"ذهنیت رشد فکر کن": هایمیر هالگریمسون در حال آماده سازی برای بازی ایرلند اتریش

سوالی که در مراحل اولیه سلطنت هایمیر هالگریمسون در ایرلند به آن فکر کرده بودیم: منطق خونسرد و پشیمان کننده ایسلندی چگونه با انقباضات احساسات وحشی که اغلب تیمش را در بر می گیرد واکنش نشان می دهد؟

این تنش فراتر از همه تقاضاهای معقول در مورد بازی های اسرائیل در ماه گذشته آزمایش شد، اما به نظر می رسد جهان بینی منطقی و تحلیلی هالگریمسون تا حد زیادی آسیبی ندیده است.

هالگریمسون در سخنرانی روز جمعه در لینز توضیح داد که او هر یک از بخش های مختلف درگیر با تیم بین المللی را به چالش کشیده است تا کاری متفاوت برای این اردو انجام دهند. این تا حدودی برای تنزل دادن مصیبت اسراییل به تاریخ است، اما همچنین برای به چالش کشیدن همه برای بهبود.

بازیکنان یک روز دیرتر از همیشه جمع شدند. برنامه جلسات تیم تغییر کرده است. یک مربی جدید، پیت شاتلورث، با تیم است. و نام تجاری در اطراف هتل تیم منتقل شده است.

هالگریمسون گفت که این تغییرات به تعاملات رسانه ای نیز کشیده شده است که کاهش یافته است، در حالی که تحریم های طولانی مدت محتوا حذف شده است. (ما به این دلیل توجه می کنیم که قبایل باستانی آزتک به خدایان خود به همان میزان احترام و رعایت مقدسی که روزنامه نگاران روزنامه در The Embargo سرمایه گذاری می کنند، نمی دادند.)

او گفت: «ما می‌خواهیم همه افراد در اردوگاه را به چالش بکشیم تا به «ذهن رشد» فکر کنند. ما همیشه باید خودمان را به چالش بکشیم تا محیط کاری خود را بهبود ببخشیم. این افراد شایسته این هستند که محیط آنها در حال بهبود باشد. همه باید اینگونه باشند: بازیکنان، کارکنان، مربیان... رسانه ها." با این حرف آخر، هالگریمسون نشان داد که هنوز برخی از احساسات باقی مانده از ماه گذشته وجود دارد، که در راه حل خود برای حرکت مانند شن سنگ آهک در یک فنجان چای باقی مانده است. در جایی که مدیران قبلی ایرلندی از رسانه ها عصبانی شده اند، هالگریمسون فقط ناامید شده است.

او همچنین بر خلاف بسیاری از جانشینان خود است که آشکارا از مانترا ذهنیت رشد که در دهه 1970 توسط روانشناس آمریکایی کارول دوک رایج شد، استفاده می کند. تئوری او این بود که هوش یک فرد ثابت و از پیش تعیین شده نیست، بلکه می‌تواند از طریق تلاش، تجربه و به‌ویژه سخاوتمندی توسعه یابد، که به موجب آن فرد می‌تواند از اشتباهات و شکست‌های خود بیاموزد.

استقبال مشتاقانه‌ای که نظریه دوک در ایالات متحده دریافت کرد، شاید ناشی از این واقعیت باشد که مانند منشور حمایتی یک روانشناس برای ادعاهای ملی برای برابری و تحرک اجتماعی خوانده می‌شد، اما در غرب بسیار تأثیرگذار شده است. این به مرحله ای رسیده است که بدبین برتر و برجسته ای مانند ساموئل بکت «دوباره تلاش کن. دوباره شکست بخور. بهتر شکست بخور». گگ که توسط یک سری از گوروهای خودیاری به عنوان یک عقیده الهام بخش برای هرگز تسلیم شدن حرامزاده شده است.

