دیپلماسی دوستانه ترامپ مارکو روبیو را به حاشیه رانده است

برون سپاری دیپلماسی پرمخاطره به اعضای خانواده و شرکای تجاری خشم عمومی را در اکثر کشورهای دموکراتیک برانگیخت. پرزیدنت ترامپ، با این حال، این رویه را عادی کرده است. در این مدل از دیپلماسی دوستانه، وفاداری شخصی، منافع خصوصی و شبکه های غیررسمی به طور معمول فرآیندهای نهادی و منافع ملی را تحت الشعاع قرار می دهند، در حالی که مسئولیت پذیری کاهش می یابد. در این پس‌زمینه، شاید تعجب‌آور نباشد که سفرهای اخیر وزیر امور خارجه مارکو روبیو به خارج از کشور از نقاط داغ جهان دور شده است.

آخرین سفرهای روبیو او را به کلمبیا، اکوادور، پرو، ایسلند، یونان، پرتغال و اخیرا ازبکستان و هند برده است. ترامپ، به جای تکیه بر روبیو و هیئت دیپلماتیک حرفه‌ای، بارها به داماد خود جرد کوشنر و شریک تجاری استیو ویتکاف - یکی از شخصیت‌های املاک منهتن - روی آورده است تا مذاکرات پرمخاطره در مورد اوکراین، روسیه، غزه و ایران را رهبری کنند. هر دوی این افراد به عنوان «فرستادگان ویژه» برای صلح بدون هیچ تجربه دیپلماتیک قبلی وارد نقش خود شدند. هر دو نیز تضاد منافع آشکار دارند.

برنامه سفر روبیو به شدت به مناطق کم خطر کمک می کند و در عین حال از صحنه های اصلی درگیری جهانی اجتناب می کند. منتقدان حدس می زنند که او این کار را عمدا برای محافظت از آینده سیاسی خود انجام می دهد. روبیو با حفظ فاصله از آشفته‌ترین و بی ثبات‌ترین بحران‌های سیاست خارجی دولت ترامپ، از جمله سیاست آشفته‌اش در برابر چین، از مسائلی که ممکن است پایان بدی داشته باشد، دوری می‌کند. روبیو ممکن است محاسبه کرده باشد که حرفه بلندمدت او - به طور بالقوه شامل نامزدی ریاست جمهوری در سال 2028 - با دور زدن میادین مین اصلی دولت در سیاست خارجی به بهترین وجه انجام می شود.

با این حال، روبیو به عنوان مرد اصلی دولت در مورد ونزوئلا و کوبا باقی مانده است. با این حال، نه ونزوئلا و نه کوبا کار زیادی برای حفظ رکورد او انجام نداده اند. استراتژی دولت ترامپ از ژانویه برای خفه کردن کوبا، بدون ایجاد تغییر رژیم، یک بحران انسانی شدید در این جزیره ایجاد کرده است. در همین حال، موفقیت عملیات نظامی ایالات متحده در ونزوئلا در دستگیری رئیس جمهور مستقر این کشور، تنها جنگ ترامپ با ایران را جسورتر کرد، که به یک شکست سیاسی پرهزینه برای او تبدیل شده است. حتی زمانی که ونزوئلایی‌ها بر سر ایالات متحده می‌چرخند.

ترامپ با تسخیر ثروت نفتی کشورشان گفت: «ما آنقدر نفت در ونزوئلا برداشته‌ایم، هزینه جنگ [در ایران] را حدود 25 برابر پرداخت کرده‌ایم». درآمدهای صادرات نفت ونزوئلا مستقیما به حساب های تحت کنترل خزانه داری ایالات متحده واریز می شود و روبیو به طور مؤثر بر صادرات و امور مالی آن نظارت می کند، از جمله اینکه چه زمانی، چه مقدار و برای چه اهدافی وجوه به کاراکاس آزاد می شود. این رابطه اغلب به عنوان "کمک هزینه هفتگی" برای اهداف بشردوستانه یا زیرساختی مورد تایید توصیف شده است.

از دور، روبیو عملا ونزوئلا را به شیوه نواستعماری اداره می کند. گسترش صادرات نفت ونزوئلا یکی از اهداف اصلی سفر اخیر روبیو به هند بود، جایی که وی از بزرگترین مجتمع پالایش نفت جهان در جامناگر بازدید خصوصی داشت. پالایش نفت خام با گوگرد بالا و فوق سنگین ونزوئلا به طور قابل توجهی انرژی بر، کربن بر و وقت گیرتر از پالایش نفت خام سبک و شیرین است.

در حالی که نفت خام سبک و شیرین نسبت های نسبتا بالایی از بنزین و گازوئیل را از طریق تقطیر در اتمسفر تولید می کند، نفت خام سنگین نیازمند تبدیل گسترده و چند مرحله ای برای تولید محصولات قابل فروش است. با این حال، مجتمع پالایش جامناگر به عنوان خریدار و پردازشگر پیشرو نفت خام سنگین ونزوئلا تحت کنترل ایالات متحده ظاهر شده است. جام‌نگار با ظرفیت فرآوری نفت خام حدود 1.4 میلیون بشکه در روز، در سطح جهانی به عنوان یکی از معدود قطب‌های صادرات خصوصی فوق پیچیده که قادر به پردازش انواع مختلف نفت خام به سوخت‌های فوق‌العاده تمیز و مطابق با استاندارد یورو VI در مقیاس عظیم است، برجسته است.

روبیو با نامیدن هند، سومین واردکننده بزرگ نفت جهان، «ابر قدرت پالایشی»، خرید بیشتری از نفت خام ونزوئلا را برای فرآوری در جامناگر برای کمک به کاهش بحران جهانی گازوئیل و سایر کمبودهای سوخت پالایش شده، آغاز کرد. Jamnagar هند را به صادرکننده جهانی دیزل و سایر سوخت های تصفیه شده تبدیل می کند و بازارهای سراسر آسیا، آفریقا، اروپا و آمریکا را تامین می کند. صادرات فرآورده های پالایش شده جام نگر صادرات پالایشگاه های منفرد در جاهای دیگر، از جمله در ایالات متحده، کمتر است.

این مجتمع که متعلق به صنایع Reliance Mukesh Ambani است، دارای یک تسهیلات اختصاصی فقط صادراتی در یک منطقه ویژه اقتصادی است که به آن اجازه می دهد به عنوان یک تامین کننده نوسانی حیاتی برای بازارهای بین المللی خدمت کند. این دیدار روبیو به دنبال حملات علنی ایلان ماسک به آمبانی، که وی با تمسخر او را "نخست وزیر آمبانی" نامید، نشان دهنده مرز مبهم بین رقابت تجاری، حمایت شخصی و دیپلماسی رسمی در واشنگتن ترامپ بود.

هند که به دنبال انعطاف پذیری انرژی از طریق تنوع بخشی است، بعید است که واردات نفت ونزوئلا را به میزان قابل توجهی افزایش دهد، که در هر صورت با هزینه های حمل و نقل و بیمه دریایی بالاتر همراه است. شرکت‌های هندی نیز احتمالا پیشنهاد روبیو مبنی بر سرمایه‌گذاری مستقیم در احیای میادین نفتی فرسوده ونزوئلا تحت نظارت آمریکا را نمی‌پذیرند، با توجه به زیان‌های مالی که شرکت‌ها از تغییر سیاست‌های گذشته آمریکا متحمل شده‌اند.

با توجه به اینکه روابط سیاسی با دهلی نو عمدتا به دلیل سیاست های ترامپ تحت فشار قرار گرفته است، سفر روبیو به هند به دنبال تغییر تمرکز به سمت امنیت انرژی و مشارکت های شرکتی بود. روبیو با محدود کردن برنامه سفر خود به پایتخت تجاری هند، بمبئی، و مجتمع جامناگار، بر همکاری عملگرایانه بر سر اصطکاک دیپلماتیک تاکید کرد. با این حال، سفر روبیو به هند، نمونه ای از محدودیت هایی بود که یک سیاست خارجی پراکنده می تواند در عصر دیپلماسی دوستانه آمریکا ارائه دهد. به نظر می رسد که ترامپ معتقد است، دیپلماسی صرفا معامله کردن نیست. از زمان بازگشت ترامپ به قدرت، ایالات متحده

برای مثال، دیپلماسی در خاورمیانه به طور فزاینده ای اولویت های شخصی و تجاری را منعکس کرده است. پیشنهاد کوشنر «غزه جدید» که در داووس رونمایی شد، به طور گسترده به عنوان «دیپلماسی املاک و مستغلات» مورد انتقاد قرار گرفت – طرحی که ویرانی در مقیاس بزرگ را به عنوان یک فرصت تجاری تلقی می کند. ترامپ با کم کردن نقش وزیر امور خارجه، دیپلماسی ایالات متحده را به تصویر خود بازگرداند - شخصی، معاملاتی، غلبه گر و غیرشفاف. نتیجه، ایالات متحده ای است که اعتبار کمتری دارد، کمتر قابل اعتماد است و در نهایت در صحنه جهانی کمتر موثر است.

برهما چلانی نویسنده 9 کتاب است، از جمله برنده جایزه «آب: میدان نبرد جدید آسیا».