رأی دهندگان عرب اسرائیلی برای آینده دموکراتیک اسرائیل ضروری هستند - نظر

من آن را خوب به یاد دارم. در انتخابات 2015 کنست، من در کیبوتس خود در گالیله، هاناتون، از اتاق رای گیری بیرون آمدم و در خبرها خواندم: نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر دولت اسرائیل (بله، پس از آن هم) به مردم اعلام کرد: "اعرب ها به سمت صندوق های رای هجوم می آورند! مات و مبهوت شدم و رای دادم." من 20 سال قبل از آمریکا به اسرائیل نقل مکان کرده بودم. در آن زمان، 10 سال پیش، قبل از به قدرت رسیدن دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، نمی توانستم تصور کنم که رئیس جمهور آمریکا چیزی شبیه این را بگوید: «سیاه پوستان به سمت صندوق های رای هجوم می آورند!

برو بیرون و رای بده!» حتی اگر رئیس‌جمهوری به این فکر می‌کرد، در سال 2015 جرأت نمی‌کرد آن را بگوید. شاید قبل از آن یا بعد از آن، اما نه آن زمان. چیزی که من را شوکه کرد این بود که نخست‌وزیر، که قرار است نخست‌وزیر همه شهروندان کشور باشد، آشکارا و بدون شرمندگی بخشی از کشور را مورد خطاب قرار می‌داد و آن‌ها را در مقابل یک بخش دیگر از کشور قرار می‌داد و آنها را در مقابل یک کشور دیگر قرار می‌داد. نخست وزیر از اینکه از حق دموکراتیک خود برای رأی دادن استفاده می کنند ناراحت بود!

من واقعا شوکه شدم. از آن زمان، من در یک گروه ایالتی (با گروه های کوچکتر در سراسر کشور) شرکت کرده ام که کار تشویق رای دهندگان را در شهرها و شهرهای عرب اسرائیل قبل از انتخابات ملی انجام می دهد. ما به حزب خاصی وابسته نیستیم، و مردم را تشویق نمی‌کنیم که به یک حزب رای بدهند. ایده این است که مردم را تشویق کنیم تا از حق دموکراتیک خود برای رای دادن استفاده کنند - به ویژه در جامعه اسرائیل عرب، که در آن درصد رای در انتخابات ملی بسیار پایین است. در انتخابات 2022 کنست، تنها 52 درصد از اسرائیلی‌های عرب برای رای دادن شرکت کردند.

اعتراف می کنم که برای شکست دادن این دولت به شدت سرمایه گذاری می کنم. به نظر من ائتلاف فعلی ما در سطوح مختلف به طرز وحشتناکی خطرناک است. و بله، اگر جمعیت عرب به طور دسته جمعی برای رای دادن بیرون بیایند، این به حذف دموکراتیک این دولت از قدرت کمک می کند. اما مشارکت من در این کار قبل از این انتخابات خاص آغاز شد و این تنها یک نمونه از فعالیت من برای ایجاد یک جامعه مشترک بین اسرائیلی های عرب و یهودی در این کشور است. در جلیل که جمعیت آن 50-50 عرب یهودی است، این شیوه زندگی ماست.

علی‌رغم کمپین‌های وزیر دارایی بزالل اسموتریچ و MK Zvi Sukkot برای ایجاد درگیری بین ما، ما در صلح و اغلب دوستی زندگی می‌کنیم. فرزندانم به یک مدرسه دوزبانه عرب-یهودی دست به دست می‌رفتند و من به شدت در بخش محلی خود از جنبش مردمی عرب-یهودی به نام «رهبران معنوی» به نام «رهبران معنوی بین‌افراشته» درگیر هستم. از جلیل. (با خوشحالی من، هر دو گروه امسال یک برنامه جوانان را آغاز می کنند.) زندگی در گالیله می تواند (و باید) بسیار یکپارچه تر باشد، و کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد.

