«دیگر سه وعده نمی‌خوریم»: آوارگان یمن با مبارزه روزانه برای غذا مواجه می‌شوند

فرزندان محمد ساعد هنوز او را سر میز صدا می زنند. آنها می گویند: "بیا بابا، بیا بخور." اغلب، او به آنها می گوید که در حال حاضر سیر شده است، حتی زمانی که بدون غذا رفته است.

این معلم 46 ساله سالهاست که حقوقی دریافت نکرده است. او که از زمان شروع جنگ یمن سه یا چهار بار آواره شده است، با همسر و پنج فرزندش در یک اتاق مجردی در تعز زندگی می کند و بیش از یک سال از اجاره بها عقب است.

او به الجزیره گفت: «ما دیگر سه وعده غذا نمی خوریم. "شاید دو وعده و گاهی یک وعده".

خانواده او مدتها قبل از آخرین درگیری گرسنه بودند. اکنون، تشدید تنش جدیدی که در اوایل سپتامبر آغاز شد، به گفته یونیسف، نزدیک به 134000 نفر از جمله 73000 کودک را مجبور به ترک خانه‌های خود کرده است و خانواده‌های بیشتری تصمیم می‌گیرند کدام وعده‌های غذایی را حذف کنند.

آخرین دور نبردهای یمن پس از بیش از یک دهه جنگ، خطوط مقدم را دوباره ترسیم کرد و به گرسنگی و آوارگی دامن زد.

این کشور از زمانی که حوثی‌های وابسته به ایران، پایتخت صنعا را در سال 2014 تصرف کردند، عملا تقسیم شده است. حوثی‌ها کنترل شمال و غرب، جایی که اکثر یمنی‌ها در آن زندگی می‌کنند، دارند، در حالی که دولت به رسمیت شناخته شده بین‌المللی، که توسط عربستان سعودی حمایت می‌شود، بیشتر جنوب و شرق را در اختیار دارد.

در سوم سپتامبر، زمانی که حوثی‌ها حمله گسترده‌ای را به غرب تعز انجام دادند، درگیری بین حوثی‌ها و نیروهای دولتی آغاز شد.

در عرض چند روز، جنگجویان حوثی وارد موکا شدند و از آن زمان تاکنون تقریبا تمام خط ساحلی دریای سرخ یمن، تا تنگه باب المندب، یک نقطه توقف برای کشتیرانی جهانی، کنترل شده‌اند.

عربستان سعودی با صدها حمله هوایی پاسخ داده است و حوثی ها حملات پهپادی و موشکی را به خاک عربستان انجام داده اند.

سازمان بهداشت جهانی (WHO) می گوید از اوایل ماه اوت که حوثی ها حملات خود را به نیروهای دولتی آغاز کردند، 838 نفر کشته و بیش از 3600 نفر زخمی شده اند.

بیشتر تلفات از زمان آغاز حمله زمینی در 3 سپتامبر به دست آمده است و تنها در هفته منتهی به 26 سپتامبر، 164 نفر کشته شدند. یونیسف تأیید کرده است که حداقل 15 کودک از 3 سپتامبر کشته و 14 زخمی شده اند و سه نفر دیگر نیز ناپدید شده اند.

رقیه سعید 25 ساله و مادر هشت فرزند است. او از زاغار، در منطقه مقبانه در غرب تعز، جایی که تهاجم حوثی ها آغاز شد، گریخت، و با آنچه او به عنوان راکت، گلوله و وحشت مین های زمینی توصیف می کند، به یکباره روبرو شد.

او از اردوگاه الشقادیف در نزدیکی شهر تعز به الجزیره گفت: «ما خانه‌هایمان را ترک کردیم و دام‌ها، الاغ و مرغ‌هایمان را رها کردیم. ما همه چیز را به خدا واگذار کردیم.»

او می گوید که در کمپ، هیچ سازمان امدادی برای خانواده اش غذا نیاورده است. آنها با آنچه افراد خیریه به آنها می دهند زنده می مانند. او پول قرض کرد تا یک برزنت برای سرپناه بخرد، و آب باران دو بار در آن خیس شده و لباس های آنها را خیس کرده است.

بچه هاش مریضن او می گوید: «بچه ها اسهال، سرماخوردگی و اسهال خونی دارند. ما برای آنها آب نداریم، حتی آب تمیز هم نداریم.

اسهال خونی، یک عفونت روده ای که توسط آب آلوده و بهداشت نامناسب منتشر می شود، می تواند برای کودکان خردسال به دلیل کم آبی کشنده باشد.

سعید می گوید: «هیچ پتویی برای گرم شدن وجود ندارد. ما آنها را فقط در خانه با آب، نمک و شکر درمان می کنیم.»

در کمپ سرویس بهداشتی وجود ندارد. او می‌گوید زنان تا شب منتظر می‌مانند و به سمت دامنه کوه یا جایی منزوی می‌روند.

بر اساس گزارش سازمان ملل، در کشوری با حدود 43 میلیون نفر جمعیت، بیش از 18.3 میلیون نفر در سال 2026 با ناامنی غذایی حاد روبرو هستند.

کودکان جزو سخت ترین آسیب ها هستند. لوئیز واتریج از یونیسف به الجزیره گفت حتی قبل از آخرین جنگ، بیش از 2.2 میلیون کودک زیر پنج سال در سال جاری دچار سوءتغذیه حاد شده بودند که بیش از نیم میلیون نفر از آنها با سوء تغذیه حاد شدید، مرگبارترین شکل، مواجه بودند.

او هشدار داد که جنگ در حال تسریع یک چرخه معیوب است: درگیری باعث گرسنگی می شود و گرسنگی کودکان را در برابر درگیری آسیب پذیرتر می کند.

طبق طبقه‌بندی فاز امنیت غذایی یکپارچه (IPC)، استاندارد جهانی برای اندازه‌گیری گرسنگی، در مناطق تحت کنترل دولت، تقریبا پنج میلیون نفر، یعنی حدود نیمی، بین ماه‌های مارس تا مه با سطوح بحرانی گرسنگی یا بدتر از آن، از جمله 1.4 میلیون نفر در شرایط اضطراری مواجه شدند.

IPC پیش بینی کرد که وضعیت در طول فصل لاغر ژوئن تا سپتامبر بدتر خواهد شد و 5.3 میلیون نفر با شرایط بحرانی یا بدتر از جمله 1.6 میلیون نفر در شرایط اضطراری مواجه خواهند شد.

حتی پس از برداشت، انتظار می رود که 5.4 میلیون نفر از اکتبر تا دسامبر در سطح بحران یا بدتر باقی بماند.

اناس عبدالله عبده، 23 ساله، در روز دوم جنگ به همراه سه فرزندش از حضران گریخت.

او می‌گوید: «هر ساعت، گلوله‌ها و درگیری‌ها روی ما بیشتر می‌شد، [و] وقتی گلوله‌ها در نهایت به خانه‌ها می‌رسید، مجبور می‌شدیم آنجا را ترک کنیم». ماشین‌ها دیگر نمی‌توانستند به آن‌ها برسند، بنابراین خانواده پیاده راه افتادند و تا زمانی که یکی را پیدا کردند راه افتادند.

عبده می گوید: «وقتی رفتیم، چیزی نبردیم». آنها بدون وسایل آشپزخانه، تشک، پتو یا باتری برای نور رفتند.

طی یک ماه گذشته، حدود 15 نفر از پنج خانواده، خواهر و برادر او به همراه همسر و فرزندانشان، در یک خانه کوچک و آسیب دیده در النشمه مشترک بودند. او می‌گوید: «اگر باران ببارد، باران روی ما، روی بچه‌ها و لباس‌هایمان می‌بارد». اگر نتوانند فضای بیشتری پیدا کنند، ممکن است مجبور شوند به کمپ برگردند.

او می‌گوید: «بعضی وقت‌ها به مراکز بهداشتی مراجعه می‌کنیم و درمان کاملی پیدا نمی‌کنیم، بنابراین مجبور می‌شویم به خانه برگردیم و مسکن‌های معمولی به آنها بدهیم».

این آوارگی باعث وقفه در تحصیل کودکان نیز شده است. از پنج یا شش کودک خانواده بزرگتر که قبل از فرار در مدرسه بودند، تنها سه یا چهار کودک توانسته اند به عقب برگردند. بقیه نتوانستند سوابق مدرسه خود را بیاورند.

عبده قبلا یک برادرش را در دور قبلی درگیری از دست داده است و پدر و مادرش هر دو را به دلیل بیماری از دست داده است.