران ممکنی باشیم که هر دو می‌توانیم باشیم.»