دیگر خبری از انرژی قرمز، انرژی آبی نیست. زمین گرمایی بنفش است - و واشنگتن آن را به تعویق می اندازد.

شما چه جور آمریکایی هستید؟ آیا از فکر حفاری برای نفت و گاز می لرزید - یا با دیدن پنل های خورشیدی و توربین های بادی به خود می لرزید؟ در سال های اخیر نحوه روشن نگه داشتن چراغ ها به بخشی از جنگ فرهنگی تبدیل شده است. برای بسیاری از جناح راست، وفاداری به سوخت‌های فسیلی به یک راه افتخار برای چسباندن آن به لیبی تبدیل شد. در سمت چپ، وسایل نقلیه الکتریکی و خورشیدی روی پشت بام نشانگر موقعیت و فضیلت اخلاقی بودند. تفنگ های جنگ فرهنگی خود را زمین بگذارید. یکی از منابع انرژی بدون قبیله باقی می ماند - و به طرز قابل توجهی مورد توجه قرار نمی گیرد. شاید به این دلیل است که انرژی زمین گرمایی جذابیت جنسی ندارد.

نسل‌های اساطیر نفت و گاز در فرهنگ آمریکایی، استقلال و قدرت ملی محض را تداعی می‌کنند. پنل های خورشیدی و توربین های بادی به نمادی از مراقبت از جهان تبدیل شدند. هسته‌ای دهه‌ها را صرف جمع‌آوری ترکیب عجیب خود از خوش‌بینی فنی، عشق برادرانه سیاست‌گذاری و اضطراب جنگ سرد کرده است. و زمین گرمایی آنجا نشسته است. سازمان بهداشت جهانی؟ چی؟ تیم روابط عمومی آن باید اخراج شود. زمین گرمایی دقیقا همان چیزی است که ریشه یونانی آن نشان می دهد: geo, earth; حرارتی، گرمایی برای روشن کردن چراغ‌ها، فقط باید از گرمایی که سیاره‌مان در حال حاضر تولید می‌کند، استفاده کنیم. و می تواند ما را از یکشنبه شش راه نجات دهد.

این ترکیبی بعید از روشن نگه داشتن چراغ ها، آمریکنای عضلانی و صلح و عشق درختان است. تمام سیگنال های مناسب را به آمریکای قرمز و آبی ارسال می کند. کاملا بنفش است برای کسانی که درخت را در آغوش می گیرند: زمین گرمایی کربن بسیار کمی تولید می کند، زمین نسبتا کمی را مختل می کند و نیازی به کندن و سوزاندن کوه های سوخت ندارد. برای جمعیت مته-بچه-مته: زمین گرمایی انرژی خانگی است که مستقیما از خاک آمریکا استخراج می شود. مته بسیار سخت است عزیزم مته - به جز این بار، ما به جای هیدروکربن های باستانی برای گرمای زمین حفاری می کنیم.

و برخلاف انرژی‌های تجدیدپذیر با کد آبی، بدون توجه به آب و هوا می‌تواند روز و شب کار کند. سمت چپ برق قابل اعتماد و سازگار با آب و هوا دریافت می کند. حق برای تسلط انرژی آمریکا تلاش می کند. آمریکایی ها از همه اقشار در زمان نیاز برق دریافت می کنند. همه برنده می شوند. یا حداقل این ایده است. زمین گرمایی تنها 0.4 درصد از برق آمریکا را تامین می کند. نه به این دلیل که انرژی وجود ندارد. زمین گرمایی می تواند تا سال 2050 تا 20 درصد انرژی آمریکا را تامین کند. بنابراین محدودیت واقعی عرضه نیست - بلکه این است که چقدر ارزان و کارآمد می توانیم به آن برسیم.

جای تعجب نیست که دولت این کار را بسیار سخت تر از آنچه لازم است می کند. تحقیقات خود دولت می گوید که قوانین مجوز زمان، هزینه و خطر را برای توسعه زمین گرمایی اضافه می کند. اما نترس یک خط سریع فرضی برای پروژه‌های کم‌تأثیر در زمین‌های فدرال وجود دارد: محرومیت‌های طبقه‌ای یا CXs. ایده آل برای اکتشافات زمین گرمایی متوسط ​​که تقریبا به همان اندازه که دوستدار محیط زیست هستند، درست است؟ فقط یک مشکل وجود دارد: خط سریع خیلی سریع نیست. پروژه‌های اکتشاف زمین گرمایی می‌توانند چندین ماه – و گاهی بیش از یک سال – در انتظار تایید برای شروع بمانند.

یعنی تأیید صرفا برای کشف شرایط مناسب برای دسترسی به گرمای زمین گرمایی. گاهی اوقات شرکت‌ها فقط درخواست می‌کنند که کاوشگرهای کوچک را در زمین بچسبانند و آنها را بدون هیچ گونه اختلال پایدار خارج کنند. نکته مهم اینجاست: مرورهای ظاهرا کندتر ضرب الاجل دارند. ارزیابی های زیست محیطی به طور کلی یک سال است. بیانیه‌های تاثیرات زیست‌محیطی دو می‌گیرند. CX ها؟ بدون مهلت و تحقیقات جدید نشان داد که 8 درصد از CX های زمین گرمایی بیش از یک سال طول می کشد. اگر دریافت مجوز برای جستجوی منبع آن یک سال طول بکشد، نمی‌توانید رونق زمین گرمایی داشته باشید.

هر ماه از دست رفته به دلیل اکتشاف، نیروگاهی را که ممکن است بعد از آن ادامه دهد به تأخیر می اندازد - و سرمایه گذاران و توسعه دهندگان را از ریسک بعدی منصرف می کند. به نظر می رسد تعیین ضرب الاجل برای CX ها، همانطور که کنگره برای سایر انواع بررسی انجام داد، یک راه حل آسان برای یک مشکل مسخره است. شاید پس از آن زمین گرمایی بتواند شروع به تولید سهم بیشتری از الکتریسیته آمریکا کند – و آمریکایی‌ها بتوانند منبع انرژی را کشف کنند که نیازی به مبارزه با آن ندارند. استقبال از زمین گرمایی احتمالا به جنگ فرهنگی پایان نخواهد داد. اما ممکن است ما را وادار کند که برای لحظه ای از بحث و جدل در مورد چگونگی روشن کردن چراغ ها دست برداریم - و به سادگی چراغ های لعنتی را روشن کنیم.

توبیاس راسل مدیر تحقیقات استراتژیک گروه تمرین محیط زیست و منابع طبیعی در بنیاد حقوقی اقیانوس آرام است.