اما کار باید در جهت ایجاد پیوندها و پل های بیشتر انجام شود، نه شکستن پل هایی که قبلا ساخته شده اند و جوامع ما را در مقابل یکدیگر قرار دهیم. من در باندهای خبری جوانان یهودی می بینم که به رانندگان اتوبوس عرب در بیت شمش و بیت شمش حمله می کنند و این قلب من را متلاشی می کند.

یا بزرگسالان - افسران پلیس - یک سال پیش، قیس حداد، نگهبان امنیتی عرب را بیرون استادیوم تدی کتک زدند. وقتی از یک گروه از جوانان یهودی در منطقه خود، در حومه خلیج حیفا، خواندم، که خلیل صباچ، دبیرستانی را از شفا-عمر، شهری عرب، که چند دقیقه با او به خانه می رفتم، کتک زدند، گریه کردم. چه جوان دوست داشتنی و تاثیرگذاری است.

او به ما گفت که این حادثه روحیه یا اعتقاد او به مشارکت عرب-یهودی را شکسته است و اجازه داد من او را در آغوش بگیرم. شکست دولت در جنایت در جامعه عرب اسرائیل از زمان روی کار آمدن این دولت، میزان قتل ناشی از جنایات سازمان یافته در جامعه عرب اسرائیل به شدت افزایش یافته است. قبلا بد بود، اما حداقل دولت قبلی، «دولت تغییر» یایر لاپید-نفتالی بنت، برنامه‌ای برای مبارزه با این بحران داشت – و کار می‌کرد! در واقع، یوآو سگالوویتز که در کنار ام.کی منصور عباس در حزب راعم شرکت می کند، در اجرای این طرح نقش اساسی داشت.

او زیر نظر عمر بار لو، وزیر امنیت عمومی آن زمان کار می کرد. زمانی که ایتامار بن گویر این سمت را به دست گرفت (و عنوان آن به وزیر امنیت ملی تغییر کرد)، برنامه را متوقف کرد، و مشکل به حدی تشدید شد که به طور متوسط هر روز حدود یک نفر در شهرها و شهرهای عربی (و مختلط) کشته می شود. گل بن گویر.

این هدف از پاکسازی قومی در گالیله، درست مانند اسموتریچ و سوکوت، با تقلید از پرچم‌های ورودی شهرک‌های یهودی در کرانه باختری، تلاش برای ترساندن ساکنان عرب با استخدام جوانان یهودی برای آویختن انبوهی از پرچم‌های اسرائیلی در ورودی‌های روستاهای عرب‌نشین و مناطقی که توسط اسرائیلی‌ها در امتداد جاده‌های یهودی‌نشین است. قصد دارد آنها را بترساند و این پیام را بفرستد: ما صاحبخانه‌های اینجا هستیم! من می‌دانم که این اتفاق در روستای خود من در هاناتون رخ داد، جایی که جوانان دو ردیف بلند از پرچم‌های اسرائیل را در تمام طول خیابان آویزان کردند.

جاده منتهی به دروازه جلوی ما. و من آن را در مناطق دیگر می بینم - از جمله منطقه اطراف کارمیل، جایی که گروهی از مردان جوان در زمین های صندوق ملی Keren Kayemeth LeIsrael-یهود در همسایگی زمین های کشاورزی ساکنان شهر مسلمان مجد الکروم کاشته شدند تا کشاورزانی را که از شهر برای کار در زمین خود می رفتند بترسانند. جوانان یهودی قرار بود تحت کنترل او باشند. با این حال، آنها گوسفند نداشتند.

می دانم زیرا برای اعتراض به آنجا رفتم تا اینکه KKL-JNF گفت آنها را به مکان نزدیک منتقل می کنند و مطمئن می شوند که گوسفند دارند و در واقع چوپانی می کنند. بیایید ببینیم که آیا آنها به قول خود عمل می کنند یا خیر. جامعه عرب اسرائیل از 7 اکتبر که آنها نیز آسیب دیدند، به شدت آسیب دیده است. سی و چهار اسرائیلی عرب (بیشتر، اما نه تنها، بادیه نشین) در 7 اکتبر و بیشتر پس از آن (به عنوان سرباز و قربانی موشک های غزه، ایران، حوثی ها و حزب الله) کشته شدند.

