دیگر برای تام کروز خیلی زیاد بود که به تنهایی بفروشد

موارد زیر حاوی اسپویلرهای فیلم Digger است.

کمپین بازاریابی Digger نه با یک تریلر، بلکه با یک مونتاژ آغاز شد - حلقه ای از اجراهای قبلی ستاره فیلم، تام کروز. کروز در تاپ گان وجود داشت و احساس نیاز به سرعت داشت. کروز در جری مگوایر، متعهد به نشان دادن پول. کروز در ماموریت: فیلم‌های غیرممکن، آویزان از هواپیماهای مختلف. پس‌نگر با بخشی از بازی کروز در Digger به پایان رسید، اما پیام آن واضح بود: آنچه ستاره‌های سینما در این پروژه پیش رو می‌آورند، اوج سینمای کروز خواهد بود، عملکردی که او در تمام این مدت در حال ساختن آن بوده است.

همانطور که مشخص است، این فیلم در واقع یک ورودی تاریخی در فیلم‌شناسی کروز است - اگرچه احتمالا به دلایلی که هر کسی درگیر آن امیدوار بود نیست. Digger به یکی از بدترین اکران‌های دوران حرفه‌ای‌اش تبدیل شده است و در آخر هفته افتتاحیه آن حدود 8 میلیون دلار در داخل کشور در مقابل بودجه گزارش شده 180 میلیون دلاری به دست آورده است. بررسی های کمی درخشان هستند. همچنین این وجه تمایز تاسف بار را دارد که آخرین فیلمی است که توسط برادران وارنر قبل از خرید این شرکت توسط پارامونت منتشر شد، قراردادی که این هفته بسته شد.

لحن تبلیغاتی به طور قابل توجهی تغییر کرده است - دیگر تیزرها فرصت دیدن کروز را جشن نمی گیرند، همانطور که مردم قبلا او را ندیده بودند. آنها اکنون درخواست ناامیدانه تری ارائه می دهند: یکی از آخرین تبلیغات می گوید: «خودت تصمیم بگیر».

اینکه بازاریابی Digger به شدت به قدرت ستاره کروز متکی است، تعجب آور نیست. اما انفجار دراماتیک فیلم در باکس آفیس، احمقانه بودن (به معنای واقعی کلمه) ساختن کروز تنها نقطه فروش آن را ثابت می کند. سال‌هاست که این بازیگر شخصیت شهردار غیررسمی هالیوود را برگزیده و در صورت امکان بر اهمیت دیدن فیلم‌ها در سالن‌های پرجمعیت تاکید می‌کند. دیگر، با این حال، هیچ اثری از جمعیت خشنود در DNA خود ندارد.

به کارگردانی الخاندرو گونزالس ایناریتو، این طنز طنزی است که هم باشکوه و هم گروتسک است، با ساختار داستانی شبیه عروسک روسی: در مرکز آن یک کمدی سیاه فریادناک درباره آخرالزمان است که توسط یک سرمایه دار نفتی به نام دیگر راکول (کروز) ایجاد می شود. سپس معلوم می شود که آن داستان نمایشنامه ای به نام احمق های فسیلی است که توسط گروه و بازیگران خشمگین روی صحنه می رود. ستاره آن، کرتیس مارکسون (همچنین کروز)، در مورد پیامدهای اخلاقی غرور سریال، و همچنین یک وضعیت اضطراری احتمالی که دخترش با آن مواجه است، نگران است.

چرخش نهایی نمایشنامه را به عنوان بازگویی یک داستان واقعی پرده برداری می کند - که وقایع احمق های فسیلی در واقع اتفاق افتاده اند، چند شکوفایی خلاقانه می دهند یا می گیرند. بیرون از تئاتر، دنیا یک کابوس دیستوپیایی است.

[بخوانید: قدرت ستاره هالیوود در حال تغییر است]

بنابراین، کل اخلاق حرفه ای کروز با پیچیدگی و بدبینی فیلم به طرز چشمگیری پیش می رود. دیگر بیشترین بهره را از کروز بازیگر می‌برد، بازیگری که همزمان با دو شخصیت در طول فیلم بازی جذابی ارائه می‌دهد. اما نمی‌توان از کروز، ستاره دست‌نخورده و تک‌نمونه سینما بهره‌برداری کرد. در مصاحبه ای با GQ، اولین داستان روی جلد مجله ای که کروز در 20 سال گذشته با آن موافقت کرده است، او هر سوالی را به فرصتی تبدیل کرد تا در مورد زیبایی های فیلمسازی شاعرانه اظهار نظر کند.

کروز علیرغم اینکه فرصتی برای تأمل در مورد حرفه‌اش و اینکه چرا به سمت نقش‌های مرگ‌بار و بزرگ‌تر از زندگی کشیده شده است، به او داده شد، اما به ندرت چیزی فراتر از صحبت‌هایی که در مورد «سینما» که اشتیاق زندگی‌اش است، بیان می‌کرد. او در پاسخ به پرسشی درباره دوران کودکی‌اش گفت: «آنچه در سینما دوست دارم این است که همه در یک اتاق دور هم جمع می‌شویم و تجربه‌ای را به اشتراک می‌گذاریم.»

کروز به روایت عمومی خود نسبت به فیلم‌ها خوش‌بینی جدی دارد. برای او، کسب و کار تئاتر باید و بدون توجه به چالش هایی که در صنعت پیش می آید، موفق خواهد شد. او به GQ گفت: «هالیوود همیشه فراز و نشیب هایی را پشت سر گذاشته است. "اگر در هالیوود مطالعه کنید، آن‌ها حسابی سرگردان شده‌اند و حسابی خراب شده‌اند. من هیجان‌زده‌ام. درباره اینکه فیلم‌ها کجا هستند بسیار هیجان‌زده هستم." اما دیگر چنین اطمینانی را نشان نمی دهد. بلکه استدلال می کند که اگرچه هنر می تواند پایان جهان را تحمل کند، اغراق کردن اهمیت سرگرمی احمقانه است. از این گذشته، Fossil Fools توسط یکی از نوادگان خود Digger Rockwell تأمین مالی می شود.

یک سکانس اعتباری با به صدا درآوردن همان هشداری که تماشاگران تئاتر هنگام پایان نمایش صحنه می‌شنوند، بر بدبینی داستان تأکید می‌کند. بنابراین، مخاطب واقعی که دیگر را تماشا می کند تشویق می شود تا هنگام خروج از ساختمان، خود را برای بحران آماده کند.

Digger تنها فیلمی نیست که امسال بر دنیای تیره و تاریکی که ما در آن هستیم تاکید می کند. هم The Social Reckoning، هم فیلم Aaron Sorkin نویسنده و کارگردان فیلم The Social Network و هم Artificial، نویسنده لوکا Guadagnino فیلم در مورد تأسیس OpenAI، تفاوت زیادی با Digger دارند: هر چند ساعتی که تماشاگر را به چالش می کشد. در تئاتری که داستان‌های آزاردهنده‌ای را در مورد واقعیتی که از قبل می‌دانند جذب می‌کند.

به نظر می‌رسد که این دو فیلم با وجود بازیگران تحسین‌شده با نبردهای سختی در گیشه روبرو هستند: اولی، با بازی مایکی مدیسون، برنده اخیر اسکار، در راه افتتاحیه ملایم این آخر هفته است، در حالی که دومی، با اندرو گارفیلد در نقش سم آلتمن، توسط توزیع‌کننده اصلی آن، استودیو ام‌جی‌ام آمازون، کنار گذاشته شد. یک شرکت کوچکتر، نئون، پروژه را نجات داد. اما حتی اگر این فیلم‌ها هم موفق نشوند، حداقل پیام‌هایشان را پشت جذابیت ستاره‌هایشان پنهان نمی‌کنند.