دیگر از خودم نپرسیدم که کدام تصمیم "درست" است. حالا می پرسم از کدام یک کمتر پشیمان می شوم.

پارول سومانی نوزادی در بخش مراقبت های ویژه (NICU) داشت و به سرطان مبتلا شد. با حسن نیت از پارول سومانی پارول سومانی همیشه با جمع آوری داده ها و یافتن پاسخ به تصمیمات مهم نزدیک می شد.

سومانی در طول درمان سرطان دریافت که برخی از انتخاب ها هیچ نتیجه تضمینی ندارند.

او چارچوبی را ایجاد کرد که بر تصمیماتی متمرکز بود که بتواند پس از آن بایستد. این مقاله طبق گفته‌ها بر اساس گفتگو با پارول سومانی، مادر شاغل و نویسنده کتاب «مسیر کمترین حسرت» است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

پس از تولد دومین فرزندم در سال 2014، تشخیص داده شد که من مبتلا به سرطان سینه هستم. من 31 ساله بودم

این زندگی من را تغییر داد، از جمله نحوه تصمیم گیری.

من همیشه موفقیت بالایی داشتم

من در خانواده ای مهاجر بزرگ شدم و اخلاق کاری والدینم را دیدم. آنها همیشه برای آموزش ارزش قائل بودند، و در حالی که هیچگاه فشاری از جانب آنها وجود نداشت، چیزی بود که من جذبش کردم: سخت کار کنید، زیرا چیزی به شما داده نمی شود.

من همیشه یک برنامه روشن و دقیق در مورد نحوه انجام زندگی ام داشتم. من حتی پس از داشتن اولین دخترم در سال 2011، رتبه های بالاتری را در زمینه مشاوره و فناوری طی کردم.

تشخیص داده شد که سرطان دارم

دخترم مجبور شد انتوبه شود و با آمبولانس به بیمارستان دیگری منتقل شود تا در NICU بستری شود. علاوه بر این، دو روز قبل از اینکه آب من پاره شود، در یک نوبت سونوگرافی روی سینه ام یک توده احساس کرده بودم. دکتر به من گفت که احتمالا یک مجرای شیر مسدود شده است و احتمالا جای نگرانی نیست زیرا من 31 ساله هستم. اما من سابقه خانوادگی سرطان و خطر ژنتیکی دارم.

بعد از زایمان، شوهرم مرا از NICU به کلینیک سینه همسایه منتقل کرد، در آنجا نیز به من گفتند که نگران نباشم. چند روز بعد دخترم را به خانه بردیم. و سپس جراح زنگ زد و گفت که بالاخره بدخیم است.

این مرحله دوم سرطان سینه سه گانه منفی بود که تهاجمی ترین نوع آن بود. در نهایت به 10 دور شیمی درمانی، ماستکتومی دوطرفه و بازسازی سینه نیاز داشتم.

این تجربیات نحوه تصمیم گیری من را تغییر داد

در طول این فصل، عدم قطعیت و ترس بسیار زیاد بود، و شخصیت نوع A من وارد شد.

اما چیزی که از سرطان یاد گرفتم این بود که هیچ مطالعه یا فردی وجود نداشت که به من بگوید انتخاب درست برای من چیست. هیچ راهی با کمترین مقاومت وجود نداشت، پس فکر کردم: «مسیر کمترین پشیمانی چیست؟» حسرتی که می توانم بیشتر با آن زندگی کنم چیست؟ چه مسیر یا تصمیمی قرار است در زمانی که تصمیم می‌گیرم بیشترین آرامش را به من بدهد؟ وقتی تمام اطلاعات را از طریق آن لنز دریافت کردم، مشخص بود که برای چه چیزی حل می‌کنم، حتی اگر هیچ تضمینی برای موفقیت وجود نداشت که سرطان دوباره عود کند یا نه.

این طرز فکر من را در مورد تمام تصمیم‌گیری‌ها تغییر داد، و متوجه شدم که دیگر درباره یک تصمیم خوب بر اساس نتیجه‌ای که می‌خواستم به دست بیاورم نیست. بیشتر در مورد فرآیندی بود که به تصمیمی منتهی می‌شود که می‌توانم بدون در نظر گرفتن نتیجه آن بایستم.

من از آن چارچوب برای نوشتن کتابی استفاده کردم تا به راهنمایی دیگران در تصمیم گیری های سخت کمک کنم

کتاب من "مسیر کمترین پشیمانی" اوایل امسال منتشر شد. این به افراد با یک چارچوب پنج مرحله ای کمک می کند که سفر احساسی ما را در هنگام مواجهه با یک انتخاب سخت تشخیص می دهد. به آنها توصیه می کند که چگونه با ارزش ترین تصمیم را بگیرند. پارول سومانی کتابی در مورد آنچه که از طریق تشخیص سرطان خود آموخته نوشته است. با حسن نیت از پارول سومانی آیا گزینه A یا B را انتخاب می کنید یا گزینه C را ایجاد می کنید؟ با ارزش ترین تصمیمات زندگی شامل پردازش احساسات و درک آنچه ممکن است شما را عقب بیندازد است: برای مثال ترس، نفس، سندروم فریبکار و احساس گناه.

مسیر کمترین پشیمانی این است که چگونه در ترن هوایی عاطفی هر مرحله به گونه ای حرکت کنیم که به احساساتمان احترام بگذارد، به ما کمک کند از آنها بیاموزیم و ما را قادر می سازد تا بیشترین تصمیمات را با ارزش ها بگیریم که به ما آرامش می دهد.

تغییر چارچوب از طریق پشیمانی در یک لحظه بحرانی به وجود آمد، اما اکنون این یک طرز فکر است که به من کمک می کند تا تصمیم بگیرم، چه در شغل، چه در زمینه والدین یا در روابط. پشیمانی اغلب به عنوان باری عقب مانده و وزن عاطفی در نظر گرفته می شود، اما امیدوارم بتواند مانند من به قطب نمای آینده نگری برای دیگران تبدیل شود.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید