دیدگاه های در حال تغییر هنرمندان جوان بریتانیایی در مورد دنیای هنر امروز چه می گویند

پاتریک رادن کیف در آخرین کتاب پرفروش خود، سقوط لندن، در مقدمه‌اش به هنر اشاره می‌کند تا نحوه تغییر شهر لندن در اواخر قرن بیستم را به تصویر بکشد: در سال 1988، گروهی از هنرمندان جوان از انبار متروکه‌ای در اسکله‌های جنوب شرقی لندن به عنوان محل برگزاری اولین نمایشگاه گروهی خود استفاده کردند. او هیچ چیز دیگری نمی گوید، با فرض اینکه خواننده بداند آن هنرمندان چه کسانی شدند: هنرمندان جوان بریتانیایی یا YBAs.

مسلما مشهورترین گروه هنری بریتانیا تا کنون، YBA ها نشانه لحظه لحظه آنها بودند. آنها در اوایل دهه 90 به شهرت رسیدند، زیرا لندن در حال گذراندن یک رنسانس عمیق بود - بسته به اینکه اکنون چگونه به آن نگاه می کنید. میراث آنها به موازات وجهه ملی بریتانیا فروکش کرده و جریان یافته است و در فضای سراسیمه پایان هزاره به اوج خود رسیده و از آن زمان تاکنون رنگ و بویی پیدا کرده است.

و این میراث همچنان در نمایشگاه‌های برجسته مورد بررسی قرار گرفته است، از جمله نمایش‌هایی برای تریسی امین در تیت مدرن در اوایل سال جاری، جنی ساویل در گالری پرتره ملی لندن در سال ۲۰۲۵ و سارا لوکاس در تیت بریتانیا در سال ۲۰۲۳ – و همچنین «دهه ۹۰: هنر و مد در نمایشگاه هنر پاپ در نمایشگاه هنر پاپ در بریتانیا و فرهنگ گشایش هنر و مد در بریتانیا» اکتبر.

تهیه لیست مشخصی از افرادی که YBA "رسمی" هستند دشوار است. گاهی اوقات این نام برای هنرمندانی که در نمایشگاه اصلی «یخبندان» حضور دارند، در نظر گرفته می‌شود، در حالی که در برخی مواقع برای کسانی که در نمایشگاه‌های «هنرمندان جوان بریتانیایی» کلکسیونر چارلز ساعتچی در سال‌های 1992 تا 1995 حضور داشتند، و بارها به فهرست هنرمندان برای نمایش «احساس» آکادمی سلطنتی در سال 1997 اعمال می‌شود. بسیاری از اعضای مدار دیمین هیرست، اما نه همه آنها، در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 90 از گلد اسمیت فارغ التحصیل شدند و ده ها نمایشگاه دیگر وجود دارد که ترتیبات مختلف هنرمندان را گرد هم می آورد.

سپس این سؤال مطرح می‌شود که چه کسی با چه کسی دوست بوده یا ممکن است قرار داشته باشد، و البته رسانه‌ها در آن زمان چه چیزی از آن ساخته‌اند. با این اوصاف، YBA های کلیدی قطعا هرست، امین، لوکاس، ساویل، مارک کوئین، برادران چپمن، گری هیوم، مایکل لندی، جیلیان ویرینگ، کریس اوفیلی، آنگوس فرهرست، ریچل وایترید و آنیا گالاچیو هستند.

زمانی که «فریز» در سال 1988 در انبار ایست اند خود افتتاح شد، یک صحنه بود. لاکی کونست، منتقد و متصدی گرگور مویر، در خاطرات خود درباره گروهی بودن در YBA، نحوه برگزاری نمایشگاه را نشانگر شروع فرهنگ جدیدی از افتتاحیه های شلوغ و احساس یک جامعه واقعی از هنرمندان و اهالی هنر که به سراغ همه آنها رفتند، بیش از حد مشروبات الکلی و مواد مخدر مصرف کردند و یکدیگر را خوب می شناختند، توصیف کرد. دوستی واقعی بین هنرمندان، بیش از هر ویژگی زیبایی‌شناختی یا سؤال هنری در جستجوی پاسخ، چسبی بود که گروه را کنار هم نگه می‌داشت.