همچنین 9 نفر در غزه گروگان گرفته شدند. حماس در 7 اکتبر تلاش کرد تا اسرائیلی های عرب را برای قیام علیه اسرائیل از داخل تحریک کند، اما آنها این کار را نکردند. در عوض، آنها به تمیز کردن پناهگاه‌ها، درمان مجروحان در بیمارستان‌ها، جمع‌آوری تدارکات و اسکان آوارگان مانند بقیه کمک کردند. آنها وفاداری خود را به دولت ثابت کردند. و هنگامی که برخی علیه جنگ غزه - که حق دموکراتیک آنهاست - صحبت کردند، دستگیر شدند، تحقیر شدند و بدون هیچ اتهامی آزاد شدند (زیرا هیچ پرونده قانونی علیه آنها وجود نداشت).

این کار برای ترساندن، ساکت کردن، و ترساندن بخش بزرگی از مردم انجام شد تا آنها را ترک کنند یا شهروندان منفعل شوند. من درک می کنم که چرا بسیاری از اسرائیلی های عرب ناامید هستند. اما وقتی به خیابان‌های ناصره، شفا-عمر، کفرمندا، بیر المکسور و دیگر شهرها و شهرهای عربی اطراف کیبوتس خود می‌روم، از آنها می‌خواهم که امید خود را از دست ندهند، حق دموکراتیک خود را برای تأثیرگذاری بر مسیر کشور مشترکمان هدر ندهند. شهروندان وفادار اما منفعل بودن کافی نیست.

برای بازگرداندن کشور به مسیر، اسرائیلی های عرب باید بر ترس، عصبانیت و افسردگی خود غلبه کنند و بیرون بیایند و رای دهند. اگر نه به خاطر عشق به کشور (اگرچه بعضی ها کشور را دوست دارند، علیرغم رابطه پیچیده ای که با آن دارند)، پس به خاطر منافع شخصی - به خاطر آینده خود و آینده فرزندان و نوه هایشان. برخی می توانند ترک کنند، اما نه همه. و برخی تصمیم می گیرند که این کار را نکنند، حتی اگر بتوانند. مثل بچه های خودم در پایان، همیشه عرب‌ها (برخی فلسطینی و برخی نه) و یهودیانی در این کشور زندگی می‌کنند.

من شخصا آن را ترجیح می‌دهم. اما حتی کسانی که مانند اکثر ائتلاف کنونی این کار را نمی‌کنند، باید با این واقعیت بیدار شوند و درک کنند که برای اینکه زندگی در اینجا قابل تحمل باشد - چه رسد به اینکه رونق داشته باشد، که در حالت ایده‌آل، چیزی است که هر عاقل می‌خواهد - ما باید تلاش کنیم تا آن را برای همه ما خوب کنیم.

اگر ما از شر این دولت خلاص شویم، می‌توانیم شانس خود را برای زندگی مشترک در اینجا در صلح و هماهنگی نجات دهیم. بنابراین، همه ما - از جمله اسرائیلی‌های صهیونیست غرور آفرین یهودی - باید این بخش از جمعیت - شهروندان کامل کشور یهودی اسرائیل - را تشویق کنیم که نه تنها از حق قانونی خود برای رای دادن استفاده کنند، بلکه از حق قانونی خود برای حضور در کنست، حضور در وزیر و خدمت به عنوان کابینه دولتی تشویق کنیم. و ما باید آنها را با آغوش باز بپذیریم که آنها برای انجام این کار "گله" می شوند. این تنها آینده قابل دوام، پایدار و قابل زندگی برای این کشور است.