تیم راگبی ایرلند خیلی زودتر از تیم فوتبال ایرلند نظریه ذهنیت رشد را پذیرفته بود، و ما به طور گمانه‌زنی این را به این واقعیت نسبت می‌دهیم که بخش عمده‌ای از تیم راگبی توسط معلمان مدارسی که هزینه‌ای را پرداخت می‌کنند، هدایت می‌شوند، جایی که نظریه دوک در کل اخلاق آموزشی آغشته شده است.

صرف نظر از دلایل واقعی این امر، ذهنیت راگبی به قدری برای رشد باز است که این ورزش مجبور شده است عبارات مضحک مانند "کار کردن" و "یادگیری" را بسازد تا بتواند به طور کامل از فرصت های شگفت انگیزی که در اشتباه و شکست نهفته است استفاده کند. در مقابل، تیم فوتبال ایرلند در طول تاریخ به نوعی ناله‌های سرنوشت‌ساز دست به گریبان بوده است که کارول دویک را به گریه می‌اندازد.

اینها شامل احساسی است که ما سرنوشت آن را داریم که برای همیشه 1-1 مساوی کنیم. اینکه ما نمی‌توانیم آرزو داشته باشیم چیزی بیش از شکست دادن سخت باشد. و اینکه "ما فقط بازیکنان نداریم" - مورد علاقه برخی از مدیران قبلی. مزیت اصلی ذهنیت رشد هالگریمسون این است که با امید همراه است. به بازیکنان می گوید که هیچ چیز نهایی نیست. که هر شکست یا شکست را می توان به عنوان یک تکه اطلاعات برای اطمینان از بهتر شدن اوضاع فردا در نظر گرفت. هالگریمسون دوست دارد عبارتی را که به دارا اوشی نسبت می‌دهد بخواند که شعار ایرلند را می‌توان به «برنده شدن یا یادگیری» تقطیر کرد.

او می تواند به موفقیت های ملموس در این جبهه اشاره کند. این تیم پس از شکست 5-0 توسط انگلیس در ومبلی، اعتماد به نفس و عزم خود را برای رقابت واقعی در هر بازی که انجام داده است افزایش داده است. تعادل دفاعی بهبود یافته است و آنها بسیار کمتر مستعد ضد حملات هستند. به نظر می‌رسد ماه گذشته یک آسیب‌پذیری هشداردهنده در مجموعه‌ها برطرف شده است.

برخی از مشکلات تکراری وجود دارد که باید در برابر اتریش برطرف شود، به ویژه عادت ایرلند که اجازه می دهد استانداردها در یک بازی از بین بروند. این خود را در روندی دیوانه کننده از دور زدن دو گل برتری (اتریش در خانه و به طرز عجیبی جمهوری چک خارج از خانه) نشان داده است، در حالی که عملکرد نیمه اول مقابل اسرائیل بسیار بهتر از آنچه پس از استراحت بود. در همین حال، نیمه دوم خارج از خانه به کوزوو، فقط در مقایسه با نیمه اول خوب به نظر می رسید.

کن اوایل: باخت ایرلند به جمهوری چک ما را در کابوس کافکیایی رها می کند

ایرلند نیز باید بهبودهایی را مختص اتریش انجام دهد. سقوط در دوبلین با دست زدن به مالکیت لیام کیچینگ آغاز شد و پاتریک ویمر صاحب توپ شد و اولین گل تیمش را به ثمر رساند. ایرلند باید آمادگی بیشتری برای مقابله با پرس بالای خود داشته باشد.

اتریش به دلیل مصدومیت خسته شده است و با وجود اینکه رکورد سه ساله بدون شکست خانگی خود را حفظ می کند، ایرلند آنقدر خوب است که باور کند اگر بتواند یک نمایش 90 دقیقه ای انجام دهد، باید برنده شود.

اما اگر دوباره موفق به انجام این کار نشدند، بهتر است طرف دیگر ذهنیت رشد را نادیده بگیرند: شما در کاستی های تکراری خود شریک هستید.

این جذابیت ذهنیت ثابت را توضیح می دهد. در حالت درماندگی آموخته شده، حداقل شکست هرگز تقصیر شما نیست.