اگر فشار داده شود، می توان گفت که هنرمندان YBA تمایل مشترکی برای شوکه کردن داشتند. اما هنرمندان مجموعه YBA چه از طریق تنفر، خشونت، رابطه جنسی، یا روش‌های جدید و عجیب استفاده از فضا یا مواد، به دنبال واکنش‌هایی از سوی تماشاگران بودند – با اهمیت خوب یا بد کمتر از شدت خود واکنش.

در سال 1992، چارلز ساعتچی، آگهی‌دهنده و مجموعه‌دار بریتانیایی-عراقی، اولین نمایشگاه «هنرمندان جوان بریتانیایی» را در گالری خود در نزدیکی میدان اسلون در غرب لندن میزبانی کرد، اولین باری که این نام به طور رسمی ثبت شد. این نمایشگاه اولین کوسه بدنام هیرست را در یک مخزن فرمالدئیدی با عنوان ناممکن بودن فیزیکی مرگ در ذهن کسی زنده (1991) به نمایش گذاشت.

تقریبا در همان زمان، سه اثر تعیین‌کننده دیگر YBA در جای دیگری در لندن به نمایش گذاشته شد: خود مارک کوئین (1991)، مجسمه‌ای از سر خودش که با هشت پیمانه از خون یخ‌زده خودش ساخته شده است. دو تخم مرغ سرخ شده و یک کباب سارا لوکاس (1992)، میزی که روی آن غذاهای عنوان چیده شده بود تا مجموعه ای از سینه ها و یک واژن را نشان دهد. و Rachel Whiteread’s Ghost (1990)، گچ بری از کل اتاق یک خانه ویکتوریایی متروکه. این چهار اثر، همراه با تختخواب من (1998) اثر تریسی امین، دنیای هنر بین‌المللی را شگفت‌زده کرد و از آن زمان تا کنون تصویر و میراث YBA را مشخص کرده‌اند.

من شرط می بندم که بسیاری از خوانندگان می توانند برخی یا همه آنها را در حال حاضر تصویر کنند - آنها واقعا نمادین شده اند.

دیمین هرست: غیرممکن فیزیکی مرگ در ذهن کسی که زندگی می کند، 1991، در نمایشگاهی در تیت مدرن، لندن، در سال 2012. hoto Oli Scarff/Getty Images

YBAs ذینفعان – یا شاید قربانیان – برندسازی عالی بودند. Saatchi که شرکت تبلیغاتی Saatchi & Saatchi بیشتر به خاطر طراحی استراتژی برند در دو کمپین انتخاباتی آخر مارگارت تاچر مشهور بود، حجم عظیمی از کار را مستقیما از هنرمندانی که به YBA معروف شدند، خریداری کرد، از جمله آثار ذکر شده در بالا.

در حالی که مبالغی که او پرداخت کرد، با معیارهای آن زمان قابل چشم پوشی نبود (برای مثال، Quinn's Self را به قیمت 13000 پوند در سال 1991 و Emin's My Bed را به قیمت 150000 پوند در سال 2000 خریداری کرد)، او آثار را با افزایش بیش از 1.500 میلیون پوند در 2000 درصد فروش مجدد و تقریبا 500 میلیون پوند در 2000 دلار فروخت. 2014 برای حدود 2.5 میلیون پوند).

در سال 1997، آکادمی سلطنتی میزبان یک نمایشگاه پرفروش از آثار مجموعه ساعتچی با عنوان «احساس» بود که رکوردهای بازدیدکنندگان را شکست و همچنین انتقادهای قابل توجهی را به دلیل اینکه اساسا یک اتاق فروش اولیه برای مجموعه یک نفر بود، به همراه داشت. ساعتچی در لندن بی‌سابقه بود – در آن زمان هیچ کلکسیونری از ثروت و طرز فکر استراتژیک او در شهر خرید نمی‌کرد. او کم و بیش اختیار داشت تا هر چیزی را که می‌خواست بخرد، و در اطراف هنرمندانی که جمع‌آوری می‌کرد تا سرمایه‌گذاری‌هایش را سودآور کند، دیوانگی ایجاد کند. بالاخره او یک آدم تبلیغاتی بود.

جیک و دینوس چپمن: شتاب زیگوتیک، بیوژنتیک، مدل لیبیدینی تصعید شده، 1995; در نمایش "احساس" در موزه بروکلین، 1999-2000. سوزان واتس/آرشیو اخبار روزانه نیویورک از طریق گتی ایماژ

در سال 1998، یک سال پس از «احساس»، اندرو آنتونی نویسنده آبزرور در مقاله‌ای با عنوان «چرا یک YBA باشیم؟» نوشت. که «به‌طور فزاینده‌ای، هنرمندان و دنیای اطراف دلال‌ها، گالری‌ها، آویزها، [و] مهمانی‌ها «جالب‌تر» از هنرشان شده‌اند.» او خاطرنشان کرد که مرز بین آنها "قبلا محو شده بود" اما در آغاز هزاره کاملا پاک شده بود. در طول دهه از «فریز» در سال 1988 تا این لحظه از نوسان در سال 1998، رابطه YBAs با «تاسیس» متناقض بود.

آنها خود را به عنوان اخلالگرانی معرفی کردند که از خارج از دنیای هنر آمده بودند تا اوضاع را به هم بزنند. اما آنها فارغ التحصیل مدارس هنری معتبری بودند که در عرض چند سال پس از فارغ التحصیلی با دلالان و کلکسیونرهای بزرگ همکاری داشتند: عمدتا ساچی و جی جاپلینگ، پسر اتونی قدیمی یکی از اعضای کابینه تاچر که گالری مکعب سفید را تأسیس کرد.

آن‌ها در نمایشگاه‌های موزه‌های بزرگ در سراسر اروپا و آمریکای شمالی به نمایش گذاشتند، و در حالی که این نمایش‌ها جنجال‌هایی برانگیخت (کلینتون‌ها و رودی جولیانی موافق بودند که تکرار «احساس» در موزه بروکلین عمیقا توهین‌آمیز بود)، آنها همچنین پلتفرم‌های بزرگی بودند که مشروعیت نهادی را به همراه داشتند.

شخصیت های رسانه ای برخی از YBA ها، که معروف ترین آنها امین بود، به سمت دیگری کشیده شدند. امین به دلیل ظاهر شدن در حالت مستی در تلویزیون، پرتاب مواد مخدر چند روزه، و وقاحت بی‌حساب، طبقه کارگر، و به طور کلی از انتظار کسی که او چیزی جز خودش باشد، بی‌تفاوت بود. رفتار او مظهر نگرش لعنتی همتایانش در YBA بود.

اما او نیز به جایگاه اصلی تبدیل شد: ابتدا با تبدیل شدن به یک سلبریتی پانک، که او را به یک نام آشنا تبدیل کرد، و در نهایت با ماندن در این حراج به اندازه کافی و قیمت‌های بالا در حراجی‌ها برای جلب پذیرش جریان اصلی که در نمایش پرفروش تیت مدرن امسال به اوج خود رسید.

تصادفی نیست که YBA ها در حال حاضر بیشترین توجه را چه در موزه ها و چه در بازار هنر، به خود اختصاص داده اند. تابلوی ساویل در سال 1992 در سال 2018 بیش از 9 میلیون پوند فروخته شد و رکورد گران ترین اثر فروخته شده توسط یک هنرمند زن زنده در آن زمان را شکست. نقاشی‌های تجاری و آثار نئون امین همان چیزی را انجام می‌دهند که می‌خواهند انجام دهند: تعدادی از بوم‌های نقاشی او پس از سرطان هفت رقمی فروخته شده‌اند، اگرچه هیچ کدام رکورد 2.5 میلیون پوندی را که توسط My Bed در سال 2014 ثبت شده بود، شکست نداده‌اند.

برخی از YBA ها هرگز نقاشی های قابل فروش فوق العاده ای نساخته اند، اما همچنان که همچنان به ساختن اینستالیشن ها یا کارهای گذرا ادامه می دهند، به وسایل معتبر دنیای هنر تبدیل شده اند. تمرین مجسمه‌سازی ریچل وایت‌رید همیشه دارای یک یادگاری آرام و پایدار بوده است و همچنان در آزمون زمان مقاومت می‌کند. علاقه آنیا گالاچیو به پوسیدگی و مرگ و میر به خوبی در تعامل با درایت و به موقع با آگاهی زیست محیطی و ارتباط با مکان متمرکز شد.

چیدمان ریچل وایترید بدون عنوان (100 فضا)، 1995، در «احساس» در موزه بروکلین. سوزان واتس/آرشیو اخبار روزانه نیویورک از طریق گتی ایماژ

بسیاری از YBA های مرد نسبتا کمتر تکامل یافته اند، و تمایل آنها به توهین به منظور تحریک، دیگر قدرت تحریک کننده ای را که قبلا داشت، ندارد. به عنوان مثال، تام وایمن هنگام نوشتن در مورد غوغای آنلاین بر سر برادران چپمن برای ArtReview در سال 2023 به این نکته اشاره کرد که آن‌ها برای لغو کردن آن‌قدر بزرگ هستند، زیرا برای مجموعه‌دارانشان «هر گونه «لغو» بر سرمایه‌گذاری آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد. آثار هیرست اکنون با جف کونز رقابت می‌کند، زیرا به‌نظر می‌رسد که به‌طور خاص برای کلکسیونرهای کلاس دارایی طراحی شده است.

مجموعه مجسمه‌های واقعا شنیع او «گنجینه‌هایی از خرابه باورنکردنی» در سال 2017 در Palazzo Grassi و Punta della Dogana از مجموعه Pinault در ونیز به نمایش درآمد و سپس به مجموعه‌داران دیگر در نسخه‌هایی از چندین اثر مختلف اختصاص یافت که به گفته او در مجموع 30 میلیون دلار درآمد برای او به همراه داشت. برخی از آنها را دیدم که در گالری بورگزه رم در سال 2021 نصب شده بودند و دیدم که آنها کاملا ناپاک هستند - و وقتی در کنار پیچیدگی کار برنینی دیده شوند، به طرز خنده‌داری خالی هستند.

وقتی تصویر هنرمند از هنر او فراتر می رود، ممکن است به فروش خوبی منجر شود، اما این هنر را معنادار نمی کند.

روی تی شرتی که در حال حاضر از سوی Plaster، یک برند هنری مستقر در لندن که توسط Milo Astaire و Finn Constantine اداره می‌شود، می‌خواند: «من در WHITE CUBE شانس آوردم. این پیراهن می‌توانست به همین راحتی در سال 1995 فروخته شود، زمانی که جی جاپلینگ هیرسس را از اولین مکان گالری خود در سنت جیمز می‌خرید، با دهانه‌هایی که به خیابان سرازیر می‌شد و تصور می‌شود گرد و غبار سفید ریز کوکائینی بود که لوس‌ها را پوشانده بود.

این شبیه پیراهن‌هایی است که سارا لوکاس و تریسی امین در فروشگاه The Shop، فضایی که در ایست اند در سال 1993 باز کردند، با شعارهایی مانند «تا حالا از من غافل شدی» و «من خیلی بدجنس هستم» را فروختند. اگرچه این فروشگاه فقط شش ماه باز بود، اما The Shop نمادی از انرژی واقعی YBA ها در زمانی بود که آنها تازه شروع به کار کردند: احمقانه، برای فروش، و همیشه مشتاق معاشرت. امین سال‌ها بعد گفت: «اکنون خیلی‌ها می‌گویند که به فروشگاه رفته‌اند، اما ما دقیقا می‌دانیم چه کسی این کار را کرده است، زیرا ما هر روز آنجا بودیم.

سارا لوکاس و تریسی امین در مقابل فروشگاه در ایست اند لندن، 1993. © پلین دالی/ با احترام پلین دالی و سادی کولز، لندن

پس از اوج شهرت و قدرت با نمایشگاه آکادمی سلطنتی در سال 1997، که به هامبورگر بانهوف در برلین و موزه هنر بروکلین سفر کرد، برای یک دهه یا بیشتر علاقه به YBA ها کم بود. اما زمانی که المپیک در سال 2012 به لندن آمد و موجی بسیار غیرانگلیسی از نوستالژی و غرور مدنی را با خود به همراه آورد، علاقه دوباره زنده شد و نمایشگاه هایی در سراسر شهر برای جشن گرفتن میراث روزهای اولیه این گروه برگزار شد.

از آن زمان تا کنون، YBAهای مشهور، بیشتر پلتفرم‌هایی را در نمایش‌های گذشته‌نگر انفرادی و دیگر نمایش‌ها پیدا کرده‌اند، مانند نمایش آتی تیت بریتانیا «دهه ۹۰: هنر و مد»، که ظاهر جدیدی به دهه YBA ارائه می‌دهد.

در حالی که هنر بریتانیا همیشه از هوای استانی بودن رنج می برد، به نظر می رسید که YBA ها آماده تغییر این وضعیت بودند، وقتی که بریتانیا را در نقشه ضرب المثل هنر معاصر به گونه ای قرار دادند که قبلا هرگز نبوده است. اما هنر بریتانیا، مانند خود بریتانیا، همچنان از نوعی پیچیده هویت رنج می برد. میراث YBA، ظهور و سقوط تصورات خود بریتانیا را چه در داخل و چه در خارج از کشور دنبال کرده است. با قرار گرفتن در کانون توجه در کنار کارگران جدید تونی بلر، کیت ماس، ویوین وست وود، و بکهام، انرژی پیرامون YBA در دهه 90 مظهر بریتانیای باحال بود.

اما برهنگی شیک و مد روز میل YBAها به پول، که به طور کامل توسط هرست تجسم یافته بود، به سرعت تبدیل به وحشیانه شد.

عکاسی تیت

اگرچه داستان متعارفی که در مورد YBA ها بیان می شود، داستان دوستی و اجتماع است، آنچه اکنون برجسته است، وفاداری آنها به فردگرایی نئولیبرال است. کار پر زرق و برق و تکان دهنده ای که باعث شد گروه شکست ناپذیر به نظر برسد، در نهایت آن را پیش پا افتاده کرد و اکنون به نظر می رسد چیزی بیش از برندسازی نیست. و خود بریتانیا، پس از رونق مالی و فرهنگی دهه 90، در دوران پس از رکود، نقش جدید خود را به عنوان پیشخدمت جهان، برای وام گرفتن عبارتی از الیور بولاف، نویسنده و پولشویی قلع و قمع کرده است.

تحقیر شدید لب بالایی که اکنون باعث می‌شود یک شهروند لندنی معمولی شما بگوید که بریتانیا مضحک است، مظهر کسالتی است که باعث می‌شود خوش‌بینی Cool Britannia واقعا دور از ذهن باشد. با نگاهی به گذشته، بدیهی است که لحظه YBA با فروش فاوستی خود به بالاترین پیشنهاد دهنده تعریف شده است که همزیستی فزاینده بازار و خود هنر را در بر می گیرد. این یک روحیه بی روح برای هنرسازی است، اما همچنان در اکوسیستم هنر جهانی تکرار می شود.